Maandelijks archief: november 2018

Sinterklaasfeest en wat er omheen speelt.

Ineens hoor je iedereen beweren dat Sinterklaas een kinderfeest is. Voor mij is dat niet waar.  Jazeker, kinderen zetten hun schoentje en zingen bij de schoorsteen. Maar bij ons thuis werd het pas een ècht feest als de kinderen niet meer geloofden, zelf verzen en surprises gingen maken, elkaar in de maling namen met gekke plaagverzen, en de vreselijkse grappen bedachten: een  enorme schoenendoos vol watten met stijfsel, waarin een briefje dat je naar zolder moest, en op zolder lag dan weer een pakje vol prikkende  kastanjedoppen,   met advies om eens in de kelder te gaan kijken. Toen onze  jongste ook niet meer geloofde werd de pakjesavond een jolig evenement dat tot middernacht duurde, buikpijn van het lachen hadden we. . De Limburgse buren snapten niets van de lachsalvo’s die uit het huis opstegen.  Zij hadden niks met Sinterklaas en gaven  met Kerstmis mooi verpakte kadootjes., net als Duitsers.  Jaren later,  volgens mij door de TV, werd Sinterklaas een nationaal evenement en gingen ook de katholieken meedoen.

En eenmaal op de middelbare school hoopte je dat je kralenarmbandje afkomstig was van die leuke krullebol en niet van die puistenkop. Later op kantoor trok het personeel briefjes wie aan  wie kadootje moest geven. En de saaie boekhouder  bleek ineens wervelende gedichten te maken . Niks kinderfeest.

Probeer eens de Camera Obascura in handen te krijgen en lees over het Verguldavondje, meisjes die samen de hele avond  speculaasvrijers zitten te vergulden. Niks kinderfeest.

Inderdaad, de folklore van het gezellige Sinterklaasfeest is ons afgenomen, niet door het mallotige uit Amerika geimporteerde verzet tegen blackfacing,  maar door onze eigen commercie.   Al vóór  half oktober verschijnen  de sinterklaas etalages,  in de winkelcentra rare eigentijdse sinterklaasliedjes,  steeds meer Pieten, die steeds gekker gingen doen, de eeuwige Dieuwertje Blok  met het Sinterklaasjournaal op TV,  ieder dorp zijn eigen intocht, steeds duurdere geschenken, steeds meer lawijt.  Maar niet zeuren,  we kregen  er een paar feesten voor terug, ook geimporteerd, van Valentijnsdag tot Halloween.

Wij moeten daar niks van hebben,  wij  houden de oerhollandse sinterklaasavond  ere.

 

Advertenties

IJzeren Trees.

Als u katholiek bent opgevoed kent u vast wel de twee heilige Theresia’s, de beroemdste (volgens mij beetje gestoord)  is Teresia van Avila, die een hartstochtelijke relatie had met OLH himself, maar veel  leuker is de kleine Thérèse, Thérèse de Lisieux geloof ik.

Maar in het Verenigd (nou ja, verenigd?) Koninkrijk is een derde Theresia bezig, een taaie lady  die onverstoorbaar probeert om nog iets te maken van de nationale puinhoop die haar partij  met dat referendum heeft aangericht. Na de zoveelste zeperd  blijft ze koel.  Je zou een huilbui verwachten of op zijn minst een ziekmelding maar niks daarvan.  Ze herschikt haar grijze kapsel, doet weer eens een andere  kleur ketting om en warempel, daar staat ze  weer , klaar om het hoofd te bieden aan vernederingen, scheldpartijen en warhoofderij.  Ze vecht voor haar deal als een kat voor haar jong. Zonder handbag, maar met een dappere glimlach en getooid met fraaie kettingen die meestal goed  harmoniëren met haar jurk.

Ik kom net terug uit Ierland en ik las in the Irish Independent  dat steeds meer bedrijven het UK willen verlaten om zich rond Dublin te vestigen. En niet te tellen zijn de Britten die een Iers paspoort aanvragen. Misschien moet Teresa May dat ook maar doen, ze krijgt vast wel asiel. Ze was ooit een Remainer..