Bets en Bella en de bloedluis.

Bets en Bella leggen dagelijks een onbespoten ei, zonder stempels en helemaal clean. jullie vragen je misschien af hoe die twee zonder gif aan de bloedluis ontsnappen. Ik doe mijn best, .gisteren heb ik het  nachthok geboend met groene zeep en spritus en toen het droog was de zitstok en kiertjes ingevet met vaseline. Want de luizen komen ’s nachts, als de kippen slapen. In al die vettigheid kunnen eventuele luizen mijn argeloze kipjes niet bespringen.

Ik vet dan ook nog paar maal per week hun poten in., goed wrijven tussen de schubben. Wisten jullie niet hè, kippen stammen af van de sauriërs en hebben geschubde poten.

De eierheisa wijt ik overigens aan Mariëlle Tweebeke die in Nieuwsuur de onhandige woordvoerder van de NVWA zodanig in de klem zette dat hij uiteindelijk maar gezegd heeft: “als je tot zondag zonder eieren kunt dan moet je ze zolang maar niet eten”. Tweebeke is voor de eierbranche net zo’n ramp als Joep van ’t Heck indertijd voor Buckler.

Het wordt tijd dat er een regering komt, dan hebben de media geen ruimte meer om ons dagelijks de eiercrisis en het vrouwenvoetbal door de strot te duwen.

 

Advertenties

Scaramucci, Jan Klaasen in the White House en er ook weer uit.

Na 10 dagen vloog hij er alweer uit, de nieuwe perschef van Donald Trump. Hij werd meteen wereldberoemd door zijn krasse uitspraken.  Maar toen hij aantrad dacht ik meteen aan de clowneske figuur uit de Comedia dell’Arte, Scaramouche, die door Punch op zijn kop werd geslagen zodat hij zijn hoofd verloor. Niet iedereen beseft het al, maar in het Witte Huis wordt een eigentijdse, ietwat ordinaire versie van de Comedia dell’ Arte opgevoerd. lees maar:

Scaramouche (uit het Frans, van het Italiaanse scaramuccia = schermutseling) is een olijk, clownesk personage uit de Italiaanse commedia dell’arte. Hij draagt vaak een zwart masker en soms een bril. Hij vermaakt het publiek door zijn “grimassen en geaffecteerde taal”. Scaramouche kan slim of dom zijn, al naar gelang de acteur hem wenst weer te geven.
Scaramouche is ook een personage in het Britse Punch and Judy (Jan Klaasen en Katrijn)-poppenkastspel (met wortels in commedia dell’arte). Tijdens optredens krijgt Scaramouche een pak slaag van Punch, waardoor zijn hoofd van zijn schouders valt. Hierdoor wordt de term Scaramouche ook geassocieerd met het type marionetten waarvan de nek uitschuifbaar is.
Op deze figuur zijn diverse werken gebaseeerd van schrijvers, beeldend kunstenaars en componisten.

Tot zover Wikiperdia.

 

 

beloning bij de BBC.

Top presentatoren bij de BBC verdienen teveel, wordt bericht en de vrouwen verdienen zowat de helft van de mannen. Ik hoorde bij ons in de media vragen: hoe kan dat nou, die vrouwen kunnen toch voor zichzelf opkomen? Nou, dat gaat daar anders. In een van mijn vorige levens werkte ik via een uitzendburo bij een internationale aannemer die voor DSM een nieuwe ammoniakfabriek bouwde. De financiële man was ene Mr. Fogden.  Hij vond mijn salaris veel te hoog en zocht  iemand die mij zou vervangen. Dat werd Nora, de echtgenote van een Afcent militair. Ik moest haar inwerken en ik vroeg wat ze haar voor salaris geboden hadden. Dat was iets meer dan de helft  van het mijne. De volgende dag kwam ze nerveus naast mijn buro staan.  Ze had haar man verteld van ons gesprek.  Hij had haar stijf gescholden en op het hart gedrukt “never discuss salaries”. Dat had ze toch moeten beseffen,  in Engeland is het eerste gebod voor een werknemer, “never discuss salaries!!”

 

Kippen in de regen.

Kippen hebben haast overal een oplossing voor; toen het zo heet was zochten ze verkoeling in een zelfgegraven kuiltje. Nu het plensregent zou je verwachten dat ze in hun nachthok gaan zitten, daar zouden ze lekker droog blijven Maar liever kletsnat  dan overdag het nachthok in. Ze zitten dus in de bosjes, maar daar gaat het  straks ook doorlekken. Ik kijk peinzend naar de tuinparasol…… misschien…. Maar wacht eens, het kippenhok  staat op hoge poten, daaronder  staat hun voederruifje. Als ik het even weghaal kunnen ze onder het hok schuilen. Toch maar proberen, maar waar staat ook weer mijn paraplu??

De poes heeft een gruwelijke hekel aan regen, veel meer dan de kippen. Zij heeft haar eigen refuge, onder de auto.

En ik, ik ben blij, blij voor de uitgedroogde velden, voor mijn tuin,  en voor mezelf, ik ben  knus aan het breien. Maar denkend aan al die mensen op de campings die op hun werk zaten te smoren in de hitte schaam ik mij diep.

 

Die Gerrit toch!

Gerrit Zalm gaat als informateur aan de slag met de vier partijen. Daar gaan we dan: klimaat, inkomensverdeling, en heel belangrijk: meedoen in een Europa zonder de Britten. Als VVD-er moet hij even het vieze gezicht vergeten dat Rutte altijd trok als het over Europa ging, Brussel, bah! En hijzelf?

Veel meer dan onlangs de malle Jan Roos heeft Gerrit Zalm indertijd een behoorlijk steentje bijgedragen aan de modieuze afkeer van de Europese Unie. Hij was minister van Financiën in een tijd dat Europa de meeste Nederlanders koud liet, het was gewoon geen sexy onderwerp. Maar toen begon Gerrit ineens op de trom te slaan, hij  riep dat Nederland te veel betaalde, onze netto bijdrage was veel te hoog.( Het was net in de tijd dat de provincie Flevoland een groot bedrag uit Brussel kreeg uit een ontwikkelingsfonds.  Geen idee waarom, maar het viel mij op omdat ik familie heb in Zeewolde.) Gerrit’s alarm sloeg aan, de media namen het over en de burger, die amper begreep hoe de Unie in elkaar zit was beducht voor zijn centen.  Men  vond de Europese Unie  ineens een bedilzieke vraatzuchtige  club en uit dat enge Brussel kwam alleen maar kommer en kwel. Intussen proberen de media de burger uit te leggen dat er een continentale wind is gaan waaien en Den Haag zal zonder de Britten en met Trump in het achterhoofd moeten wennen aan een andere koers. Toch benieuwd hoe soepele Gerrit dat aanpakt. En of we daarna eindelijk eens van Rutte afkomen.

 

 

 

Inbrekers en uitbrekers.

DSCN1773 Vroeger, toen de boeven nog fatsoenlijk  en de gevangenissen mensvriendelijk waren, hadden we een knuffeldief en zijn naam was Gerrit de Stotteraar. Hij had zijn populariteit te danken aan zijn bekwaamheid in het ontsnappen, je kon er de klok op gelijkzetten, als Gerrit weer eens in de bak zat lukte het hem altijd weer om uit te breken.

Dat ik deze dagen weer aan hem denk komt door mijn vermaledijde kippen. Die hebben dat ook. Weliswaar kunnen ze uit hun mooie  ruime ren niet ontsnappen, maar ik kan hun smeekbeden niet weerstaan als ze eruit willen. Ze hebben in hun ren alle interessante onkruidjes al losgepikt en opgegeten en ze weten dat elders in de tuin nog veel meer staat. Ik zet dan tegen een uur of elf hun deurtje open en zij gaan meteen aan de slag in het achterdeel van de tuin;  met hun gaaipoten woelen ze randen om en ze laten een spoor van getolereerde vernieling achter, gegarneerd met hier en daar een poepje. Tevreden zijn ze nooit, ze willen mijn hele tuin maar dat mogen ze niet. Ze mogen niet verder dan de klimopbogen.

Dus dat deel heb ik samen met mijn handige buurvrouw afgegrendeld met van dat stijve groene gaas., dat klemmen  wij tegen de buxushaag. Het heeft ze één dag tegengehouden, wij bedenken weer iets anders, maar we weten dat de kippen dat ook zullen kraken..

Het is een wapenwedloop, wij nemen een maatregel en  zij vinden er weer wat op. Net als wijlen Gerrit de Stotteraar.

 

 

windkracht 5

Het weerbericht meldt voor Maastricht e.o. windkracht 5. Voor ons Limburgers is dat toch wel een harde wind hoor! Ik heb opgezocht dat windkracht 5 staat voor een wind die vuilnisbakken kan omblazen en takken doet afbreken. Dat klopt, onder mijn berkeboom liggen afgewaaide takjes, nou ja, twijgjes. Ik heb de bloempotten van hun plank gehaald, maar de kliko heb ik in de schuur  gezet, je weet maar nooit!

Antarctica.

Het was te verwachten dat de man in het Witte Huis uit de klimaatakkoorden zou stappen. Hij bewijst er Amerika geen dienst mee, maar zover reikt ’s mans voorstellingsvermogen niet. De media stonden bol van afkeuring en woede, ook dat was te verwachten.

Maar toen deed Moeder Aarde zelf een duit in het zakje. De dag nadat  Trump in de tuin van het Witte Huis zijn besluit wereldkundig maakte liet er in Antarctica een stuk ijs los ter grootte van de provincie Gelderland.

Franse manieren.

Hebt u zich in Frankrijk ook wel eens verbaasd over de Franse gewoonte van eindeloos handen geven? Collega’s die elkaar na de middagpauze weer zien geven elkaar de hand, ze doen dat ook op de camping, mensen van drie tenten verderop worden iedere dag weer begroet met uitgebreid handen schudden, in het dorpscafé geven mannen die elkaar dagelijks zien toch een hand, zo nodig twee keer per dag. Je schijnt er sterke knuisten van te krijgen,  bleek onlangs uit het van pijn vertrokken gezicht van Trump.

 

 

Tjeenk Willink.

De man is zeer bij de tijd,  heeft overwicht en visie, maar toen ik hem gisteren hoorde praten  kreeg ik een gevoel van vroeger. Uit de tijd dat de PvdA nog beschaafde voorlieden had die niet met dat platte Haagse accent spraken. Hij is president van de Raad van State geweest, net als Max van der Stoel, ook een figuur van dat kaliber. Van der Stoel heb ik ooit ontmoet in zijn funktie van VN-rapporteur voor bedreigde minderheden. Het was in dat mooie gebouw waar RvS zetelt (zetelde?). . Het was nog onder het bewind van Saddam en wij  toonden hem gruwelijke films. Instructiefilms voor het martelen van Koerdische dorpshoofden, die wij uit Londen hadden gekregen omdat wij Van der Stoel makkelijker konden benaderen. Het was een vriendelijk ontvangst en een goed gesprek, opvallend hoe snel van begrip die man was. Hij heeft dat werk tot een goed einde gebracht en er verslag van uitgebracht aan de VN. Van der Stoel was ook de man die als diplomaat  vluchtelingen uit het Iran van de Sjah naar Nederland liet komen. Dat waren nog eens tijden. Intussen zijn overal weer nieuwe heren aan de macht. Irak is door Bush en Blair een puinzooi geworden, maar de Koerden hebben hun informele deelstaat.  Saddam is weg,  mijn strijdmakker Jamil en Max van der Stoel zijn er ook niet meer. En we  hebben geen structuur om Erdogan tot bedaren te brengen.

Maar misschien kan Herman Tjeenk Willink de jongens in Den Haag even met hun neus op hun verantwoordelijkheden drukken.