Categorie archief: media

Bets en Bella en de bloedluis.

Bets en Bella leggen dagelijks een onbespoten ei, zonder stempels en helemaal clean. jullie vragen je misschien af hoe die twee zonder gif aan de bloedluis ontsnappen. Ik doe mijn best, .gisteren heb ik het  nachthok geboend met groene zeep en spritus en toen het droog was de zitstok en kiertjes ingevet met vaseline. Want de luizen komen ’s nachts, als de kippen slapen. In al die vettigheid kunnen eventuele luizen mijn argeloze kipjes niet bespringen.

Ik vet dan ook nog paar maal per week hun poten in., goed wrijven tussen de schubben. Wisten jullie niet hè, kippen stammen af van de sauriërs en hebben geschubde poten.

De eierheisa wijt ik overigens aan Mariëlle Tweebeke die in Nieuwsuur de onhandige woordvoerder van de NVWA zodanig in de klem zette dat hij uiteindelijk maar gezegd heeft: “als je tot zondag zonder eieren kunt dan moet je ze zolang maar niet eten”. Tweebeke is voor de eierbranche net zo’n ramp als Joep van ’t Heck indertijd voor Buckler.

Het wordt tijd dat er een regering komt, dan hebben de media geen ruimte meer om ons dagelijks de eiercrisis en het vrouwenvoetbal door de strot te duwen.

 

Advertenties

Die Gerrit toch!

Gerrit Zalm gaat als informateur aan de slag met de vier partijen. Daar gaan we dan: klimaat, inkomensverdeling, en heel belangrijk: meedoen in een Europa zonder de Britten. Als VVD-er moet hij even het vieze gezicht vergeten dat Rutte altijd trok als het over Europa ging, Brussel, bah! En hijzelf?

Veel meer dan onlangs de malle Jan Roos heeft Gerrit Zalm indertijd een behoorlijk steentje bijgedragen aan de modieuze afkeer van de Europese Unie. Hij was minister van Financiën in een tijd dat Europa de meeste Nederlanders koud liet, het was gewoon geen sexy onderwerp. Maar toen begon Gerrit ineens op de trom te slaan, hij  riep dat Nederland te veel betaalde, onze netto bijdrage was veel te hoog.( Het was net in de tijd dat de provincie Flevoland een groot bedrag uit Brussel kreeg uit een ontwikkelingsfonds.  Geen idee waarom, maar het viel mij op omdat ik familie heb in Zeewolde.) Gerrit’s alarm sloeg aan, de media namen het over en de burger, die amper begreep hoe de Unie in elkaar zit was beducht voor zijn centen.  Men  vond de Europese Unie  ineens een bedilzieke vraatzuchtige  club en uit dat enge Brussel kwam alleen maar kommer en kwel. Intussen proberen de media de burger uit te leggen dat er een continentale wind is gaan waaien en Den Haag zal zonder de Britten en met Trump in het achterhoofd moeten wennen aan een andere koers. Toch benieuwd hoe soepele Gerrit dat aanpakt. En of we daarna eindelijk eens van Rutte afkomen.

 

 

 

Antarctica.

Het was te verwachten dat de man in het Witte Huis uit de klimaatakkoorden zou stappen. Hij bewijst er Amerika geen dienst mee, maar zover reikt ’s mans voorstellingsvermogen niet. De media stonden bol van afkeuring en woede, ook dat was te verwachten.

Maar toen deed Moeder Aarde zelf een duit in het zakje. De dag nadat  Trump in de tuin van het Witte Huis zijn besluit wereldkundig maakte liet er in Antarctica een stuk ijs los ter grootte van de provincie Gelderland.

Enci-Groeve vanavond om 19.20 op TV 2

Het veelzijdige natuurprogramma Vroege Vogels neemt ons vanavond mee naar de sinds kort gedeeltelijk toegankelijke groeve van de Enci, aan de rand van Maastricht. Afdalend langs een hoge trap kijken we 70 miljoen jaar terug en zien we laag voor laag de afzettingen die zich na het terugtrekken van de Krijtzee hebben gevormd. En misschien zien we nog de jonge oehoe’s die dit jaar uit het ei zijn gekropen.

De Cubacrisis, ik weet het nog zogoed.

Die warme dag in oktober 1961 staat in mijn geheugen gegrift.Ik liep met de kinderwagen door de stille Kummenadesrraat in Geleen. In die wagen lag mijn jongste kind, dat inmiddels  al een eindje over de vijftig is. Op de rijweg fietste mevrouw Theeuwen, een buurvrouw twee straten verderop , een gereserveerde vrouw waar ik nooit contact mee had. Zij had ook een kind achterop.

Ze reed wat langzamer, stapte af en vroeg aarzelend: hebt u al wat gehoord? Nee, zei ik, en we bleven even staan praten over onze angst. Chroetsjov had een vloot gestuurd met materiaal  en onderdelen voor een raketbasis op Cuba. Kennedy had gedreigd dat de schepen zouden worden aangevallen als de Russen  niet zouden omkeren.

Later thuis hoorde ik op de radio dat de Russen rechtsomkeert hadden gemaakt. Radio was toen het snelste medum. Er ging een zucht van opluchting door ons heen, en door de stad en de wereld. Jaren later hoorden we dat het inderdaad kantjeboord was geweest.

hoe zou zoiets tegenwoordig gaan?

 

 

riolen van Rio.

Sotsji vond ik al een maffe vertoning, maar Rio spant de kroon.

Iedere ochtend  doet correspondente Marion van Royen op Radio 1 verslag van de gruwelen in de achterbuurten,  hoe de politie is opgetrommeld om de favela’s te bezetten, en daar  straatkinderen martelt en doodschiet, bij bosjes.

De stad heeft de infrastructuur van een derdewereldland , de bouwsector is corrupt en heeft gammel haastwerk geleverd,  dus het Nederlandse OC  stuurt nog gauw even wat technici  die de verblijven van <onze> sporters  een beetje bewoonbaar moeten maken zodat de douche werkt. Want onze zeilers  moeten zich fatsoenlijk kunnen wassen als zij  in de van stront verzadigde baai hun kunsten hebben vertoond en we hopen dat niet hier en daar een tribune inzakt.

Het deficit van de spelen  wordt nu al op 6 miljard geraamd. Voor een fractie van dit bedrag zou Rio de Janeiro  kunnen beginnen met zuivering van het zwaar vervuilde oppervlaktewater  dat deze miljoenenstad produceert.

Het is een schandaal dat de multinationale Olympische maffia dit een land als Brazilië aandoet en onbegrijpelijk dat er straks weer  opgewonden wordt gejuichd als  een van ons wat harder loopt of zwemt dan die van een andere land. .

 

 

 

Mont Ventoux.

Jullie wisten het niet, maar de Ventoux is eigenlijk van mij.  Lang voor de hysterie van de wielermedia zo hevig toesloeg, hebben F. en ik daar een paar septemberweken gewoond, aan de warme zuidkant, bij een gezellige boerenfamilie tussen Bédoin en Malaucène. We woonden in een uitbouw van het oude huis en trokken iedere dag de berg in, die dooraderd is met kloven waar het heerlijk geurt naar tijm en bonenkruid. Het was er eind september nog bloedheet, maar we konden bijkomen  aan de stenige oevers van kristalheldere beekjes, die in de herfst toch nog genoeg water bevatten om languit in te liggen, de berg is een enorm waterreservoir. Je hoorde alleen het ruisen van het water en de roep van de dole, de bergkauwen, die ons leken te vergezellen.  In het voorjaar zijn we nog eens teruggeweest, toen bloeiden daar groepjes Turkse lelies,  de gele gentiaan en andere  wilde bolgewasjes. In de boomgaarden in de golvende vlakte werden we begroet door mensen die in een grote kring bezig waren met het ontpitten van abrikozen, of pellen van een soort grote bonen.  Ze droegen  grote strooien hoeden en nodigden ons uit bij ze te het komen zitten. Ze vertelden verhalen die voornamelijk over eten gingen, hoe we de verrukkelijke produkten van hun terroir konden klaarmaken. We hebben ook nog hun mooie liedjes met ze meegezongen. Pas na een week gingen wij de berg eens op, met de auto. Haarspeldbochten en doodenge steile afgronden. Die kale krijtwitte top is pas in de 19e eeuw ontstaan, toen de Franse regering er steen ging afgraven om in Toulon een vlootbasis te bouwen. Ze hadden een sterke oorlogsvloot nodig want Frankrijk lag achter  in de race met de Britten om overal ter wereld koloniën te bemachtigen. Met de gevolgen van al die  Europese expansiedrift  kampen wij nog steeds.  But that’s another story.

mont ventoux 2De campers van de toeristen staan vandaag voor joker op de Ventoux.Het schijnt er zo hard te waaien  dat de Tour naar Carpentras wordt gedirigeerd. Ik zou die mensen willen zeggen: laat dat ding staan en ga lopen, sla een zijpad in en sta versteld over de stille schoonheid om je heen. Het bloeiende bonenkruid en de tijm staan te geuren, en misschien hoor  je de kauwtjes.

 

H

 

veteranen.

Gisteren belde mijn 91-jarige oom Rudie. Hij is een van de oudste veteranen, was als 19-jarige jongen naar Indië gestuurd. Hij had net zijn leven weer kunnen oppakken, want de laatste twee jaar van de oorlog had hij moeten onderduiken voor de razzia’s van de Duitse bezetter. Het in 1945 bevrijde Nederland  wilde de Indonesische bevolking in die vreugde  laten delen  door het zenden van troepen om in zogenaamde politionele akties  de strijd aan te binden met Soekarno en zijn revolutionaire vrienden.Maar het was gewoon een smerige oorlog.Toen Rudi en zijn maten na jaren van ontbering terugkwamen en aanmeerden in de haven van Amsterdam stond er achter de hekken een menigte te jouwen en te schelden: <lafbekken, moordenaars, SS-ers! Knechten van het kapitaal zijn jullie>. Zoiets draag je je even lang mee.

Rudie is nog goed gezond en geestelijk fit.Hij heeft een funktie in de Veteranenvereniging , maar was zaterdag niet naar de Veteranendag geweest. Een defilé op het glibberige moeras van het Maliveld vond hij te riskant voor zijn oude botten.

Toen Mevrouw de Minister in  haar toespraak  verwees naar de vreselijke gebeurtenissen in Bosnië verklaarde zij officieel  dat Nederland de soldaten van Dutchbat op een onmogelijke missie had gestuurd.

Eindelijk!, zei mijn oom, die veel weet over de verwoeste levens van de jongens die in die enclave hebben moeten toezien hoe de mannen werden weggevoerd. Die  Bosmische mannen zijn afgeslacht, de Nederlandse jongens kwamen terug met een stigma dat zij nooit zullenkwijtraken. En Karremans werd in alle media als idioot tekijk gesteld en ging emigreren.

Eindelijk, zei mijn oom nogmaals,  voor ons is het te laat,  maar die jongens van Dutchbat  kunnen nu  de regering aanklagen,  ze hebben een goeie advocaat.