Typisch Limburgs.

Ik  had een mooie donkere goulashsoep gemaakt en daar hoort een glaasje Madeira bij. In de drankenshop wachtte ik op mijn beurt, toen er een jongeman binnenkwam om een pak af te leveren. Een knappe jongen met een innemend gezicht, een bekend gezicht….maar nee, toch niet.  De winkeldame tekende de formulieren en ik flapte eruit  “ik dacht even dat ik naast Tom Dumoulin stond”. De andere klanten beaamden het, iedereen kent die kop inmiddels.

“Wie is dat?”, vroeg de jongen onzeker.  Hem werd uitgelegd dat Tom Dumoulin onze wereldberoemde onverslaanbare  fietser is, die de giro heeft gewonnen. “hij is van Mestreech”, verduidelijkte de winkeldame.

“ik ben van Sittard”. zei de jongen verontschuldigend.

 

Advertenties

de elfde van de elfde.

Het evenement Elfde van de Elfde is nog niet zo oud, het is zo’n 20 jaar geleden gewoon bedacht door ene Lei Meissen, als navolging van iets dergelijks in Keulen. Gisteren was het weer zover,  het begon precies om 11 minuten over 11, in heel Limburg daverde de carnavalsmuziek en op de pleinen huppelden bont uitgedoste mensen. Op 11 november geven de carnavalsverenigingen de “aftrap” van de Carnavalstijd, dus vanaf die dag zijn  ze maandenlang in touw om ons op te warmen voor de Drie Dolle Dagen.

Op diezelfde 11de  november wordt elk jaar  in het aangrenzende Wallonië de Armistice herdacht, de Wapenstilstand waarmee in 1919 een einde kwam aan de Grote Oorlog die voor België  dood en vernieling  heeft betekend. 11 November is daar een stille dag, alles is gesloten  en men gedenkt de gevallenen.

Wij hebben eens  op zo’n stille herfstdag een wandeling gemaakt rondom het dorp Berneau, vlak over de grens. Het café was dicht dus we  zaten op een muurtje ons boterhammetje te eten. Het dorpspleintje was verlaten en stil, totdat van om een hoek een groep mensen naderde,  gevolgd door een klein fanfarekorps.  De burgemeester, getooid met zwart/geel/rode sjerp schreed aan het hoofd van de stoet.  Ze gingen bloemen leggen bij het monument, u kent ze wel, die oorlogsmonumenten met een ijzeren hek eromheen,  die je in stad en dorp in heel België ziet. De burgemeester hield een toespraakje en de schoolmeester zei nog enkele stichtelijke woorden tegen de kinderen. Het was een indrukwekkend gebeuren, dat wij ontroerd gadesloegen.

Toen we na afloop van de plechtigheid het monument van dichtbij  gingen bekijken lazen we de namen van de gevallenen van toen,  Vlaamse, Waalse en Duitse namen. Want zo zit die streek in elkaar, men trok makkelijk over de grenzen, die grenzen waren er niet eens.

Die avond in Maastricht vielen we ongewild met onze neus in het luidruchtige carnavalsgedruis, ons hoofd nog helemaal bij de verstilde optocht in Berneau, zo dichtbij.   Er zijn nog wel degelijk grenzen, zeiden we tegen elkaar.

 

 

separatisme.

Zo’n 30 jaar geleden kwamen wij vaak in het Franse Catalonië, de omstreken van Perpignan. Lange wandelingen in ruig gebied met een groep Franse wandelaars,  we zagen voor het eerst sinaasappelen aan bomen groeien en op het plein zagen wij mensen van alle leeftijden in grote kringen de sardaigne dansen bij de snerpende meeslepende blaasmuziek van een kleine cobla band,  waarvan een soort schalmei met één hand werd bespeeld door een man die onder zijn arm ook een kleine trommel klemde.

In die tijd bestond er in dit gebied ook separatisme Hier en daar zagen we wel eens  auto’s  met OC, Occitan, of er liep ergens iemand met een vlag. Separatisten zwaaien graag met vlaggen. En inderdaad, het grote land Frankrijk is een boeiend mozaïek van onderling  verschillende regio’s. Voor een buitenlander zijn die verschillen aantrekkelijk, al die departementen hebben hun eigen geschiedenis, hun architectuur en hun soms vaag op het Frans lijkende taal.  Het Frans van Perpignan klinkt in mijn noordelijke oren net zo als  het Spaans van over de grens. Maar met zijn allen  voelen ze zich Fransen. Dat separatisme werd wat lacherig bekeken:  ach…..dat is iets van jonge jongens, die komen  daar  wel overheen als ze volwassen worden. En ik dacht aan de Voerstreek, bij ons over de grens, waar die sentimenten ook vanzelf waren verdampt.

Mijn vriend R. is geboren en getogen in Toulouse, hij spreekt zijn Frans met een prachtig knoflookaccent. Ik vraag hem wat hij denkt van dat opgewonden gedoe bij de buren. En net wat ik had verwacht, hij doet er lacherig over.

 

 

Kleine Napoleon.

Als  ik die kleine Napoleon in Barcelona bezig zie dan bruist mijn bloed, mijn Noord-Hollandse bloed. Zie hem daar staan, de armen vastberaden gekruist voor de borst, de grimmige blik op ramkoers! Hadden wij in Haarlem of Amsterdam maar zo’n dapper mannetje. Wij zouden ook wel los willen van Den Haag en Maastricht. Maar CvK Johan Remkes zie ik het nog niet durven, om te beginnen komt hij uit Groningen dus praat raar en bovendien is hij zelf zo’n man in een grijs pak. Hij heeft nu wel dat rapport geschreven over het gerechtigde wantrouwen van de burger in de Haagse politiek, maar van die politiek heeft hij zelf deel uitgemaakt, wat hem als beloning een comfortabele topfunktie in het Haarlemse Provinciehuis opleverde.

Als ik om mij heen kijk zie ik eigenlijk niemand die op de barricade durft om de afscheiding van Noord-Holland te bevechten. Van der Laan? Te lief en bovendien overleden. Job Cohen? Ook te lief en bovendien uitgerangeerd. Asscher? Niet de juiste lichaamstaal. Misschien Wim Pijbes, die heeft wel wat, dat is een man die door roeien en ruiten gaat om zijn wil door te drijven. Geboren in Veendam, dat wel, maar zonder dat accent. Pijbes is in woord en verschijning het prototype van de daadkrachtige Hollander. Geen stoelklever, want toen hij eigenhandig het Rijksmuseum had verbouwd ging hij eerst nog even met Obama op de foto en stapte daarna resoluut van het toneel. We moeten hem snel gaan polsen. Voor je ’t weet vragen ze hem voor die lastige vacature in het Stedelijk.

 

Oude Kerk in Amsterdam, een bijzonder museum.

Samen met de Indonesische kunstenaar Iswanto Hartono ontwikkelde de Oude Kerk een tentoonstelling in het kader van het EUROPALIA INDONESIA. Van 29 september tot en met 15 november 2017 verbindt Iswanto Hartono de geschiedenis van de Oude Kerk met het koloniaal verleden van Indonesië, vanuit een antropologisch en archeologisch perspectief.
Speciaal voor de Oude Kerk creëert Iswanto Hartono een aantal site-specifieke werken. Binnen dit monumentale gebouw overdenkt de kunstenaar het thema van kolonisatie dat onlosmakelijk met de geschiedenis van de Oude Kerk verbonden is. Kijk maar naar de vele praalgraven van de zeevaarders die op pad gingen om de wereld te koloniseren. Het waren deze mannen die als nationale helden geëerd werden, maar die inmiddels ook symbool staan voor een etnocentrische toe-eigening van de ‘ander’, op grond van een eigen cultureel perspectief.
Hartono bestudeerde de monumenten in de Oude Kerk en bracht deze in relatie tot de ontheemde monumenten op Banda (de Molukken), Jakarta en Sumatra (voormalig Nederlands-Indië, nu Indonesië). Ooit werden deze door de Nederlanders opgericht om gebeurtenissen of daden te memoreren die buiten de context van de gekoloniseerde culturen vielen. Tegenwoordig vragen we ons af wat deze monumenten exact herdenken. De verschrikkelijke annexatie, slavernij en onderdrukking? Of louter de aanwezigheid van een overheerser? In het licht hiervan creëert de kunstenaar nieuw werk dat ons bewust maakt van een koloniale historie, een verleden dat tegenwoordig zo vaak bewust vergeten wordt. In de loop van de tentoonstelling zal het werk langzaam vergaan, net zoals bepaalde culturen en tradities in Indonesië verdwenen zijn. En net zoals dit verleden nog amper erkend wordt door de Nederlanders. De tentoonstelling vindt plaats in een aantal stijlkamers.
iswanto hartono
Met zijn interdisciplinaire praktijk concentreert Iswanto Hartono zich voornamelijk op thema’s zoals geschiedenis, tijd, ruimte en stedelijkheid. De kunstenaar, opgeleid als architect, heeft een grote interesse in structuur en vorm en in alternatief gebruik van een ruimte. Hartono streeft naar een kritisch bewustzijn van een ruimte, onderzoekt wat dit begrip ‘ruimte’ nu eigenlijk inhoudt en hoe wij het als vanzelfsprekend ervaren. Hartono is in het bijzonder geïnteresseerd in Indonesische tradities en een geschiedenis die tegenwoordig vaak vergeten wordt. Ook in eerdere projecten stond het onderwerp van kolonisatie en de strijd om identiteit in een hedendaags Indonesië centraal.

——————————————————————————————————————————————–

Hierboven de tekst die de Oude Kerk  zelf verspreidt,  Ik wil er nog aan toevoegen de commentaar van mijn vriendin M., zij is indo en heeft als peuter met haar Indische moeder de oorlog doorgebracht in de kampong, bij haar grootmoeder. Haar Nederlandse vader heeft  de Birma spoorweg overleefd. M. zegt\; alle Nederlanders moeten deze tentoonstelling gaan zien, want ze weten niks.

 

Bets en Bella en de bloedluis.

Bets en Bella leggen dagelijks een onbespoten ei, zonder stempels en helemaal clean. jullie vragen je misschien af hoe die twee zonder gif aan de bloedluis ontsnappen. Ik doe mijn best, .gisteren heb ik het  nachthok geboend met groene zeep en spritus en toen het droog was de zitstok en kiertjes ingevet met vaseline. Want de luizen komen ’s nachts, als de kippen slapen. In al die vettigheid kunnen eventuele luizen mijn argeloze kipjes niet bespringen.

Ik vet dan ook nog paar maal per week hun poten in., goed wrijven tussen de schubben. Wisten jullie niet hè, kippen stammen af van de sauriërs en hebben geschubde poten.

De eierheisa wijt ik overigens aan Mariëlle Tweebeke die in Nieuwsuur de onhandige woordvoerder van de NVWA zodanig in de klem zette dat hij uiteindelijk maar gezegd heeft: “als je tot zondag zonder eieren kunt dan moet je ze zolang maar niet eten”. Tweebeke is voor de eierbranche net zo’n ramp als Joep van ’t Heck indertijd voor Buckler.

Het wordt tijd dat er een regering komt, dan hebben de media geen ruimte meer om ons dagelijks de eiercrisis en het vrouwenvoetbal door de strot te duwen.

 

Scaramucci, Jan Klaasen in the White House en er ook weer uit.

Na 10 dagen vloog hij er alweer uit, de nieuwe perschef van Donald Trump. Hij werd meteen wereldberoemd door zijn krasse uitspraken.  Maar toen hij aantrad dacht ik meteen aan de clowneske figuur uit de Comedia dell’Arte, Scaramouche, die door Punch op zijn kop werd geslagen zodat hij zijn hoofd verloor. Niet iedereen beseft het al, maar in het Witte Huis wordt een eigentijdse, ietwat ordinaire versie van de Comedia dell’ Arte opgevoerd. lees maar:

Scaramouche (uit het Frans, van het Italiaanse scaramuccia = schermutseling) is een olijk, clownesk personage uit de Italiaanse commedia dell’arte. Hij draagt vaak een zwart masker en soms een bril. Hij vermaakt het publiek door zijn “grimassen en geaffecteerde taal”. Scaramouche kan slim of dom zijn, al naar gelang de acteur hem wenst weer te geven.
Scaramouche is ook een personage in het Britse Punch and Judy (Jan Klaasen en Katrijn)-poppenkastspel (met wortels in commedia dell’arte). Tijdens optredens krijgt Scaramouche een pak slaag van Punch, waardoor zijn hoofd van zijn schouders valt. Hierdoor wordt de term Scaramouche ook geassocieerd met het type marionetten waarvan de nek uitschuifbaar is.
Op deze figuur zijn diverse werken gebaseeerd van schrijvers, beeldend kunstenaars en componisten.

Tot zover Wikiperdia.

 

 

beloning bij de BBC.

Top presentatoren bij de BBC verdienen teveel, wordt bericht en de vrouwen verdienen zowat de helft van de mannen. Ik hoorde bij ons in de media vragen: hoe kan dat nou, die vrouwen kunnen toch voor zichzelf opkomen? Nou, dat gaat daar anders. In een van mijn vorige levens werkte ik via een uitzendburo bij een internationale aannemer die voor DSM een nieuwe ammoniakfabriek bouwde. De financiële man was ene Mr. Fogden.  Hij vond mijn salaris veel te hoog en zocht  iemand die mij zou vervangen. Dat werd Nora, de echtgenote van een Afcent militair. Ik moest haar inwerken en ik vroeg wat ze haar voor salaris geboden hadden. Dat was iets meer dan de helft  van het mijne. De volgende dag kwam ze nerveus naast mijn buro staan.  Ze had haar man verteld van ons gesprek.  Hij had haar stijf gescholden en op het hart gedrukt “never discuss salaries”. Dat had ze toch moeten beseffen,  in Engeland is het eerste gebod voor een werknemer, “never discuss salaries!!”

 

Kippen in de regen.

Kippen hebben haast overal een oplossing voor; toen het zo heet was zochten ze verkoeling in een zelfgegraven kuiltje. Nu het plensregent zou je verwachten dat ze in hun nachthok gaan zitten, daar zouden ze lekker droog blijven Maar liever kletsnat  dan overdag het nachthok in. Ze zitten dus in de bosjes, maar daar gaat het  straks ook doorlekken. Ik kijk peinzend naar de tuinparasol…… misschien…. Maar wacht eens, het kippenhok  staat op hoge poten, daaronder  staat hun voederruifje. Als ik het even weghaal kunnen ze onder het hok schuilen. Toch maar proberen, maar waar staat ook weer mijn paraplu??

De poes heeft een gruwelijke hekel aan regen, veel meer dan de kippen. Zij heeft haar eigen refuge, onder de auto.

En ik, ik ben blij, blij voor de uitgedroogde velden, voor mijn tuin,  en voor mezelf, ik ben  knus aan het breien. Maar denkend aan al die mensen op de campings die op hun werk zaten te smoren in de hitte schaam ik mij diep.

 

Die Gerrit toch!

Gerrit Zalm gaat als informateur aan de slag met de vier partijen. Daar gaan we dan: klimaat, inkomensverdeling, en heel belangrijk: meedoen in een Europa zonder de Britten. Als VVD-er moet hij even het vieze gezicht vergeten dat Rutte altijd trok als het over Europa ging, Brussel, bah! En hijzelf?

Veel meer dan onlangs de malle Jan Roos heeft Gerrit Zalm indertijd een behoorlijk steentje bijgedragen aan de modieuze afkeer van de Europese Unie. Hij was minister van Financiën in een tijd dat Europa de meeste Nederlanders koud liet, het was gewoon geen sexy onderwerp. Maar toen begon Gerrit ineens op de trom te slaan, hij  riep dat Nederland te veel betaalde, onze netto bijdrage was veel te hoog.( Het was net in de tijd dat de provincie Flevoland een groot bedrag uit Brussel kreeg uit een ontwikkelingsfonds.  Geen idee waarom, maar het viel mij op omdat ik familie heb in Zeewolde.) Gerrit’s alarm sloeg aan, de media namen het over en de burger, die amper begreep hoe de Unie in elkaar zit was beducht voor zijn centen.  Men  vond de Europese Unie  ineens een bedilzieke vraatzuchtige  club en uit dat enge Brussel kwam alleen maar kommer en kwel. Intussen proberen de media de burger uit te leggen dat er een continentale wind is gaan waaien en Den Haag zal zonder de Britten en met Trump in het achterhoofd moeten wennen aan een andere koers. Toch benieuwd hoe soepele Gerrit dat aanpakt. En of we daarna eindelijk eens van Rutte afkomen.