Maandelijks archief: oktober 2017

separatisme.

Zo’n 30 jaar geleden kwamen wij vaak in het Franse Catalonië, de omstreken van Perpignan. Lange wandelingen in ruig gebied met een groep Franse wandelaars,  we zagen voor het eerst sinaasappelen aan bomen groeien en op het plein zagen wij mensen van alle leeftijden in grote kringen de sardaigne dansen bij de snerpende meeslepende blaasmuziek van een kleine cobla band,  waarvan een soort schalmei met één hand werd bespeeld door een man die onder zijn arm ook een kleine trommel klemde.

In die tijd bestond er in dit gebied ook separatisme Hier en daar zagen we wel eens  auto’s  met OC, Occitan, of er liep ergens iemand met een vlag. Separatisten zwaaien graag met vlaggen. En inderdaad, het grote land Frankrijk is een boeiend mozaïek van onderling  verschillende regio’s. Voor een buitenlander zijn die verschillen aantrekkelijk, al die departementen hebben hun eigen geschiedenis, hun architectuur en hun soms vaag op het Frans lijkende taal.  Het Frans van Perpignan klinkt in mijn noordelijke oren net zo als  het Spaans van over de grens. Maar met zijn allen  voelen ze zich Fransen. Dat separatisme werd wat lacherig bekeken:  ach…..dat is iets van jonge jongens, die komen  daar  wel overheen als ze volwassen worden. En ik dacht aan de Voerstreek, bij ons over de grens, waar die sentimenten ook vanzelf waren verdampt.

Mijn vriend R. is geboren en getogen in Toulouse, hij spreekt zijn Frans met een prachtig knoflookaccent. Ik vraag hem wat hij denkt van dat opgewonden gedoe bij de buren. En net wat ik had verwacht, hij doet er lacherig over.

 

 

Advertenties

Kleine Napoleon.

Als  ik die kleine Napoleon in Barcelona bezig zie dan bruist mijn bloed, mijn Noord-Hollandse bloed. Zie hem daar staan, de armen vastberaden gekruist voor de borst, de grimmige blik op ramkoers! Hadden wij in Haarlem of Amsterdam maar zo’n dapper mannetje. Wij zouden ook wel los willen van Den Haag en Maastricht. Maar CvK Johan Remkes zie ik het nog niet durven, om te beginnen komt hij uit Groningen dus praat raar en bovendien is hij zelf zo’n man in een grijs pak. Hij heeft nu wel dat rapport geschreven over het gerechtigde wantrouwen van de burger in de Haagse politiek, maar van die politiek heeft hij zelf deel uitgemaakt, wat hem als beloning een comfortabele topfunktie in het Haarlemse Provinciehuis opleverde.

Als ik om mij heen kijk zie ik eigenlijk niemand die op de barricade durft om de afscheiding van Noord-Holland te bevechten. Van der Laan? Te lief en bovendien overleden. Job Cohen? Ook te lief en bovendien uitgerangeerd. Asscher? Niet de juiste lichaamstaal. Misschien Wim Pijbes, die heeft wel wat, dat is een man die door roeien en ruiten gaat om zijn wil door te drijven. Geboren in Veendam, dat wel, maar zonder dat accent. Pijbes is in woord en verschijning het prototype van de daadkrachtige Hollander. Geen stoelklever, want toen hij eigenhandig het Rijksmuseum had verbouwd ging hij eerst nog even met Obama op de foto en stapte daarna resoluut van het toneel. We moeten hem snel gaan polsen. Voor je ’t weet vragen ze hem voor die lastige vacature in het Stedelijk.

 

Oude Kerk in Amsterdam, een bijzonder museum.

Samen met de Indonesische kunstenaar Iswanto Hartono ontwikkelde de Oude Kerk een tentoonstelling in het kader van het EUROPALIA INDONESIA. Van 29 september tot en met 15 november 2017 verbindt Iswanto Hartono de geschiedenis van de Oude Kerk met het koloniaal verleden van Indonesië, vanuit een antropologisch en archeologisch perspectief.
Speciaal voor de Oude Kerk creëert Iswanto Hartono een aantal site-specifieke werken. Binnen dit monumentale gebouw overdenkt de kunstenaar het thema van kolonisatie dat onlosmakelijk met de geschiedenis van de Oude Kerk verbonden is. Kijk maar naar de vele praalgraven van de zeevaarders die op pad gingen om de wereld te koloniseren. Het waren deze mannen die als nationale helden geëerd werden, maar die inmiddels ook symbool staan voor een etnocentrische toe-eigening van de ‘ander’, op grond van een eigen cultureel perspectief.
Hartono bestudeerde de monumenten in de Oude Kerk en bracht deze in relatie tot de ontheemde monumenten op Banda (de Molukken), Jakarta en Sumatra (voormalig Nederlands-Indië, nu Indonesië). Ooit werden deze door de Nederlanders opgericht om gebeurtenissen of daden te memoreren die buiten de context van de gekoloniseerde culturen vielen. Tegenwoordig vragen we ons af wat deze monumenten exact herdenken. De verschrikkelijke annexatie, slavernij en onderdrukking? Of louter de aanwezigheid van een overheerser? In het licht hiervan creëert de kunstenaar nieuw werk dat ons bewust maakt van een koloniale historie, een verleden dat tegenwoordig zo vaak bewust vergeten wordt. In de loop van de tentoonstelling zal het werk langzaam vergaan, net zoals bepaalde culturen en tradities in Indonesië verdwenen zijn. En net zoals dit verleden nog amper erkend wordt door de Nederlanders. De tentoonstelling vindt plaats in een aantal stijlkamers.
iswanto hartono
Met zijn interdisciplinaire praktijk concentreert Iswanto Hartono zich voornamelijk op thema’s zoals geschiedenis, tijd, ruimte en stedelijkheid. De kunstenaar, opgeleid als architect, heeft een grote interesse in structuur en vorm en in alternatief gebruik van een ruimte. Hartono streeft naar een kritisch bewustzijn van een ruimte, onderzoekt wat dit begrip ‘ruimte’ nu eigenlijk inhoudt en hoe wij het als vanzelfsprekend ervaren. Hartono is in het bijzonder geïnteresseerd in Indonesische tradities en een geschiedenis die tegenwoordig vaak vergeten wordt. Ook in eerdere projecten stond het onderwerp van kolonisatie en de strijd om identiteit in een hedendaags Indonesië centraal.

——————————————————————————————————————————————–

Hierboven de tekst die de Oude Kerk  zelf verspreidt,  Ik wil er nog aan toevoegen de commentaar van mijn vriendin M., zij is indo en heeft als peuter met haar Indische moeder de oorlog doorgebracht in de kampong, bij haar grootmoeder. Haar Nederlandse vader heeft  de Birma spoorweg overleefd. M. zegt\; alle Nederlanders moeten deze tentoonstelling gaan zien, want ze weten niks.