Het woeden der elementen.

Zondag was ik met mijn Amsterdamse familie naar het Gallo Romeins museum in Tongeren. Eerst koffie gedronken in een van die gezellige café’s aan de Markt.  Toen we langs het standbeeld liepen van Vercingetorix, de besnorde Gallische held, stak er een rukwind op die mij dreigde te vellen, maar stevig vastgehouden tussen mijn sterke zwager en zuster bleef ik overeind. Om naar het museum te komen moesten wij langs de basiliek van Onze Lieve Vrouw. De winden bleven rukken, wij schoven langs de kerkmuren maar die boden geen beschutting, het werd daar nog erger door de valwinden die ons vanaf de hoge toren te grazen namen. Na driehonderd meter worstelen en schuiven  werden we veilig het museum ingeblazen, gelukkig stonden de deuren open. Het museum geeft een levendig beeld van de mensen die hier leefden rondom de eeuwwisseling.  Wie legt mij uit hoe ik een link zet naar het Gallo Romeins museum? ,

Toen we na enkele uren tevreden, maar uitgeput weer naar buiten gingen was het nog erger met die wind. In  een gezellig restaurantje was  nog net een tafel vrij, en de Amsterdammers kozen mosselen, op zijn Vlaams, met veel groenten en knoflook en een pot donker bier. Hartelijke bediening, echt Belgisch, vonden ze, zo’n vriendelijke behulpzame ober die ook nog eens wat uitlegt, dat komt bij ons niet meer voor.

Toen wij in de schemering terugwoeien naar de auto begon het te sneeuwen.. Halverwege  Maastricht werden we overvallen  door een stevige hagelbui,  stenen  zo groot als knikkers. Gelukkig heeft mijn zwager nog de winterbanden onder zijn auto.  Thuisgekomen  in Gronsveld waren de straten helemaal wit.

En o ja,  die aardige ober was geen Vlaming en ook geen Waal,  maar heel gewoon geboren  in Gronsveld.

 

 

Advertenties

Russisch leren verbeterde versie.

R.,  die ik nooit heb kunnen betrappen op grote kennis van de moderne talen, is bezig Russisch te leren. Gewoon zomaar, omdat hij het een mooie taal vindt. Vooral als het door Russische vrouwen wordt gesproken, want Russinnen kunnen erg mooi zijn.

De taal is zeker mooi, wat vindt u van peloushka voor kussen? dat klinkt toch veel beter dan kussen, dat ook nog zoenen betekent, hetgeen voor vreemdelingen erg verwarrend kan zijn.

Uit de taal leer je iets van de volksaard, zegt R. Hij heeft gelijk, kijk maar naar het woord stol, dat tafel betekent, en stool betekent stoel. Dat betekent dat de Russen zich in hun eindeloze wouden behielpen met afgezaagde boomstammen,  een kort afgezaagde stam was een stoel, en een langere een tafel. Pas door binnentrekkende Germaanse stammen hebben ze het meubilair leren kennen en dat noemden ze dan stol of stoel.

Advertenties

Sommige bezoekers kunnen hier soms een advertentie
en een banner over Privacy & Cookies onderaan de pagina zien.
Je kunt deze advertenties verbergen door te upgraden naar één van onze betaalde abonnementen.

UPGRADE NU BERICHT VERWERPEN

Berichtnavigatie

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

:)

Russisch leren.

R, die ik nooit heb kunnen betrappen op grote kennis van de moderne talen, is bezig Russisch te leren. Gewoon zomaar, omdat hij het een mooie taal vindt. Vooral als het door Russische vrouwen wordt gesproken, want Russinnen kunnen erg mooi zijn.

De taal is zeker mooi, wat vindt u van peloushka voor kussen? dat klinkt toch veel beter dan kussen, dat ook nog zoenen betekent, hetgeen voor vreemdelingen erg verwarrend kan zijn.

Uit de taal leer je iets van de volksaard, zegt R. Hij heeft gelijk, kijk maar naar het woord stol, dat tafel betekent, en stool betekent stoel. Dat betekent dat de Russen zich in hun eindeloze wouden behielpen met afgezaagde boomstammen,  een kort afgezaagde stam was een stoel, en een langere een tafel. Pas door binnentrekkende Germaanse stammen hebben ze het meubilair leren kennen en dat noemden ze dan stol of stoel.

Brood en eieren.

Brood, wat  is het toch lekker, vooral als je het zelf bakt. Maar daar zit je met zo’n brood, het weegt 600 gram, veel kleiner kan ook maar dan moet ik dagelijks bakken, dus 500/600 gram. Het krijgt extra aroma doordat ik door het deeg wat zonnepitten kneed, en als het gerezen is vorm ik het en strooi ik er nog een handje zonnepitten overheen.

Ik snijd het dus in plakken en die gaan per zakje van twee in de diepvries. Broodrooster vind ik onzin dus ik ontdooi de sneden brood op een gietijzeren grillpan, op het laagste vlammetje. Na een paar minuten  is het ontdooid en een heerlijk geur verspreidt zich door de keuken.

Maar vanmorgen  werd  de idylle verstoord. Ik was laat opgestaan en bedacht dat  Bets en Bella  nog steeds in hun nachthok zaten. Ik loop naar het kippenhok achter in de tuin. Ik vul hun ruifje, maakt hun schuifje  open en ze rollen opgewonden naar buiten, het trapje af.

Nu de dagen langer worden gaan ze weer leggen, ik raapte twee mooie grote eieren. Maar zoals altijd lag er nog wat anders,  twee hopen poep, mooie stevige drolletjes. Ik pak het schepje en gooi het tevreden op de composthoop.Mijn moestuinvrienden zijn er blij mee.

Het zal u niet verbazen dat ik terug in de keuken verwelkomd werd door een afgrijselijke stank van verbrand brod, de keuken zag blauw.  Oud brood kun je aan de kippen voeren, maar met aangebrand brood kun je maar één kant uit, naar de kliko.

 

Kakafonië.

In de continentale media worden veel woorden besteed aan  pogingen om uit te leggen hoe en wat er nu met die Britten gaat gebeuren.Zou IJzeren Trees vannacht kunnen slapen? Of wordt ze bijgeladen met een stekker aan een uploader? Waarom laat ze dat zoodje schreeuwerds niet in hun eigen sop gaarkoken en komt lekker bij ons wonen er komt vast wel een aardige baan voor haar vrij.

En laten we dan maar hopen op een nieuw referendum waarin ook de jonge mensen meestemmen. Want die hadden het bij dat rare referendum mooi laten afweten.

 

 

 

 

Hogerop komen.

Om half 9 verscheen een hoogwerker bij mij voor de deur, een onheilspellend knalgeel stuk ijzerwerk op grote wielen dat kennelijk bedoeld was om iets te slopen of te vernielen. En inderdaad, hij werd naast  de tuin tegenover mijn huis gemanoeuvreerd met de cabine naast een machtige eikenboom die daar nog door de vorige bewoonster was geplant. Ik heb wat met die eik, ik koester in de voortuin zelfs een jonkie van hem, geplant door een voorzaat van onze nijvere straateekhoorn en door mij beetje in toom gehouden met een snoeischaartje.

Ik deed een schietgebedje dat de eik mocht blijven staan en gelukkig, hij hoeft niet weg,  maar moet op verzoek van de buren gesnoeid worden.  Toch beetje jammer,  want zo’n grote boom biedt onderdak, voedsel en vertier aan allerlei gedierte. Maar over twee jaar zit alles er weer aan en krijgt hij ook weer eikels.

Zo af en toe hoor ik een waarschuwende kreet en er vallen zware takken. Ze zijn met zijn tweeën,  werken afwisselend, eentje bestuurt het bedieningspaneel en de andere zaagt,  Heel eng hoor, zo hoog in de lucht. Zojuist hebben ze de cabine  even laten zakken om te lunchen. Ze deden hun helmen af en ik zag bij de kleinste een fraaie blonde knot te voorschijn komen. Een struise jonge vrouw die kennelijk groot plezier  had in de klus.  Ik bewonder haar. Die had als tiener tegen haar moeder gezegd: “nee mam, studeren is niks voor mij, ik hoef niet hogerop te komenimg_20190114_091456 en dat getut op een kantoor, ik moet er niet aan denken,  ik word hovenier”.

En het is goed uitgepakt, als je geluk hebt kun je als hovenier  ook hogerop komen.

 

De vreugden van de buitensporten.

Neem nou het mountainbiken, T. moet van de dokter meer bewegen en  werkt aan zijn conditie, hij doet mee met een groepje mountainbikers die de hellingen van ons Savelsbos teisteren. Als ze thuiskomen wijzen ze trots op hun besmeurde rug;  “het was een zware tocht, maar het loont de moeite”. Onze mooie limburgse lössgrond ligt daar al eeuwen maar tegen de bosfietsers is die bodem weerloos. Erosie heet dat.

Hoe leg ik het hem uit. Lieve T, zeg ik dan,  die grond die nu aan je kont plakt hoort daar niet, die hoort gewoon op mijn bospaden. Het duurt even eer het kwartje valt, hij snapt het amper want hij kijkt nooit over zijn schouder naar  wat hij aanricht.  En hij en zijn groepje zijn de enigen niet. De wandelaar moet het maar accepteren, van onze mooie hellende paden blijft niks over, ze vertonen  in het midden een diepe geul zodat je behoedzaam wijdbeens aan de randen moet balanceren.  De geelbruinige löss is een uiterst fijne kleigrond,  is het oppervlak eenmaal kapot dan vloeit de bodem niet meer dicht zoals bij zanden.

Maar voor de natuur op de zandgronden is het ook geen lolletje. Staatsbosbeheer maakt bekend dat  op de Sallandse Heuvelrug de  zandhagedissen het slachtoffer worden van de mounbtainbikers.  De dieren zoeken zonnige zandige plekjes om op te warmen en te paren. Dit voorjaar was de oogst honderden platgereden  zandhagedissen. Staatsbosbeheer overweegt nu het afsluiten van de MTB route.  Hoort u het gejammer al?…… <je mag ook helemaal niks meer in dit land>doodgereden zandhagedissenplatgereden hagedissen

Perfekte burostoel.

Na een eerdere miskoop  heb ik nu eindelijk een perfekte burostoel, jazeker, van Ikea. Hij blijft op hoogte, zakt niet in, is verstelbaar naar alle kanten en heeft goede wieltjes, als ik mij lichtjes afzet roetsj ik met een vaartje van mijn schrijftafel naar het zijtafeltje waar de laptop op staat.. Dat loopt op rolletjes, denkt u nu, Maar mis!  Poes Dolly heeft ook veel waardering voor die stoel, hij heeft zo’n lekkere lig en als hij onder de schrijftafel wordt geschoven kan ze in het duister de hele dag doorslapen.

Dat komt mij niet altijd goed uit, ik wil ook wel eens in mijn eigen stoel.  Vermanen helpt niet bij katten, dus probeer ik  haar om te kiepen maar ze zet haar nagels in de zitting en blijft  stug liggen. Ze kijkt niet eens op.

Dus zit ik nu op het keukenkrukje mijn blogje te schrijven. Ik neem wraak, ik zet haar  wangedrag te kijk met een foto.  Maar eerst even uitzoeken hoe dat ook weer moest, een nieuwe foto toevoegen.

2019-01-04 12.56.09

 

De uil die in de notenboom zat.

Lang geleden zongen wij op school het oude volkskliedje van <De uil die in de peerboom zat, en boven zijn hoofd daar zat er een kat, den uil vivat> Kent u dat nog?  Maar niet overal staan perenbomen en voor uilen is een notenboom ook een geschikte uitkijkpost. Gisteren hebben wij dat zelf waargenomen.

Met frisse tegenzin hadden wij in de motregen een lading bollen geplant en de modder weggebezemd, hèhè, die klus was klaar,  het begon al te schemeren. We  veegden onze voeten, rekten onze vermoeide ruggen,  keken omhoog, en daar zat, zomaar om half 5 in de middag,  mijn bosuil  op een lange tak van  de notenboom.  We konden hem goed waarnemen en zagen dat hij met  belangstelling het resultaat van onze ijver zat te observeren; althans, dat dachten wij. Waarschijnlijk was hij alleen maar geinteresseerd in de invloed die al dat geklieder in de natte grond op zijn woelmuizen zou hebben.

We gingen naar binnen  en voerden de kat haar avondprakje.  Toen ze klaar was likte ze haar poot en sprong door het katteluikje naar buiten. “Pas op voor de uil”, waarschuwden wij nog. Maar ze luisterde nauwelijks. Ze vindt zichzelf veel te groot om als prooi voor een bosuil te  dienen en bovendien weet ze dat hij dol is op woelmuizen.  “Hij liever dan ik”,  denkt ze.

Zij bijt die muizen dood, gewoon voor de lol ……maar opeten, ajakkes…..

 

 

>.

De roep van de bosuil.

Eergisteren werd ik wakker van de smekende roep van de bosuil, prachtig geluid is dat toch.  Hij bleef tussen 2 en 4 uur regelmatig roepen. Uilen beginnen vroeg in het jaar  aan de voortplanting te denken, maar deze was misschien iets tè vroeg, de snerpende antwoordkreet  van een vrouwtje heb ik nog niet gehoord.

Ik heb mijn bosuil ook wel eens gezien, in de maneschijn zag ik hem in glijvlucht van de dakgoot naar zijn slaapboom suizen,  geluidloos. Onder de grote berk vind ik wel eens braakballen,  een bevriende bioloog heeft er verrukt een hele avond aan zitten pluizen en stelde tevreden vast dat mijn tuin voor deze bosuil een rijkgedekte tafel is, vol malse woelmuizen. Dus uilendames, geef deze jongen een kans, hij zal voor jullie kuikens een zorgzame vader zijn.

nu ga ik op zoek naar de foto van die tafel vol muizenbotjes. geen idee  hoe ik die heb opgeslagen.