Maandelijks archief: april 2016

Een kleine filosoof.

De kleindochter van mijn vriendin X. werd 4, ze had een leuk kinderfeestje en de dag erna kwamen de ooms en tantes. “Wat ben jij gegroeid, jij wordt al groot, je wordt al een hele dame”. De jarige keek met een schuin oog naar de kadootjes en liet het gekus en gekir gelaten over zich heen gaan. Later zei ze tegen mijn vriendin, die haar vetrouweling is:

“Oma, het lijkt me helemaal niet zo leuk om een groot mens te zijn, ik zou eigenlijk veel liever kind blijven”.

X is gewend aan de wijsgerigheden van haar kleinkind, maar hier hapte ze even naar adem.

 

 

 

 

Advertenties

Criminaliteit met een zachte G.

“dan ga ik naar Brabant, want daar brandt nog licht”,  zingen de Brabanders blij, het lieve deuntje is allengs  hun volkslied  geworden. Maar de grimmige werkelijkheid valt tegen, in de NRC stond vorige week een artikel over de groeiende criminaliteit in Brabant en bovendien  kreeg ook een koude douche van een goede bekende, die mijn lofzang op Tilburg van 13 april had gelezen.  Per mail,  het liegt er niet om, lees maar;

  Iedere week is het hier bingo, iedere week worden er 5 plantages opgerold. Meer capaciteit heeft de Tilburgse politie niet.
Satudarah zit hier ook en daar hebben ze vorig jaar nog een raketwerper gevonden bij een inval alsmede drugs en geld.
Vrijdag nog een laboratorium aangetroffen in Korvel, een oude woonwijk in het centrum van de stad, met dampende installaties en enorme voorraden chemische voeistoffen. Levensgevaarlijke situaties. Het is iedere week raak hier en wij staan er niet eens meer van te kijken. Er wordt natuurlijk ook evenzo vaak afval gedumpt hier overal in de regio in de landelijke gebieden, maar ook gewoon op de parkeerplaats van de Aldi met aanhanger en al. De eigenaar van de grond moet dan voor de schoonmaakkosten opdraaien.
Het landelijke Rijen is net zo berucht. Net zoals in Tilburg is ongeveer 60% van de Turks/Nederlandse inwoners betrokken bij de drugshandel net als ook veel kampvolk. Inmiddels zijn er hier in Brabant meer liquidaties dan in Amsterdam.
Nu de leegstand op het platteland toeneemt, is het makkelijk vanuit die boerderijen/schuren een mooi laboratorium op te zetten. Weinig controle en veel ruimte om de rotzooi naderhand te dumpen.
Vrijdag zijn er in de regio nog 55 mensen opgepakt bij een grote politie-aktie. Omdat de burgemeesters van Tilburg, Eindhoven en Rijen dit onderwerp hoog op de agenda hebben staan, zie je ook dat er al een lichte verschuiving komt naar het oosten van het land. Zitten ze er daar straks weer mee. Het is een soort van zevenkoppige draak.
Tot zover mijn Tilburgse zegsman. Zo zie je maar weer, om ergens van te genieten moet je er niet al te veel van weten.

 

Duitsland en de Turken

Het is niet verwonderlijk dat de adviseurs  van Erdogan de Achilleshiel van Merkel wisten te vinden, een nog steeds geldige wet uit de keizertijd, waarbij het beledigen van bevriende staatshoofden strafbaar was. Het door zijn hoeven zakkende Osmaanse rijk had  in het begin van de 20e eeuw innige banden met het Duitse keizerrijk. De grote mogendheden Engeland, Frankrijk en Rusland lagen op de loer om het machtsvacuum rond de Bosporus op te vullen en de Jong-Turken die het  vermolmde rijk  wilden hervormen zochten steun bij Duitsland Die steun kregen ze..Duitsland was  happig  om de Engelsen dwars te zitten;  universiteiten en militaire akademies stelden zich open voor Turkse studenten.Er ging van alles op de schop, de hoofddoek en de fez moesten af, er zou een democratische rechtstaat worden gevormd, de vrouw zou stemrecht moeten krijgen,  en het militaire systeem werd geboetseerd naar Duits voorbeeld, hetgeen nog heel lang zichtbaar bleef in de uniformen. Men ging over naar westers schrift, op basis van het Duits,  compleet met de Umlaut,  dat was handig met al die ü-klanken..

In de Eerste Wereldoorlog was Turkije een niet zo succesvolle bondgenoot van Duitsland. Interessante bijkomstigheid is, dat het Duitse officieren waren die in 1915 verbijsterende verslagen naar Berlijn stuurden  over de massamoord op  het Armeense volk.

Nadien is er veel gebeurd, maar nog steeds wordt er in wetenschap en cultuur teruggegrepen op de oude  banden tussen beide landen. Misschien dat Angela op den duur een paar stevige juristen naar Ankara kan sturen om de rechtsstaat  bij te vijlen en op te poetsen…

 

 

 

 

Jeroen Bosch en de dieren.

Omdat de grote tentoonstelling  Den Bosch uitverkocht is besloten wij naar Tilburg te gaan.  Daar is in het Brabants Natuurmuseum, vlak tegenover station, een mooie expositie van kopieën van een aantal  werken van Jeroen Bosch. De Hooiwagen, de verzoeking van de H.Antonius en de Tuin der Lusten, en dan nog de Marskramer en nog zo wat.Het is een originele aanpak, ze leggen de nadruk op alle in de werken voorkomende dieren, niet alleen de monsters en de fabelderen, maar ook de natuurgetrouw geschilderde vogels en zoogdieren die in de Middeleeuwen  de Brabantse contreien bevolkten. Bosch is nooit op reis geweest,  de olifant en de giraf heeft hij waarschijnlijk in Antwerpen of Gent in een dierenpark of circus  gezien,  Maar ook al die vogels en zoogdieren zal hij zo precies hebben kunnen waarnemen  doordat ze waren gevangen en in kooitjes zaten, denk ik dan argwanend.
En, interessant voor zoölogen, bij Bosch kun je zien dat de krakeend al in de 15e eeuw in Brabant leefde, dat was eigenlijk niet algemeen bekend.  En dan de wilde kat:  de Marskramer heeft een kattevel aan zijn stok gebonden, kattebont werd verkocht aan de lagere geestelijkheid, want die mochten hun habijt niet opsieren met nobel bont. Maar als je goed kijkt zie je dat het vel  niet van een huiskat is, maar van de wilde boskat. Het grijze bont van zijn korte dikke  staart toont de karakteristieke zwarte ringen.. Mijn gezelschap bestond niet uit kunstkenners, maar uit natuurkenners, dus we vonden het geen punt om ons te verlustigen aan de prachtige kopieën. We dachten al veel van Bosch te kennen, maar met onze neus op de details vielen we toch van de ene verbazing in de andere.  We konden kijken zolang als we wilden, we hadden het rijk alleen en  hoefden ons niet lijf aan lijf door de menigte te wrikken zoals in Den Bosch. Dit Natuurmuseum heeft uiteraard een vaste collectie, en toont ook nog  bijzonderheden over het ontstaan van het Zuid-Nederlandse landschap, en over de leefomstandigheden van mens en dier door de tijd heen.Ik kan geen illustraties bijvoegen, want ze hebben geen kaarten van de werken van Bosch, en er zat geen geheugenkaartje in mijn camera. Stom!

Het museum zetelt  in een strakke moderne behuizing, mooi geintegreerd in de bestaande bebouwing. Als je verder de stad inloopt kom je veel  deftige oude huizen tegen, een paar leuke winkeltjes, een goede boekhandel en diverse eethuisjes, kortom,  als je het betonnen centrum mijdt is Tilburg een gezellige stad,  met nog veel goedbewaard architectonisch erfgoed. Hier en daar stuit je nog op een oud dorpspleintje, dat opgenomen is in het stratenpatroon. Mijn Maastrichtse vrienden, die nog nooit in Tilburg waren geweest,  vonden het een geslaagde uitstap. We zijn tevreden neergestreken bij  Meesters, een tot gezellig eethuis verbouwde voormalige kaarsenfabriek.  Want Tilburg was een fabrieksstad, en dat willen ze best weten.

Dus mensen, laat Den Bosch links liggen en ga naar het Brabants Natuurmuseum in Tilburg.

dotterbloemen en eendekroos.

Het was een hele bevalling, maar WordPress heeft uiteindelijk mijn foto getraceerd. Hier zijn ze dan, de uitbundige dotterbloemen in mijn vijver. De drijfeend in de hoek heb ik 15 jaar geleden te water gelaten om kleinzoon Thomas te plezieren..Thomas is inmiddels 20, en de eend is begroeid met waterplantjes en algen. Links ziet u een poot van een rozenboog, in de bodem zitten nog de wortels van de hop, ik heb geprobeerd hem te verdelgen,maar vanmorgen zag ik dat er alweer een rank uit de grond komt,  10 cm lang  nog maar, maar hij heeft al beet, want hij is van plan de hele boog te begroeien. Hij bloeit in augustus met mooie groene hopbellen, dat wordt weer een feest voor de bijen. DSCN4323

Sleutelbloem.

 

De dotterbloemen in mijn vijver staan luidkeels te  bloeien, maar de foto die ik er vandaag van maakte kan ik niet plaatsen, doordat Windows 10 hem niet kan vinden. Dus afwachten maar of zoon nog zin heeft in TeamView.

Daarom maar vast een kiekje van de bescheiden sleutelbloem. ik leer het nog wel inshallah…

M3361S-3034

M3361S-3034

ik krijg honger van de kruidige uiengeur van het daslook, dat goed in het blad zit en op uitkomen staat. . Over een dag of twee komen de sierlijke witte bloemen tevoorschijn.

Alles sal reg kom.

Of beter, alles is reg gekom. De idiote kleine lettertjes in het mailprogramma dat met Windows 10 ingebouwd zat in mijn nieuwe laptopzijn op leesbare grootte gebracht door wijzigen van de schermresolutie. En nog zo wat van die dingen, allemaal via TeamView vanuit Zeewolde. Een verre zoon is beter dan een goede buur. Mijn goede buur feesboekt alleen maar.Misschien kent u hem nog, hij is de jolige buurman uit mijn weblogtijd. Wij moeten elkaar te vriend houden, want we houden elkaars katten in leven als we met vakantie gaan. Nu doe ik niet aan vakantie, dagje naar Den Haag of Groningen is al heel wat, maar hij gaat deze zomer met vrouw en tieners 3 weken naar Japan. Steltu  zich dat voor, 3 weken in een land waarvan je de taal niet kunt lezen, ik kreeg het al te kwaad in Tsjechië. Maar Japaners spreken, in tegenstelling tot Tsjechen, redelijk Engels, dus ze zullen het wel rooien, mijn buren.

Belletjetrek democratie.

Zo hoorde ik vanmorgen het referendum over het associatieverdrag met Ukraine noemen. Dat sterkte mij in het voornemen om thuis te blijven, want thuis is veel nuttigs te doen. Thuisblijven in de hoop dat Jan Roos en Thierry Baudet de 30% niet halen,want ik vind het enge jongens en hun levensbeginselen zijn de mijne niet. .

Maar dan denk ik aan de homobeweging,nu nog vogelvrij, die erop rekent dat er betere wetten komen als wij het verdrag ratificeren. En verder denkend verwacht ik dat een versteviging van de labiele rechtsstaat sowiesowel een steuntje in de rug kan krijgen.

Maar dan hoor ik op mijn keukenradiootje allerlei grof volk domme dingen zeggen, dus trek ik mijn loden schoenen aan en ga toch maar. .Waar lag die stempas ook alweer?

 

Jules Schelvis.

Jules Schelvis, de dappere laatste overlevende van Sobibor is dood, hij is 95 jaar geworden. Hij bleef tot op het laatst aktief, schreef het boek: Er reed een trein naar Sobibor, en gaf voorlichting op scholen, want het verschrikkelijke mocht niet wegzinken in de vergetelheid.  Als je die leeftijd haalt hoor je bij de sterken. Schelvis had niet alleen een sterk lijf maar hij bezat ook een enorme geestkracht. En een milde humor. Ik ben nog diep onder de indruk van het interview dat Rob Trip kortgeleden met hem had. Hij vertelt daar onder meer over de kracht die de muziek hem in die jaren had gegeven, zelfs door er alleen maar aan te denken. Het interview werd doorweven met opnamen van het concert dat ter ere van Schelvis werd gegeven in het Haagse Vredespaleis. Muziek die hij zelf had gekozen. Interview en concert vormen samen een indrukwekkende documentaire, die na het Journaal van 8 uur werd uitgezonden en tegen middernacht wordt herhaald. Het is een prachtige necrologie.