Maandelijks archief: april 2016

Robbie mijn zwarte kater

Robbie is een aanhankelijk dier, hij loopt als een hondje achter mij aan, blijft wachten voor de wc, en vergezelt mij in de badkamer. Beetje gespetter kan hij wel tegen. Hij heeft op de rand van de wasbak zijn  eigen bekertje, en als dat leeg is zegt hij dat ik het  moet v ullen. Ofschoon hij het liefst water uit de vijver drinkt, met een snufje kroos. Samen TV kijken in de lange stoel vindt hij het einde, ik mag het programma kiezen.

DSCN4437 In de keuken wordt hij soms hnderlijk. Niet dat hij bedelt, maar hij kijkt graag in de pannen. Als ik ga eten zit mij mij met vertederde blik aan te kijken. Ik heb nog nog nooit zo’n kat gehad als Robbie.Hij is 7 jaar, soepel en sterk, de hele straat is gek op hem, iedereen krijgt kopjes.Door Robbie krijg ik kontakt met voorbijgangers als we samen bezig zijn in de voortuin.Maar bij snoeien zet ik hem binnen, ik wil die jolige lange zwiepstaart graag mooi gaaf houden.

Fuut vangt rivierkreeft.

Voor vogelliefhebbers is het Vogeldagboek van Adri de Groot een soms wel drie maal wekelijks plezier. Niet alleen foto’s maar ook informatie, soms is die informatie  treurig zoals rechterlijke uitspraak die  de gemeente Zoetermeer toestemming geeft om een prachtig vogelweidegebied te verpesten door de reeds aanwezig skischans te verlengen en te verhogen. Als de hebberige homo ludens een vinger krijgt dan neemt hij al gauw de hele  hand.fuut vangt rivierkreeft

Koningsdag.

Alom werd voorspeld dat Koningsdag op een miezerige kater zou uitdraaien. Ik was er DSCN4435lekker voor gaan zitten om de Oranjes te zien afdruipen. Maar ziedaar: het oranjezonnetje liet Zwolle niet voor schut staan en de Oranjes liepen zomaar zonder jas de hele stad door.Niet zo netjes van Willem, hij kan er tegen, heeft-ie van zjn vader, maar nu moest de hele familie plus de burgemeester ook lopen kleumen. Maurits, die altijd  erg aanspreekbaar is, legde desgevraagd  uit dat ze allemaal hun ski-ondergoed droegen.

De kleine meisjes deden na een poosje toch maar een jas aan, behalve de middelste, die bleef ijzereheinig een jas weigeren. Het programma voerde de jarige en zijn familie van het ene poppodium naar het andere, tot vreugde van die middelste, die helemaal losging en zich enthousiast warm danste. Leuke koppies, die meiden, dat wordt wel wat, maar ook zij hebben weer de benen van Juliana geërfd, dat moet een onverwoestbaar gen zijn.

Zou het op  verzoek van Willem himself zijn geweest, al die tijd en aandacht voor de popmuziek en totaal niets voor de  vlakbij gelegen prachtige hstorische boekhandel Waanders in de Broeren?

Het geeft toch een soort katergevoel bij mensen die Zwolle goed kennen.Claus zou dat wellicht anders hebben geregeld.

.

Klezmerband Mejoeches

’t Is maar dat jullie het weten, wij hebben in Maastricht een geweldige Klezmergroep, de naam is Mejoeches, dat schijnt te betekenen “van deftige familie” oftewel “van goeden huize”. Violiste Anna is de aanvoerster, ze kan al spelend bij sommige nummers niet stil blijven staan en  het publiek wordt uitgenodigd mee te dansen. Pianist is de excentrieke  Jesse de Haas, (zoon van Aad de Haas), van alle markten thuis, soms  haalt hij uit de piano de klanken van een Roemeens hakkebord, als je hem zijn gang laat gaan wordt het lekker speels en jazzy  en sinds enkele jaren hebben ze in Mark een zwierige klarinettist. Martha is de expressieve zangeres en  als u iets van Klezmer weet dan kent u het type lichte sopraan. Martha zingt weemoeodig, vertederd,  ontroerd, maar als het zo uitkomt ook brutaal en canailleus, als een soubrette uit een Parijse tingel-tangel. Ze hebben met zijn vieren  een sprankelende verleidelijke  presentatie,  het oog wil  ook wat!DSCN4429

Gisteren presenteerden ze hun nieuwe CD in de Synagoge van Meerssen. De eertijds vervallen Synagoge is aan de eredienst onttrokken en gerestaureerd. Hij doet nu dienst als ruimte voor concerten  en andere culturele aktiviteiten. Gisteren dus voor zang en muziek zoals die ooit klonk in  de verdwenen Stedtele van Oost-Europa.

Ebru, de columniste van de Metro.

Ze is in haar eigen huis in Turkije gearresteerd vanwege belediging van Erdogan.Een hoop stof waait op maar we zullen het maar beschouwen als een speldeprik, ze zal gauw weer vrij komen. Maar misschien  moet ze op haar woorden gaan passen, of niet meer naat Turkije gaan.

Vorige week zagen  we een column van haar hand in een Metro in de bijna lege trein van Tilburg naar Maastricht. Een van ons las wat lacherig de kop, waarin honend werd gesproken over de domheid van hoofddoekdraagsters. Beetje kort door de bocht, vonden we, die Ebru is een felle, maar dat die vrouwen dom zijn gaat ons te ver. Wel waren  we het eens over de strekking; geen bedekte schooljuf voor de klas in een openbare school. Opeens verscheen als een duvel uit een doosje het groengedoekte hoofd van een beeldschone  Moslima boven de coupé afscheiding. We schrokken ons een hoedje want we hadden haar helemaal  niet gezien. Ze trok flink van leer, en wilde weten of wij het eens waren met die column. Voorzichtig mompelden wij dat we het met de strekking eigenlijk wel eens waren  Verder kwamen we niet,  want ze  begon ons te kapittelen en riep met fonkelende ogen “dat zij een universitaire studie had gevolgd en dus niet dom was”. Ze was uitgesproken en ging weer zitten.  We konden haar toen niet meer zien,  maar we  durfden geen mond meer open te doen. En  het was niet eens een stiltecoupé. .

Aprilletje zoet……

Voordat de climat change over ons heen kwam  gebeurden er ook vreemde dingen.Dat  weet ik pertinent zeker, want als het in april sneeuwde dan zong mijn moeder: “Aprilletje zoet, geeft nog weleens een witte hoed”. Vandaag ging ik vol goede moed de tuin in met schepje en krabber, eerst naar het terras om  de jolig bloeiende paardebloemen uit de voegen te krabben, alles opvegen, de steeltjes en blad in een schaaltje, , want ik heb in de Bourgogne geleerd hoe je daar een pittige salade van kunt maken, lekker als je van bitter houdt. De slaplantjes konden nog even wachten.

Toen begon het te sneeuwen, heel even maar, kleine zachte bolletjes, misschien  wel een tussenvorm tussen sneeuw en hagel. De slaplantjes kunnen daar  best tegen, maar ze snakken naar ruimte voor de groei van hun worteltjes, ze willen weg  uit de knellende kweekbakljes waarin  ze met hun 5 maal vieren  staan te verpieteren.Inmiddels is de hemel weer opgeklaard, er schijnt zelfs een bedeesde zon, dus ik moet  snel weer naar buiten,  Bij mij gaan groenten en kruiden ook in potten, maar veel groter.En die potten zet ik op een rij tegen een warm muurtje.Want een moestuin heb ik niet meer, dat komt ervan als je zo tolerant bent jegens wilde planten en bodembekkers. 

 

Vluchten naar radio 4

Ik zag op DWDD een bleek weggetrokken Mathijs van Nieuwkerk en zijn tafeldame Halina Reijn, allebei  helemaal van de kaart door het bericht dat een zekere Prins  was overleden. Ojee, weer een voetballer de pijp uit, dacht ik……krijgen we dat weer.

Maar Mart Smeets zat ook aan tafel dus ik begreep alras dat het een wielrenner moest zijn.

Ook dat was fout van mij, Mathijs begon over een concert waar hij zelf bij was geweest. Hij hield het niet droog en ontroerd liet hij een nummer horen, Purple Rain. Halina sloeg de handen voor de ogen en vroeg zich vertwijfeld af hoe het mogelijk was, weliswaar had Prins griep, een hardnekkige griep die maar niet overging,  maar doodgaan nee, daar had ze niet op gerekend.

Ik haakte af want ik moest nog afwassen; in de keuken zette ik mijn radiootje aan maar op alle Nederlandse zenders was men bezig om Prince te bewenen. Alleen radio 4 deed niet mee,  ze gingen gewoon door met hun programma. Die durven!

 

Brabantse worstebroodjes

Poosje geleden was ik op bezoek bij een jong stel. Ze wonen in een dorp achter Tilburg en het is een heel gedoe er te komen, want ik kom per trein en er gaat geen bus. De jonge vader haalde mij van het station, en thuis werd ik hartelijk verwelkomd door de jonge moeder en de schattige tweejarige Eva. Ik kreeg een kop koffie en Vader haalde de vooraf gehaalde  weekendbooschappen uit de auto, ze hebben daar in ieder geval een Albert Heijn. . . Hij zette de hele boel in de keuken en kwam stralend de kamer in met een  zak Brabantse worstebroodjes, speciaal voor mij meegenomen. Ik had mij verheugd op een bruine boterham met kaas en keek ontzet naar het kleffige worstebroodje dat hij op mijn bord legde. Kleine Eva kreeg er ook een en  zette er enthousiast haar tandjes in. “lekker hè?”, zei ze gezellig,. “ja heerlijk”, huichelde ik terwijl ik mij afvroeg hoe  ik het ding onzichtbaar in mijn tas kon laten glijden om er ’s avonds de stationsduiven mee te voeren. Eva zag mijn aarzeling, keek mij onderzoekend aan en zei troostend: “je hoef maar twee hapjes te ete hoor!”