Maandelijks archief: december 2018

De uil die in de notenboom zat.

Lang geleden zongen wij op school het oude volkskliedje van <De uil die in de peerboom zat, en boven zijn hoofd daar zat er een kat, den uil vivat> Kent u dat nog?  Maar niet overal staan perenbomen en voor uilen is een notenboom ook een geschikte uitkijkpost. Gisteren hebben wij dat zelf waargenomen.

Met frisse tegenzin hadden wij in de motregen een lading bollen geplant en de modder weggebezemd, hèhè, die klus was klaar,  het begon al te schemeren. We  veegden onze voeten, rekten onze vermoeide ruggen,  keken omhoog, en daar zat, zomaar om half 5 in de middag,  mijn bosuil  op een lange tak van  de notenboom.  We konden hem goed waarnemen en zagen dat hij met  belangstelling het resultaat van onze ijver zat te observeren; althans, dat dachten wij. Waarschijnlijk was hij alleen maar geinteresseerd in de invloed die al dat geklieder in de natte grond op zijn woelmuizen zou hebben.

We gingen naar binnen  en voerden de kat haar avondprakje.  Toen ze klaar was likte ze haar poot en sprong door het katteluikje naar buiten. “Pas op voor de uil”, waarschuwden wij nog. Maar ze luisterde nauwelijks. Ze vindt zichzelf veel te groot om als prooi voor een bosuil te  dienen en bovendien weet ze dat hij dol is op woelmuizen.  “Hij liever dan ik”,  denkt ze.

Zij bijt die muizen dood, gewoon voor de lol ……maar opeten, ajakkes…..

 

 

>.

Advertenties

De roep van de bosuil.

Eergisteren werd ik wakker van de smekende roep van de bosuil, prachtig geluid is dat toch.  Hij bleef tussen 2 en 4 uur regelmatig roepen. Uilen beginnen vroeg in het jaar  aan de voortplanting te denken, maar deze was misschien iets tè vroeg, de snerpende antwoordkreet  van een vrouwtje heb ik nog niet gehoord.

Ik heb mijn bosuil ook wel eens gezien, in de maneschijn zag ik hem in glijvlucht van de dakgoot naar zijn slaapboom suizen,  geluidloos. Onder de grote berk vind ik wel eens braakballen,  een bevriende bioloog heeft er verrukt een hele avond aan zitten pluizen en stelde tevreden vast dat mijn tuin voor deze bosuil een rijkgedekte tafel is, vol malse woelmuizen. Dus uilendames, geef deze jongen een kans, hij zal voor jullie kuikens een zorgzame vader zijn.

nu ga ik op zoek naar de foto van die tafel vol muizenbotjes. geen idee  hoe ik die heb opgeslagen.

Weg met de bladblazer!

We hebben een schitterende herfst achter de rug. Het was dit jaar mooier dan ooit, al dat stralende  geel en oranje, maar toen het op de grond lag moest ik vegen en nog eens vegen.  Ben drie keer met vier volle bakken naar de bladerkorf bij de kerk geweest , maar toen ik alles had weggebracht deed de notenboom het nog eens dunnetjes over, met joekels van heerlijk geurende bladeren. Bladblazen doe ik niet meer,  dat is een hardhandige aanslag op het kleine leven in mijn tuin.  Wat dacht je van een paar felgroene wantsen, die zich onlangs haastig uit de voeten maakten voor de stormvlagen  van de blazer, en  die salamanders tussen wat gestapelde stenen. Dat kleine gedierte heeft het al zo moeilijk en je wordt niet goed van de bestrijdingsmiddelen in de tuincentra,  daar doe ik niet aan mee. Ik heb de wantsen met blad en al zorgvuldig tussen wat takken gewurmd en daar  mogen ze  met zijn allen gezellig overwinteren. Met de  driehonderdduizend walnootbladeren bedek ik de hoge houtstapel, dat is fijn voor de egel, want ik vermoed dat hij daar  zijn winterverblijf heeft. En al knaagt hij aan mijn bougiekabel en belaagt hij mij kippen, ook de steenmarter mag daar slapen. Of doet dat mormel niet aan winterslaap?