Maandelijks archief: november 2015

ongegronde argwaan.

Vrijdagnacht slecht geslapen, het gebeuren in Parijs bleef door mijn hoofd spoken. Maar ik had een afspraak in Gilze-Rijen, om mijn achterkleindochter weer eens te zien, dus toch op tijd uit bed voor de trein van half 10.  In Tilburg kwam een donkere jongen tegenover mij zitten, gehuld in een soort kakikleurig vechttenu, met om zijn arm een riempje waarin een klein apparaat was bevestigd, het leek een radiootje. Onze autoriteiten eisen waakzaamheid van ons,  dus wat moest ik?

Als het een Noord-Afrikaan zou zijn geweest had ik hem beleefd gevraagd even te wachten met zijn bom tot voorbij Gilze-Rijen, maar hij zag er Caraibisch uit en keek vrolijk.

Dus ik hield mijn mond maar. Ik werd afgehaald door mijn schoonkleinzoon en vertelde over mijn medereiziger.  <Had je dat nog nooit gezien>,zei hij, <dat zijn radio’s die je om je arm draagt>. Hoe zou dat nou gaan, dacht ik: het oortje van je smartfone in, je post  checken  en dan af en toe je arm tegen je oor?

Advertenties

voorheen DSM, nu Chemelot

Langgeleden werkte ik op het bedrijventerrein van DSM mee aan voorbereiding van de bouw van de ACN 2, de tweede ammoniakfabriek,  door het  internationale constructiebedrijf Bechtel. Hun technici hadden ervaringen in de hitte van  Quatar en in het ijzige Noorden van Canada. Maar een pientere opdrachtgever als DSM hadden zij nog niet eerder meegemaakt. <smart guys, those Dutch, better comply with their ideas>, ik was trots als ik ze zo hoorde praten. DSM ingenieurs zaten geregeld mee aan tafel, en grepen direct in als hun iets niet zinde. Er waren  strenge protocollen voor de sub-contractors, ook daar hield DSM de vinger aan de pols.

Maar hoe is het nu? Het Chemelot terrein herbergt veel verschillende bedrijven, die zelf weer hun eigen onderaannemers  contracteren, en ik vraag mij  af of de directie van Chemelot al die kruiwagens vol kikkers nog wel in de gaten kan houden. Immers, regelgeving is een verdacht woord geworden , en time is money.

Meavita, weer een zachte G in de schijnwerpers.

We zijn er al aan gewend, weer een vooraanstaande VVD-er met een barst. Louis Marie Lucien Henri Alphonse  Hermans, geboren in Heerlen.  Behalve die hele stapel doopnamen heeft hij een nog grotere stapel aan funkties. Hij is geen fraudeur, maar wel een omhoog gevallen durfal, die voorgaf overal verstand van te hebben.  Hij zat met tien vingers in tientallen pappen.

Hij trekt zich nu terug uit de Eerste Kamer, niet omdat hij schuld erkent, maar, zegt hij: omdat in de bevindingen van het Mediavita rapport zijn naam  wordt genoemd als voornaamste verantwoordelijke, en hij daardoor voor zijn partij niet meer bruikbaar is.

Zou hij nu ook naar het UWV moeten, net als die duizenden die door de roekeloze escapades van Meavita werkloos zijn geworden?