Maandelijks archief: november 2019

The prince’s speech.

Hebt u het interview gehoord met de Britse prins Andrew? Ik wel, eigenlijk alleen om te genieten van zijn  bekakte Engels en ik hoorde tot mijn verrassig dat hij stotterde. Hee, dacht ik,  deze losbollige pierewaaier  heeft dus toch iets geërfd van zijn beschaafde timide grootvader die als King George V bekend is geworden. Deze George  wilde eigenlijk geen koning worden maar werd op de troon geschoven door het gedrag van zijn flierefluitende broer Edward, die er met een Amerikaanse society dame vandoor ging. George was een gezellige verlegen family man, verzot op vrouw en dochters, maar hij had een handicap, hij stotterde. Dat geeft niet in de famiiekring, maar een koning moet wel eens een toespraak houden, zeker in de turbulente tijd die voorafging aan de Tweede Wereldoorlog. Er is onlangs  een mooie film over dit thema gemaakt, waarin aanschouwelijk wordt gemaakt hoe de koning spraaklessen kreeg van een originele en soms hardhandige spraakleraar, en hoe zich tussen de twee mannen een vriendschap ontwikkelde. Toen het zover was dat leraar en leerling het aandurfden werd de speech gehouden en over alle radiostations van het Gemenebest uitgezonden.Het hele volk zat aan het radiotoestel gekluisterd,  vol spanning hoe hun koning het eraf zou brengen. Het werd een succes, het volk juichte en George kon niet meer stuk.

In de harde beginjaren van de oorlog heeft de populariteit van de vorst en zijn gezin er mede toe  bijgedragen dat  het moreel van de Britten op peil bleef.  Engeland heeft the Battle of Britain glansrijk gewonnen zodat Hitler zijn plan voor een invasie op zijn buik kon schrijven. Hoe anders zou de oorlog zijn verlopen als hij Engeland had kunnen bezetten.

George zou zich in zijn graf omdraaien als hij de mallotige beweringen van zijn geflipte kleinzoon had kunnen horen. George was een man, Andrew is een clown. En hij stottert niet eens zo heftig als zijn opa.