Maandelijks archief: november 2016

De Cubacrisis, ik weet het nog zogoed.

Die warme dag in oktober 1961 staat in mijn geheugen gegrift.Ik liep met de kinderwagen door de stille Kummenadesrraat in Geleen. In die wagen lag mijn jongste kind, dat inmiddels  al een eindje over de vijftig is. Op de rijweg fietste mevrouw Theeuwen, een buurvrouw twee straten verderop , een gereserveerde vrouw waar ik nooit contact mee had. Zij had ook een kind achterop.

Ze reed wat langzamer, stapte af en vroeg aarzelend: hebt u al wat gehoord? Nee, zei ik, en we bleven even staan praten over onze angst. Chroetsjov had een vloot gestuurd met materiaal  en onderdelen voor een raketbasis op Cuba. Kennedy had gedreigd dat de schepen zouden worden aangevallen als de Russen  niet zouden omkeren.

Later thuis hoorde ik op de radio dat de Russen rechtsomkeert hadden gemaakt. Radio was toen het snelste medum. Er ging een zucht van opluchting door ons heen, en door de stad en de wereld. Jaren later hoorden we dat het inderdaad kantjeboord was geweest.

hoe zou zoiets tegenwoordig gaan?

 

 

Advertenties

Rozen verwelken, lelies vergaan.

hoe ging het ook weer verder, dat oude versje uit onze poesie-albums?

<Rozen verwelken, lelies  vergaan, maar onze vriendschap  blijft eeuwig bestaan>.

Alle meisjes in de vierde klas schreven de klassieke versjes inn elkaars albums. Ik niet, ik  vond die versjes saai en maakte eigen versjes. Wie weet  liggen er  op zolders her en der nog  verstofte poesiealbums waarin mijn kinderverzen een origineel hoogtepunt  zijn.Misschien zijn de vriendinnetjes van toen dscn1343allang dood en hebben de kleinkinderen die rommel van hun oma allang bij het oud papier gedumpt.

Zo gingen mijn gedachten toen ik de foto maakte van de verwelkte rose roos, de roos van het vorige blogje. Hij had het buiten aan zijn struik langer uitgehouden, we  hebben nog niet eens nachtvorst gehad.

 

The last rose of summer.

De knoppen van de mooie chrysanth die ik had laten overwinteren  beginnen uit te botten  Hij pakt het flink aan, zoveel knoppen! Dat belooft  een weelde van bloemen, geen bronskleur zoals ik had verwacht, maar een diep  bordeauxrood. nog even wachten, als mijn chrysanth  over enkele dagen in zijn herfsttooi staat te pralen krijgen jullie een foto.dscn1281

In zo’n tuin zie je hoe de seizoenen elkaar overlappen, want tegen de zijgevel bloeide nog een laatste rose roos. .Met een slecht geweten heb ik hem afgeknipt en binnen in een fles gezet,  om van de verrukkelijke geur te genieten. Er zitten nog twee andere knoppen aan de struik, maar ik denk niet dat die het nog redden.Wie kent nog dat weemoedige lied,  The last rose of summer? Mijn moeder zong het als ze buiten de was aan de lijn hing.