Categorie archief: familie

Sinterklaasfeest en wat er omheen speelt.

Ineens hoor je iedereen beweren dat Sinterklaas een kinderfeest is. Voor mij is dat niet waar.  Jazeker, kinderen zetten hun schoentje en zingen bij de schoorsteen. Maar bij ons thuis werd het pas een ècht feest als de kinderen niet meer geloofden, zelf verzen en surprises gingen maken, elkaar in de maling namen met gekke plaagverzen, en de vreselijkse grappen bedachten: een  enorme schoenendoos vol watten met stijfsel, waarin een briefje dat je naar zolder moest, en op zolder lag dan weer een pakje vol prikkende  kastanjedoppen,   met advies om eens in de kelder te gaan kijken. Toen onze  jongste ook niet meer geloofde werd de pakjesavond een jolig evenement dat tot middernacht duurde, buikpijn van het lachen hadden we. . De Limburgse buren snapten niets van de lachsalvo’s die uit het huis opstegen.  Zij hadden niks met Sinterklaas en gaven  met Kerstmis mooi verpakte kadootjes., net als Duitsers.  Jaren later,  volgens mij door de TV, werd Sinterklaas een nationaal evenement en gingen ook de katholieken meedoen.

En eenmaal op de middelbare school hoopte je dat je kralenarmbandje afkomstig was van die leuke krullebol en niet van die puistenkop. Later op kantoor trok het personeel briefjes wie aan  wie kadootje moest geven. En de saaie boekhouder  bleek ineens wervelende gedichten te maken . Niks kinderfeest.

Probeer eens de Camera Obascura in handen te krijgen en lees over het Verguldavondje, meisjes die samen de hele avond  speculaasvrijers zitten te vergulden. Niks kinderfeest.

Inderdaad, de folklore van het gezellige Sinterklaasfeest is ons afgenomen, niet door het mallotige uit Amerika geimporteerde verzet tegen blackfacing,  maar door onze eigen commercie.   Al vóór  half oktober verschijnen  de sinterklaas etalages,  in de winkelcentra rare eigentijdse sinterklaasliedjes,  steeds meer Pieten, die steeds gekker gingen doen, de eeuwige Dieuwertje Blok  met het Sinterklaasjournaal op TV,  ieder dorp zijn eigen intocht, steeds duurdere geschenken, steeds meer lawijt.  Maar niet zeuren,  we kregen  er een paar feesten voor terug, ook geimporteerd, van Valentijnsdag tot Halloween.

Wij moeten daar niks van hebben,  wij  houden de oerhollandse sinterklaasavond  ere.

 

Advertenties

Brabantse worstebroodjes

Poosje geleden was ik op bezoek bij een jong stel. Ze wonen in een dorp achter Tilburg en het is een heel gedoe er te komen, want ik kom per trein en er gaat geen bus. De jonge vader haalde mij van het station, en thuis werd ik hartelijk verwelkomd door de jonge moeder en de schattige tweejarige Eva. Ik kreeg een kop koffie en Vader haalde de vooraf gehaalde  weekendbooschappen uit de auto, ze hebben daar in ieder geval een Albert Heijn. . . Hij zette de hele boel in de keuken en kwam stralend de kamer in met een  zak Brabantse worstebroodjes, speciaal voor mij meegenomen. Ik had mij verheugd op een bruine boterham met kaas en keek ontzet naar het kleffige worstebroodje dat hij op mijn bord legde. Kleine Eva kreeg er ook een en  zette er enthousiast haar tandjes in. “lekker hè?”, zei ze gezellig,. “ja heerlijk”, huichelde ik terwijl ik mij afvroeg hoe  ik het ding onzichtbaar in mijn tas kon laten glijden om er ’s avonds de stationsduiven mee te voeren. Eva zag mijn aarzeling, keek mij onderzoekend aan en zei troostend: “je hoef maar twee hapjes te ete hoor!”

Een kleine filosoof.

De kleindochter van mijn vriendin X. werd 4, ze had een leuk kinderfeestje en de dag erna kwamen de ooms en tantes. “Wat ben jij gegroeid, jij wordt al groot, je wordt al een hele dame”. De jarige keek met een schuin oog naar de kadootjes en liet het gekus en gekir gelaten over zich heen gaan. Later zei ze tegen mijn vriendin, die haar vetrouweling is:

“Oma, het lijkt me helemaal niet zo leuk om een groot mens te zijn, ik zou eigenlijk veel liever kind blijven”.

X is gewend aan de wijsgerigheden van haar kleinkind, maar hier hapte ze even naar adem.