Maandelijks archief: mei 2016

slakken

De slakken leven deze week in een paradijs. Gisteravond heb ik in het donker met zaklantaarn nog even mijn slakropjes geinspecteerd, en hele lading slakken weggevangen met een spaghettitang,  ze houden zich stevig vast en ik raak ze liever niet aan, hun slijm is net zo lastig te verwijderen als kauwgummi. Ze zaten ook op de bloemknoppen van lantada , cosmos.en petunia’s, en grasanjers.Op de foto zie je nog niet eens de helft van mijn buit.DSCN4576

De sla staat in potten, die kan ik  ’s nachts in de schuur zetten..Vangen met bier lukt niet, door die harde regen verdunt het bier teveel. Mijn kratje goedkoop bier is al voor een kwart leeg.

Noodweer

De regen valt onophoudelijk en met bakken, eigenlijk is dit geen Nederlands weer, het is Vietnamweer, zegt mijn vriendin Hanh Nguyen.  Het is een ramp voor  de Grote Bronk, het vierjaarlijkse  schuttersfeest in Gronsveld  maar een nog ergere ramp voor de dorpskatten.  Buitenkatten gaan nooit  op de bak, de nood moet wel erg hoog zijn wil Robbie plaats nemen op de met zorg klaargemaakte kattebak met milieuvriendelijke korrels  die ik in de WC heb gezet.DSCN4570

 

Hij snuffelt eraan en kijkt verwijtend.  Ooit heeft hij zich verwaardigd het te doen op net zo’n bak die ik .in de garage had gezet. Maar als ik naar de garage loop spoel ik zelf  weg.

En ik denk aan al die  magere Afrikanen met hun uitgeteerde dieren die op dit moment om regen bidden. Misschien  bidden zij tot de verkeerde god. .Als het  vandaag nog droog wordt steek ik een kaars voor ze op in het kapelletje van Rijckholt.En natuurlijk doneren hè mensen? Afrika-moe is een van de naarste termen van deze tijd.

eekhoorntjesvlijt

Kijken jullie eens!  Twee ontkiemde walnoten  die ik gisteren vond tussen een rijtje  aardbeiplantjes van vorig jaar, wel nog heel klein, maar het frêle blad heeft al de rossige tint van de moederboom. Die boom is twaalf jaar geleden ook begonnen als zo’n ielige spriet die we hebben laten staan en iefdevol opgekweekt..Hij  is uitgegroeid tot  een mooie trotse boom, die tot vreugde van de eekhoorns ieder jaar meer vrucht draagt.. Maar ik trek al die verstekelingen wel uit.Hoewel het  ieder najaar weer een plezier is om de eekhoorns bezig te zien met hun geredder en gegraaf.. Ik vind die kiemsels door de hele tuin  en ik vraag mij af of ze er ook wel eens een verorberen. Misschien ga ik deze twee oppotten en kado geven aan mensen die alles al hebben.DSCN4566

Clandestien vogelvangen in Nederland

vanavond maandag 16 mei TV om 18.10 in Een Vandaag.

Clandestien vogelvangen breidt zich uit, het is voor criminelen een winstgevende bijverdienste. Men vangt ze met netten en plakschermen, haalt jongen en eieren uit nestkasten in de natuur en op privéterreinen en tuinen , propt ze in een vollière, en stopt ze in een kooitje van een habbekrats. Kassa!

Er zijn vanwege bezuinigingen door Ministerie van Economische Zaken voor het hele land maar 14 toezichthouders, die ook tal van andere misstanden met dieren in de gaten moeten huden. Het is dus dweilen met de kraan open. Partij voor de Dieren brengt dit nu eindelijk onder de aandacht van het grote publiek.

Jonge dierenarts

Vandaag zou Robbie bij de dokter het tweede spuitje krijgen, de jonge dokter ging nauwgezet te werk, knipte het haar rond de wond weg en verwijderde de dikke korst. Robbie verdroeg het manhaftig, maar toen de injectienaald weigerde, tot 5 maal toe, zag je hem denken:  <héé zeg, dit hadden we niet  afgesproken… >….De dokter moest ergens op de gang in een kast op zoek naar een goeie spuit, en ik maar op die kat hangen, want die vond het welletjes.Dokter kwam beetje beschaamd terug, ik deed mijn best om ook hem op zijn gemak te stellen zijn schuld was het  niet.

Thuis  op de oprit stapte mijn verfomfaaide Robbie doodbedaard uit de cadd y en begon hem rondom te besnuffelen. Alsof hij de zin van dit alles wilde doorgronden.Gelukkig is hij weer helemaal in orde, want de vrouw gaat morgen op reis en buurvrouw Judith neemt de dienst over.DSCN3329

 

Robbie naar de dokter.

hij was wat stil de laatste dagen, deed afwerend, ik had het druk en lette niet op hem maar dinsdag kwam hij ineens de trap aflopen met een monsterlijk gezwollen kop. Aan de linkerkant had hij een gezwel,  alleen aan de rechterkant kon ik nog zien dat het echt mijn Robbie was. Snel in mandje geduwd en nog net voor zessen  naar de dierenarts. Een krababces, luidde de snelle diagnose, hij kreeg een spuit met een of ander antibioticum, over drie dagen terugkomen voor tweede spuit…of wilde ik pillen? Nee, liever geen  gevecht met een onwillige pillenslikker.. Even langs de balie om € 51 te dokken en weer huis, met gezwel en al.

De volgende dag brak het open, en heb ik de pus weggeveegd met een tissue. Buurvriendin Judith kwam helpen want het moest uitgedrukt worden. Wij doen dat soort dingen tegenwoordig zelf, zei ze, je betaalt je blauw.

Robbie is vandaag weer zichzelf, hopelijk laat hij zich straks weer gedwee in de caddy duwen voor de rit naar de tweede spuit.

Hoe komt ie aan die krabwond? Daisy van de overkant is schuchter en erkent Robbie’s overwicht. Maar ik zie de laatste weken soms een groot grijs monster voorbijkomen en  ik vermoed dat Robbie daar tegen  geprotesteerd heeft.

Rozen

Ik ben altijd een liefhebber van wilde inheemse planten geweest, maar de laatste jaren ben ik gegrepen door rozen. Nu worden vrouwen van mijn leeftijd vaker door iets gegrepen, en dat  kan van alles zijn: yoga, een glutenvrij dieet, facelifting,  de sportschool, of door een kerel half zo oud als zijzelf..

Ik dus door rozen. Langs mijn oprit staan twee weelderige Engelse struikrozen  City of York, wit met een groenige weerschijn, en licht geurend, ze doen het goed, de metalen tomatenstokken die ik ze als steun heb gegeven zijn al bijna onzichtbaar. Op de scheiding met de buren staan sinds de herfst twee klimrozen, sterk geurende doorbloeiers. De gele kan zich uiteven in een  hoge obelisk, de abrikooskleurige moet tot een vergelijk zien te komen met de klimop die de schutting begroeit.En dan helemaal achterin staat de Bobby James, dat is een brutale  witte rambler die ’s winters met trosjes rode besjes prijkt. Met die Bobby moet ik oppassen, hij kreeg deze week  een rozenboog maar ik weet zeker dat hij na verloop van tijd de hoge taxus gaat beklimmen. Of hij dan doorgaat naar de esdoorn van de buren hoop ik niet, maar .ik vrees het ergste..

Maar nu komt het:  in tegenstelling tot wilde planten  vragen rozen om voeding.

Goed opgeloste oude koemest, zegt Gérard van het tuincentrum.  Een bananenschil  ingraven zegt Jeanne. Nee zegt Josée,  de hele banaan , dan krijgen ze geen luis; ieder voorjaar een hele banaan dan krijg je heel veel bloemen. Toeba komt langs en barst uit in een spottende schaterlach:.koemest vindt ze vies, en banaan vindt ze mesjoche….in haar land  bloeien de rozen atijd en overal, grond hoeven ze niet eens,  ze wortelen gewoon in de spleten van de rotsen en ze hebben veel water nodig, en  lucht, en wind, ze moeten vrij staan.Toeba komt uit het zuiden van Iran, en ik geloof haar drect. De roos is toch eigenlijk een koninklijke verschijning, die zich met veel kunst en vliegwerk door Europese kwekers in ons gareel heeft laten brengen…..zo ongeveer  als Máxima

Vandaag ben ik  dus druk in de weer geweest met bananen en opgeloste koemest  en rondom Hunne Hoogheden heb ik alle  opdringerige groeisels uitgetrokken: de gele netels de koekoeksbloemen,de bosandoorn,  de vergeetmijniet, de helleboris, het daslook en het look-zonder-look.

Ik houd u op de hoogte.

 

 

 

 

 

Jodenvervolging in Maastricht.

 Gisteravond was ik met Jan W. naar een lezing  in de bibliotheek van Maastricht.
Het was een lezing door Paul Bronzwaer over de jodenvervolging in Limburg. Paul Bronzwaer was docent Frans aan het Maartenscollege, en dat oude schoolgebouw, dat vlak tegen het spoorstation ligt, was op 23 augustus  1942 de plek waar de  Maastrichtse joden zich moesten melden. Mede door zijn belangstelling voor  dat oude gebouw kwam hij op het spoor van de gebeurtenissen die zich daar hebben afgespeeld, gbeurtenissen waar nooit over is gesproken.
Het hoofd van de Maastrichtse politie was een fel anti-semiet en misschien daardoor werkte de politie  ijverig met de Duitsers mee en gaf b.v. vanuit deze school de namen van 190 van deze joden  door aan de SD.  Deze mensen zijn toen door de achterdeur van de school naar buiten geloodst en door een klaphekje in de omheining  linea recta op de trein naar Westerbork gezet. Van daaruit werden ze naar Auschwitz vervoerd en nog dezelfde week  werden ze vergast.
Beschamend!
In Wallonie daarentegen is het heel anders gegaan. Daar hoort een tweevoudige uitleg bij.
Het Nederlandse staatshoofd verbleef in Engeland en daardoor  kreeg Nederland van de Duitse bezetter een burgerbestuur opgelegd , in de persoon van Arthur Seyss-Inquart en zijn handlangers van de SS.
In Belgié, waar nog een koning was, werd een militair bestuur aangesteld, en de Duitse generaals in Brussel waren  veel minder  geneigd de bevelen van de SS  uit te voeren, waren zogezegd laks in de leer van de jodenhaat.
Maar niet alleen daardoor zijn in Wallonie veel minder  joden gedeporteerd en omgekomen.
In het bisdom Luik ontstond al gauw massieve tegenwerking tegen maatregelen tot “Jüdische  Auswanderung”, om te beginnen in de persoon van de dappere Luikse bisschop Kerckhoffs.
Verder is van belang dat Wallonie politiek rood gekleurd was, communisten en socialisten wisten wat er in de dertiger jaren in Duitsland was gebeurd, hun broeders zaten als eersten in de concentratiekampen. Kortom, ook de burgerlijke overheden verleenden geen hand- en spandiensten aan de bezetter.
De politie in Luik deed niet mee aan het ophalen van joden. Hetzelfde in  Namen,Charleroi en Brussel.
Alleen in de stad Antwerpen is  de Vlaamse SS fanatiek op joden gaan jagen.
Schril kontrast  met de leiding van de Nederlandse politie (al zijn er individueel moedige uitzonderingen geweest, en heeft  in Twente zelfs een heel politiekorps geweigerd Joden op te halen.)
Leg zelf maar de associaties met het heden.

In een vloek en een zucht.

Een  week lang heb ik mijn slaplantjes in hun krappe kweekbakjes laten staan, het was te koud  of te nat, of het waaide zo hard dat de potjes uit mijn handen woeien.

Nu zitten ze tevreden in ruime potten met lekkere grond, vermengd met zand voor de warmte Ze mogen op een rij tegen een warm muurtje staan.Het ging in een vloek en een zucht, want ik moest snel naar een afspraak.

Gek is dat, je loopt een week lang tegen iets op te zien en dan ineens, tussen twee afpraken in,  maak je  28 mooie potjes met sla.

Geurige stevige rucola heb ik ook, ooit gekregen van Dirk, en net als bij hem heeft dat plantje  zich vrolijk uitgezaaid .Waar denkt u?  Nou gewoon tussen de keien, mooie bosjes, ieder jaar meer. Ze wortelen in de zandlaag onder de keien, aan mest en compost hebben ze, als alle wilde planten, een broertje dood.

En wat waren dat voor afspraken?  Een bij de fysio en de andere was een lezing in de Céramique over de jodenvervolging in Limburg.  Daar hoort u nog over, dat is een onderwerp  voor morgen 4 mei.