ongegronde argwaan.

Vrijdagnacht slecht geslapen, het gebeuren in Parijs bleef door mijn hoofd spoken. Maar ik had een afspraak in Gilze-Rijen, om mijn achterkleindochter weer eens te zien, dus toch op tijd uit bed voor de trein van half 10.  In Tilburg kwam een donkere jongen tegenover mij zitten, gehuld in een soort kakikleurig vechttenu, met om zijn arm een riempje waarin een klein apparaat was bevestigd, het leek een radiootje. Onze autoriteiten eisen waakzaamheid van ons,  dus wat moest ik?

Als het een Noord-Afrikaan zou zijn geweest had ik hem beleefd gevraagd even te wachten met zijn bom tot voorbij Gilze-Rijen, maar hij zag er Caraibisch uit en keek vrolijk.

Dus ik hield mijn mond maar. Ik werd afgehaald door mijn schoonkleinzoon en vertelde over mijn medereiziger.  <Had je dat nog nooit gezien>,zei hij, <dat zijn radio’s die je om je arm draagt>. Hoe zou dat nou gaan, dacht ik: het oortje van je smartfone in, je post  checken  en dan af en toe je arm tegen je oor?

Advertenties

4 gedachten over “ongegronde argwaan.

  1. Thérèse

    Daarom lees ik gewoon in de trein; ik let nergens op -niet verstandig, ik weet het- en kijk alleen of ik het betreffende station nader.
    Rijen: mijn moeder beviel van mij in Breda, maar eigenlijk woonde zij nog in Rijen, dus onofficieel mijn geboortedorp.
    Hoi S uh pardon Fialas!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s