Categorie archief: cultuur

Franse manieren.

Hebt u zich in Frankrijk ook wel eens verbaasd over de Franse gewoonte van eindeloos handen geven? Collega’s die elkaar na de middagpauze weer zien geven elkaar de hand, ze doen dat ook op de camping, mensen van drie tenten verderop worden iedere dag weer begroet met uitgebreid handen schudden, in het dorpscafé geven mannen die elkaar dagelijks zien toch een hand, zo nodig twee keer per dag. Je schijnt er sterke knuisten van te krijgen,  bleek onlangs uit het van pijn vertrokken gezicht van Trump.

 

 

Nederlands leren.

Mijn recente vriendin E.  is spaanstalig en geboren in Cuba. Ze is twintig jaar getrouwd geweest met een dialectsprekende dorpeling, die nooit de moeite nam om Nederlands met haar te spreken. Ze hebben twee kinderen, die op de basisschool Nederlands leren maar het in de praktijk niet gebruiken. Kennissen, ouders van vriendjes, de hele omgeving spreekt alleen dialect. Ze is nu een jaar gescheiden en zoekt een baan. Vanwege haar gebrekkige Nederlands, met zwaar spaans accent gesproken, komt ze niet aan de bak in haar eigen stiel. Nu is ze aan het werk bij iets dat je vroeger sociale werkplaats noemde, en  moet van haf 1 tot 5 uur verpakkingswerk doen,  deze week bundelt ze voor het ziekenhuis washandjes in stapeltjes van 20 stuks.

Sinds kort heeft E.  een Syrische vouw leren kennen, die pas twee jaar in Nederland woont en als statushouder een flat heeft gekregen naast de hare. Deze Nareen was meteen begonnen met Nederlandse les en heeft nu al haar B-examen gedaan. Mijn Spaanse E. merkte tot haar verbijstering dat haar Syrische buurvrouw haar kan inwijden in de fijne kneepjes van het Nederlands, b.v.:  <ik ben mijn sleutels kwijt> en niet : <ik heb mijn sleutels kwijt>, <ik blijf thuis> ipv <ik blijf in huis>. En in één moeite door verbetert ze E’s  onverstaanbare  uitspraak en articulatie.  Nareen heeft ook buiten de lessen om druk sociaal kontakt met Maastrichtse vrijwilligers, en dat gaat allemaal in het Nederlands.

Nareen wil gaan studeren aan de universiteit, en toonde trots haar diploma Nederlands,  maar voor de inschrijving  moet ze haar Engels verbeteren. Want aan de universiteit gaat alles in het Engels, naar mijn ervaring in een soort steenkolen Engels waar alleen de Duitse studenten weg mee weten.

Mijn mening: spreek Nederlands met buitenlanders, geen dialect en zeker niet het belabberde pidgin dat wij voor Engels verslijten. Die buitenlanders vragen erom.

 

 

sex slavernij in Afganistan.

Bacha Bazi, spelen met jongens, zo heet een eeuwenoud gebruik in Afganistan, maar daar niet alleen. Mannen met macht en aanzien, vaak ook kleinere potentaten zoals politie commandanten, eigenen  zich het recht toe om mooie jongens te ontvoeren en te gebruiken voor hun eigen gerief. Dat kan heel ver gaan, in Brandpunt werd een chirurg aangehaald die vertelde over het repareren, dichtnaaien, van anussen.  Onze marechaussé’s moesten samenwerken met mannen de ze eigenlijk hadden moeten arresteren. Als u vanavond naar Brandpunt hebt gekeken weet u dat het een hete aardappel is voor Defensie. Afwachten hoe de Kamer reageert op deze uitzending van Brandpunt.

Bacha bazi is trouwens  een Perzsche uitdrukking, en het misbruik komt daar ook voor.Lees het prachtige boek De Vliegeraar. Aardig om te weten: de Taliban verboden het omdat het in strijd is met de wetten van de Islam.  Jongens die door hen worden bevrijd worden opgeleid tot terrorist met de bedoeling dat ze aanslagen op militairen plegen.De moord op twee Amerikaanse militairen was er de oorzaak van dat het verschijnsel bach bazi nu veel publiciteit krijgt.

Nu even een verhaal van 25 jaar geleden, dat zich afspeelde in het barre noorden van Iran.Een vriend van mij werkte als ingenieur bij een Duits bedrijf dat tunnels boorde om water uit de bergen naar droog gebied te leiden. ’s Middags is het daar heet, iedereen slaapt, maar hij niet, hij liep het dorp in omdat hij nog iets wilde regelen met een tapijthandelaar. Bij het betreden van de winkel hoorde hij ergens achterin vreemde geluiden,  hij liep door, keek om een hoek en zag tot zijn verbijstering hoe de baas een kleine winkeljongen bereed. De man schrok niet, maar gaf hem een knipoog en maakte gewoon zijn rit af. Daarna schonk hij thee en kwam ter zake over de koop:  hoe groot en zwaar mocht het tapijt zijn dat meneer mee naar Nederland wilde nemen?

 

 

 

Rozen verwelken, lelies vergaan.

hoe ging het ook weer verder, dat oude versje uit onze poesie-albums?

<Rozen verwelken, lelies  vergaan, maar onze vriendschap  blijft eeuwig bestaan>.

Alle meisjes in de vierde klas schreven de klassieke versjes inn elkaars albums. Ik niet, ik  vond die versjes saai en maakte eigen versjes. Wie weet  liggen er  op zolders her en der nog  verstofte poesiealbums waarin mijn kinderverzen een origineel hoogtepunt  zijn.Misschien zijn de vriendinnetjes van toen dscn1343allang dood en hebben de kleinkinderen die rommel van hun oma allang bij het oud papier gedumpt.

Zo gingen mijn gedachten toen ik de foto maakte van de verwelkte rose roos, de roos van het vorige blogje. Hij had het buiten aan zijn struik langer uitgehouden, we  hebben nog niet eens nachtvorst gehad.

 

wonderpad in Bovenkarspel

Als u eens in de kop van Noord-Holland komt ga dan ook eens naar Bovenkarspel.  Daar heeft het IVN in het Streekbos Paviljoen een wonderpad voor slechtzienden aangelegd. Het pad bestaat uit twee routes langs paaltjes die voebaar genummerd zijn. Wat te denken van het bevoelen van de verschillende boomschorsen, en  met een beetje geluk zijn eetbare besjes rijp voor de pluk. De rondleiding staat stil bij vruchten zoals kastanjes, bij bladvormen en insecten. Deelnemers luisteren naar de vogels en ruiken de geuren van het seizoen. De gidsen vertellenoude verhalenover bomen en struiken. Een aardig initiatief om  in dat broodnuchtere West-Friesland een stukje natuur toegankelijk te maken voor de slechtziende medemens. Het is ook toegankelijk voor rolstoelen.

Trouwens, als je de uitgestrekte koolakkers kut vermijden is Noord-Holland overalwonderpad Bovenkarspel mooi.Mooie luchten, mooi water en prachtge dorpen.Gaat dat zien!

Familiefeest in Trier.

Voor het vieren van een familiefeest in Trier verbleven wij in een prettig hotel aan de Ruwer, een zijriviertje van de MoezelDSCN4640. De eigenaar van deze  schilderachtige herberg  bezit  ook enkele wijnhellingen, die zo steil zijn dat ze halsbrkende toeren moeten uithalen om te snoeien en te plukken. Maar het is de moeite waard, er komen beroemde wijnen af, we hebben in de wijnkelder een rondje mogen proeven;  de kenners onder ons  stonden versteld en hebben biij hun vetrek grote dozen mee naar huis genomen.  Fialas is geen wijnkenner en  kocht alleen een dure Spätburgunder v0or de buren die op Robbie pasten. Buurman is wel een kenner, maar buurvrouw drinkt niet, dus zij kreeg een zak wildbraad. Want de steilwand van onze Winzer werd vaak bezocht door  wroetende wilde zwijnen, dus af en te ging de jongste zoon met jachtgeweer de hellingen op, schoot er een overhoop  en bracht hem bij de slager.Altijd een Keiler, want vrouwtjes kunnen jongen hebben.

Onder Constantijn de Grote was Augusta Treverorum  de hoofdsad van het Romeinse rijk., je struikelt over de soms nijonder gave resten. De  inventieve directeur van het Landesmuseum had een mooi thema bedacht om een spannende expositie aan op te hangen:  namelijk de goede kanten van Keizer Nero.Nero is weliswaar nooit boven de Alpen geweest, maar dat mocht hem de pret niet drukken, iedereen kent Nero, heeft film met Peter Ustinov gezien, dus het publiek stond in lange rijen.  Wij kennen hem uit de annalen als een .wrede machtswellusteling, als  moordenaar van zijn moeder, echtgenote  en verdere verwanten, als een halfgare brandstichter met sadistische trekjes,  maar met duitse Grúndlichkeit werden al die geboekstaafde wandaden even opzijgezet en werd de nadruk gelegd op tal van goede werken op gebiied van infrastructuur en onderwijs die onder zijn regime tot stand waren gekomen. Bovendien speelde de keizer  op een soort lier en kon hij aardig dansen.

De gids had er kennelijk wat moeite mee om dit verhaal geloofwaardig over te brengen  aan onze sceptisch kijkende famiie. Ik deed als freche  Holländerin ook DSCN4580nog een  duit in het zakje: “Ach, wie weet, misschien is over honderd jaar de tijd rijp voor nog zo’n soort  thema: “eigentlich war der Adolf nicht  so’n böser Kerl”.

Niemand lachte.

 

.

Koningsdag.

Alom werd voorspeld dat Koningsdag op een miezerige kater zou uitdraaien. Ik was er DSCN4435lekker voor gaan zitten om de Oranjes te zien afdruipen. Maar ziedaar: het oranjezonnetje liet Zwolle niet voor schut staan en de Oranjes liepen zomaar zonder jas de hele stad door.Niet zo netjes van Willem, hij kan er tegen, heeft-ie van zjn vader, maar nu moest de hele familie plus de burgemeester ook lopen kleumen. Maurits, die altijd  erg aanspreekbaar is, legde desgevraagd  uit dat ze allemaal hun ski-ondergoed droegen.

De kleine meisjes deden na een poosje toch maar een jas aan, behalve de middelste, die bleef ijzereheinig een jas weigeren. Het programma voerde de jarige en zijn familie van het ene poppodium naar het andere, tot vreugde van die middelste, die helemaal losging en zich enthousiast warm danste. Leuke koppies, die meiden, dat wordt wel wat, maar ook zij hebben weer de benen van Juliana geërfd, dat moet een onverwoestbaar gen zijn.

Zou het op  verzoek van Willem himself zijn geweest, al die tijd en aandacht voor de popmuziek en totaal niets voor de  vlakbij gelegen prachtige hstorische boekhandel Waanders in de Broeren?

Het geeft toch een soort katergevoel bij mensen die Zwolle goed kennen.Claus zou dat wellicht anders hebben geregeld.

.

Klezmerband Mejoeches

’t Is maar dat jullie het weten, wij hebben in Maastricht een geweldige Klezmergroep, de naam is Mejoeches, dat schijnt te betekenen “van deftige familie” oftewel “van goeden huize”. Violiste Anna is de aanvoerster, ze kan al spelend bij sommige nummers niet stil blijven staan en  het publiek wordt uitgenodigd mee te dansen. Pianist is de excentrieke  Jesse de Haas, (zoon van Aad de Haas), van alle markten thuis, soms  haalt hij uit de piano de klanken van een Roemeens hakkebord, als je hem zijn gang laat gaan wordt het lekker speels en jazzy  en sinds enkele jaren hebben ze in Mark een zwierige klarinettist. Martha is de expressieve zangeres en  als u iets van Klezmer weet dan kent u het type lichte sopraan. Martha zingt weemoeodig, vertederd,  ontroerd, maar als het zo uitkomt ook brutaal en canailleus, als een soubrette uit een Parijse tingel-tangel. Ze hebben met zijn vieren  een sprankelende verleidelijke  presentatie,  het oog wil  ook wat!DSCN4429

Gisteren presenteerden ze hun nieuwe CD in de Synagoge van Meerssen. De eertijds vervallen Synagoge is aan de eredienst onttrokken en gerestaureerd. Hij doet nu dienst als ruimte voor concerten  en andere culturele aktiviteiten. Gisteren dus voor zang en muziek zoals die ooit klonk in  de verdwenen Stedtele van Oost-Europa.