Maandelijks archief: februari 2018

Red light district in Barneveld.

Een zeer aktieve vleermuiswerkgroep heeft bij de gemeente Barneveld gedaan gekregen dat in een bepaald buurtje de straatverlichting is getemperd, eigenlijk veranderd, want  ten behoeve van de vleermuizen stralen de lantaarns nu geen geel of wit, maar een roodachtig licht uit. De vleermuizen zullen er wel blij mee zijn, maar de buurt niet, die willen er vanaf:  “het lijkt wel of we in een rosse buurt wonen”, klagen ze.  Die lui van de Veluwe kunnen het weten,  ze komen soms met bussen naar Amsterdam om van  de bedrijvigheid op de Wallen te genieten.

Advertenties

De lange vingers van Lubbers.

Wordt u ook een pietsie wee van de lofzangen op Ruud Lubbers.? Ik ook en het lijkt mij nuttig er een vals nootje tegenin te zingen. Bijvoorbeeld over  zijn grote graai in de kas van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds in de jaren 80. De schatkist had aanvulling nodig en de pensioenfondsen beschikten over ruime reserves. schandalig ruim, vond Lubbers en hij introduceerde de term <spek op de rug>, de pensioenfondsen hadden te veel spek op de rug en dat was slecht voor het monetaire evenwicht.

Dus hevelde hij miljarden over van de kas van het ABP naar de schatkist. Een enkele econoom waarschuwde, maar de media echoden Lubbers na: bah, helemaal verkeerd, al dat spek, weg ermee, wegsnijden! En zo geschiede. Het ABP zou er een stuk beter voorstaan als ze hun (=onze) miljarden hadden mogen behouden.

En dan de euro. Van vele kanten werd gewaarschuwd dat de euro nog lang niet kon worden ingevoerd vanwege het ontbreken van een gezamenlijke politieke basis in Europa. Maar Lubbers en Zalm duwden ons de euro door de strot. Handig voor het zakenleven en ook voor ons,  fijn toch, hoefden we niet meer te wisselen aan de grens.

De gevolgen hebben we gezien.

Sneu voor de jofele Rotterdammer dat hij een paar leuke internationale funkties misliep, maar zo gaat het nu eenmaal inde grotemensenwereld buiten onze grenzen.

Hji ruste in vrede.

 

 

 

Bets is aan de rui

Bella niet, vreemd is dat. Bella legt ook nog haar dagelijkse ei, terwijl Bets daar resoluut mee is gestopt.

Ik vind het een fout van de natuur, zo’n arme kip aan de rui zetten in januari. Januari was een zachte maand, maar Februari is met lichte vorst begonnen. Vanmorgen zag ik  met zorg  een dun laagje ijs op de vijver en de drinkbak,  maar  gelukkig beginnen er weer donsveertjes op Bets haar kale kont te groeien. En ik dek het hok af met dikke tuin stoelkussens en dubbel dekzeil. Want Bets moet warm gehouden worden.

Intussen bloeit er van alles in mijn tuin, de chamomeles (japanse kwee, kleine struik met gele vruchten in september.) bloeit nu al, met helderrode bloempjes.  De cariopteris prijkt met 1 blauw bloempje en de sneeuwklokjes worden al opzij gedrukt door de veel grotere lenteklokjes.  De winterakonieten, gele bolletjes met leuke groene clownskraagjes, kwamen op 2 januari al tussen de stenen gluren, en zijn nu vol in bloei. en vorige week dinsdag zong de merel, geen roepje maar een echt liedje, al was het maar kort. Omdat de egel nog rondspookt zet ik ’s avonds een bakje kattebrokjes voor hem neer, die zijn ’s morgens allemaal op. Maar wie weet deelt hij ze met de eekhoorn.1-DSCN0526

Het mooiste in mijn tuin zijn de helleborissen, ze dragen een vracht van lichtroze bloemen , soms donker lila,  en dan de Helleboris Foetidus, die bloeit met groen/gele schutbladen.  Helleboris voelt zich lekker in mijn Limburgse grond, ze zaaien zich woest uit en van de  tussen de tegels opkomende scheuten hebben sommigen ook al bloemen.

Poes Dolly  ligt te slapen onder de bank, naast de radiator.  Straks in de schemering  gaat ze de tuin inspecteren. En komt geheid zeker met een muis terug. Al dat moois waar ik zo blij mee ben  gaat aan haar voorbij.