Auteursarchief: fialas

wat is dit?

Gisteren heeft het voor het eerst hard geregend, het halve land stond blank maar bij mij bleef het droog, tot gisteren. ’s middags  barstte een plensbui los die de bomen deed schudden. ’s Avonds vond ik in de kippenren en vreemd vlechtwerk van berkentwijgen, vermoedelijk een nest in aanbouw van een of andere vogel. Wie weet wat het is mag het zeggen.

nest

Advertenties

De kip is een omnivoor.

Misschien herinnert u zich Bets en Bella, twee struise hennen van het ras Mechelse Koekoek, volgens kenners de meest sociale kippen die er bestaan. Ze hechten aan mensen en dat gaat zover dat ze soms op je schoot springen als je in een lage tuinstoel zit. Ze hebben een ren van 7 x 3 meter maar mogen  toch iedere dag een uurtje loslopen, Op zoek naar kleine beestjes spitten ze een spoor van vernieling door de tuin. Ze hebben geen belangstelling voor planten, maar worden opgewonden van een mierennest, dat eten ze helemaal leeg en van mierenzuur hebben ze nog nog nooit gehoord. Ik heb wel eens geprobeerd ze een naaktslak voor te houden maar ze walgen van het slijm, dat ze haast niet van hun snavel kunnen krijgen. Maar ze hebben met de slakkenplaag  korte metten gemaakt door hun eieren op te eten, ze zijn gek op slakkeneieren.

Ik heb ze nu twee jaar en ze leggen nog steeds, niet de wekelijkse  14 eieren van het eerste jaar, maar toch nog zoveel dat ik er soms mee moet leuren bij vrienden en geburen.

Het zijn pittige tantes, die twee. Ze jagen de eksters uit de tuin en ook poes Dolly is als de dood voor ze. Dolly slaap overdag,maar als Bets en Bella ’s nachts veilig in hun nachthok op stok zitten gaat zij op jacht. Ze vangt lieve kleine muisjes en  soms zijn die muisjes ook nog drachtig.. Ze brengt ze gelukkig niet binnen, maar legt ze her en der in de tuin. Ik zie die kadavertjes  niet altijd,  maar de volgende dag ziet Bets ze wel,  Bets ziet alles. Ze stormt dan ineens met zo’n  muisje in haar snavel door de tuin , weg van Bella want die lust ook muis.

Ik houd het strikt geheim, anders willen de buren mijn eieren niet meer.

 

 

 

mijn eerste slak.

Hij zat  op het natgeregende glas van de voordeur, een prachtige hazelnootleurige naaktslak met diepe groeven in zijn rug. Als de slakken  eenmaal in dichte gelederen oprukken naar mijn asters en knolbegonia’s dan ben ik onverbiddelijk, ik vang ze in bakjes goedkoop Warsteiner bier, daar zijn ze dol op. En als ze beneveld zijn spoel ik ze door de plee.

Maar deze pionier heb ik gespaard. Laatst zag ik op BBC 4 een bioloog uitleggen hoe vernuftig zo’n slak in elkaar zit en hoe de soort zich heeft ontwikkeld. Dan moet ik toch wel even slikken eer ik mij  vergrijp aan zo’n klein wonder. Iedereen zegt dat ik de kippen er opaf moet sturen. Maar die kijken wel uit, zijn beducht voor het taaie slijm dat ze haast niet van hun snavel krijgen. Het is meer een klus voor de egel. Vorig jaar heb ik hem nog zien schuifelen, ik hoop dat hij er nog is en jonkies heeft gekregen. Mensen, wees goed voor de egel, geen melk geven maar  zorg dat je tuin niet hermetisch van de buurtuinen is afgesloten, anders wordt het niks met hun voortpanting.

En slakkenkorrels die het tuincentrum aanbiedt laat je netjes staan naast de flesjes spuitgif tegen de buxusmot. De koolmees voert zijn jonkies dood met vergiftigde wormen en slakken.

Vreemde mannen.

Hebt u gehoord dat er gisterochtend vroeg,  ter hoogte van Gronsveld,  een stuk of 20 vluchtelingen uit een van  Cyprus afkomstige vrachtwagen zijn gesprongen? Zij renden weg  van de snelweg en verdwenen in een woonwijk.  De auto stond stil en zij dachten waarschijnlijk dat ze in Engeland waren. De chauffeur wist van niets en zag pas aan zijn kapotgesneden dekzeil en wat achtergelaten rommel in zijn laadruimte wat er gebeurd was. Een fietser zag het vanaf de brug die daar over de snelweg ligt en alarmeerde de politie. Wij deden gisteren wat lacherig maar hebben toch zo af en toe stiekem in het kippenhok gekeken of er soms een Eritreeër in zat. Wat zou ik dan gedaan hebben, vraag ik mij af, kopje koffie aangeboden , even naar de wc laten gaan?. Later hoorden wij dat er een aantal door de politie waren aangehouden en overgedragen zouden worden aan  de Vreemdelingenpolitie. Het voelde raar…. ook in ons rustige dorp klopt de wereld  aan.

Vanmorgen om 8 uur werd ik uit diepe slaap gewekt door de deurbel. Ik kwam langzaam overeind en dacht….kom nou, zo vroeg, laat mij met rust…… Maar het belde weer…ik waggelde slaapdronken uit bed en loerde vanuit het venster boven de voordeur wie er voor de deur stond…en ja hoor, twee onbekende jongemannen met petjes….ik sliep nog half en dacht: ja ik ben  daar gek, ik doe die deur niet open. Maar ze bleven bellen en riepen iets onverstaanbaars………ik opende het venster en hoorde vragen, in perfect Nederlands:   wat is uw naam? Ik zei mijn naam, de spreker keek op een A-viertje dat hij  uit zijn zak haalde en  mompelde ja, dat klopt. Wat komt u doen?  vroeg ik ongemakkelijk.

Wij komen uw huis isoleren!

Achjee, dat stond in mijn agenda maar daar kijk ik nooit in. Ik had in oktober de offerte voor akkoord getekend en hoorde in november dat het karwei  door personeelsgebrek pas in april kon worden uitgevoerd. Dat schrijf je dan op en je denkt er verder niet meer aan. Tenminste, zo zit ik in elkaar.

Het is nu een paar uur later, zij spuiten een onbestemd mengsel in de spouwmuren en dat maakt een ontzettende herrie. De olijke leider van het tweetal  is een 2 meter lange Brabander, zijn hoffelijke kompaan is een even lange Roemeen, een spetter van een jongen die alleen maar Engels spreekt. Bij de koffie vertelde hij dat hij in Cluj  bijna klaar is met een technische opleiding, maar voor de centen een tijdje in Nederland werkt. Hij zou de opleiding hier kunnen voortzetten als hij Nederlands sprak. Maar wat een onmogelijke taal!

Nou,  ik doe mijn best. Hij kan al accentloos zeggen:  kippenhok, theelepeltje en trapje. De uiklank  is een probleem, <afzuigkap> gaat lastig en op <buitendeur sluiten>  breekt hij zijn tong. Maar dat hebben alle buitenlanders, zelfs mijn Waalse vrienden en Duitse familie kampen met onze beruchte tweeklanken. Toch fijn dat die knappe Roemeen bij Europa hoort, laat hem maar lekker hier blijven, die taal komt wel.

 

 

Het woeden der elementen.

Zondag was ik met mijn Amsterdamse familie naar het Gallo Romeins museum in Tongeren. Eerst koffie gedronken in een van die gezellige café’s aan de Markt.  Toen we langs het standbeeld liepen van Vercingetorix, de besnorde Gallische held, stak er een rukwind op die mij dreigde te vellen, maar stevig vastgehouden tussen mijn sterke zwager en zuster bleef ik overeind. Om naar het museum te komen moesten wij langs de basiliek van Onze Lieve Vrouw. De winden bleven rukken, wij schoven langs de kerkmuren maar die boden geen beschutting, het werd daar nog erger door de valwinden die ons vanaf de hoge toren te grazen namen. Na driehonderd meter worstelen en schuiven  werden we veilig het museum ingeblazen, gelukkig stonden de deuren open. Het museum geeft een levendig beeld van de mensen die hier leefden rondom de eeuwwisseling.  Wie legt mij uit hoe ik een link zet naar het Gallo Romeins museum? ,

Toen we na enkele uren tevreden, maar uitgeput weer naar buiten gingen was het nog erger met die wind. In  een gezellig restaurantje was  nog net een tafel vrij, en de Amsterdammers kozen mosselen, op zijn Vlaams, met veel groenten en knoflook en een pot donker bier. Hartelijke bediening, echt Belgisch, vonden ze, zo’n vriendelijke behulpzame ober die ook nog eens wat uitlegt, dat komt bij ons niet meer voor.

Toen wij in de schemering terugwoeien naar de auto begon het te sneeuwen.. Halverwege  Maastricht werden we overvallen  door een stevige hagelbui,  stenen  zo groot als knikkers. Gelukkig heeft mijn zwager nog de winterbanden onder zijn auto.  Thuisgekomen  in Gronsveld waren de straten helemaal wit.

En o ja,  die aardige ober was geen Vlaming en ook geen Waal,  maar heel gewoon geboren  in Gronsveld.

 

 

Russisch leren verbeterde versie.

R.,  die ik nooit heb kunnen betrappen op grote kennis van de moderne talen, is bezig Russisch te leren. Gewoon zomaar, omdat hij het een mooie taal vindt. Vooral als het door Russische vrouwen wordt gesproken, want Russinnen kunnen erg mooi zijn.

De taal is zeker mooi, wat vindt u van peloushka voor kussen? dat klinkt toch veel beter dan kussen, dat ook nog zoenen betekent, hetgeen voor vreemdelingen erg verwarrend kan zijn.

Uit de taal leer je iets van de volksaard, zegt R. Hij heeft gelijk, kijk maar naar het woord stol, dat tafel betekent, en stool betekent stoel. Dat betekent dat de Russen zich in hun eindeloze wouden behielpen met afgezaagde boomstammen,  een kort afgezaagde stam was een stoel, en een langere een tafel. Pas door binnentrekkende Germaanse stammen hebben ze het meubilair leren kennen en dat noemden ze dan stol of stoel.

Advertenties

Sommige bezoekers kunnen hier soms een advertentie
en een banner over Privacy & Cookies onderaan de pagina zien.
Je kunt deze advertenties verbergen door te upgraden naar één van onze betaalde abonnementen.

UPGRADE NU BERICHT VERWERPEN

Berichtnavigatie

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

:)

Russisch leren.

R, die ik nooit heb kunnen betrappen op grote kennis van de moderne talen, is bezig Russisch te leren. Gewoon zomaar, omdat hij het een mooie taal vindt. Vooral als het door Russische vrouwen wordt gesproken, want Russinnen kunnen erg mooi zijn.

De taal is zeker mooi, wat vindt u van peloushka voor kussen? dat klinkt toch veel beter dan kussen, dat ook nog zoenen betekent, hetgeen voor vreemdelingen erg verwarrend kan zijn.

Uit de taal leer je iets van de volksaard, zegt R. Hij heeft gelijk, kijk maar naar het woord stol, dat tafel betekent, en stool betekent stoel. Dat betekent dat de Russen zich in hun eindeloze wouden behielpen met afgezaagde boomstammen,  een kort afgezaagde stam was een stoel, en een langere een tafel. Pas door binnentrekkende Germaanse stammen hebben ze het meubilair leren kennen en dat noemden ze dan stol of stoel.

Brood en eieren.

Brood, wat  is het toch lekker, vooral als je het zelf bakt. Maar daar zit je met zo’n brood, het weegt 600 gram, veel kleiner kan ook maar dan moet ik dagelijks bakken, dus 500/600 gram. Het krijgt extra aroma doordat ik door het deeg wat zonnepitten kneed, en als het gerezen is vorm ik het en strooi ik er nog een handje zonnepitten overheen.

Ik snijd het dus in plakken en die gaan per zakje van twee in de diepvries. Broodrooster vind ik onzin dus ik ontdooi de sneden brood op een gietijzeren grillpan, op het laagste vlammetje. Na een paar minuten  is het ontdooid en een heerlijk geur verspreidt zich door de keuken.

Maar vanmorgen  werd  de idylle verstoord. Ik was laat opgestaan en bedacht dat  Bets en Bella  nog steeds in hun nachthok zaten. Ik loop naar het kippenhok achter in de tuin. Ik vul hun ruifje, maakt hun schuifje  open en ze rollen opgewonden naar buiten, het trapje af.

Nu de dagen langer worden gaan ze weer leggen, ik raapte twee mooie grote eieren. Maar zoals altijd lag er nog wat anders,  twee hopen poep, mooie stevige drolletjes. Ik pak het schepje en gooi het tevreden op de composthoop.Mijn moestuinvrienden zijn er blij mee.

Het zal u niet verbazen dat ik terug in de keuken verwelkomd werd door een afgrijselijke stank van verbrand brod, de keuken zag blauw.  Oud brood kun je aan de kippen voeren, maar met aangebrand brood kun je maar één kant uit, naar de kliko.

 

Kakafonië.

In de continentale media worden veel woorden besteed aan  pogingen om uit te leggen hoe en wat er nu met die Britten gaat gebeuren.Zou IJzeren Trees vannacht kunnen slapen? Of wordt ze bijgeladen met een stekker aan een uploader? Waarom laat ze dat zoodje schreeuwerds niet in hun eigen sop gaarkoken en komt lekker bij ons wonen er komt vast wel een aardige baan voor haar vrij.

En laten we dan maar hopen op een nieuw referendum waarin ook de jonge mensen meestemmen. Want die hadden het bij dat rare referendum mooi laten afweten.

 

 

 

 

Hogerop komen.

Om half 9 verscheen een hoogwerker bij mij voor de deur, een onheilspellend knalgeel stuk ijzerwerk op grote wielen dat kennelijk bedoeld was om iets te slopen of te vernielen. En inderdaad, hij werd naast  de tuin tegenover mijn huis gemanoeuvreerd met de cabine naast een machtige eikenboom die daar nog door de vorige bewoonster was geplant. Ik heb wat met die eik, ik koester in de voortuin zelfs een jonkie van hem, geplant door een voorzaat van onze nijvere straateekhoorn en door mij beetje in toom gehouden met een snoeischaartje.

Ik deed een schietgebedje dat de eik mocht blijven staan en gelukkig, hij hoeft niet weg,  maar moet op verzoek van de buren gesnoeid worden.  Toch beetje jammer,  want zo’n grote boom biedt onderdak, voedsel en vertier aan allerlei gedierte. Maar over twee jaar zit alles er weer aan en krijgt hij ook weer eikels.

Zo af en toe hoor ik een waarschuwende kreet en er vallen zware takken. Ze zijn met zijn tweeën,  werken afwisselend, eentje bestuurt het bedieningspaneel en de andere zaagt,  Heel eng hoor, zo hoog in de lucht. Zojuist hebben ze de cabine  even laten zakken om te lunchen. Ze deden hun helmen af en ik zag bij de kleinste een fraaie blonde knot te voorschijn komen. Een struise jonge vrouw die kennelijk groot plezier  had in de klus.  Ik bewonder haar. Die had als tiener tegen haar moeder gezegd: “nee mam, studeren is niks voor mij, ik hoef niet hogerop te komenimg_20190114_091456 en dat getut op een kantoor, ik moet er niet aan denken,  ik word hovenier”.

En het is goed uitgepakt, als je geluk hebt kun je als hovenier  ook hogerop komen.