Categorie archief: natuur

Bets en Bella en de bloedluis.

Bets en Bella leggen dagelijks een onbespoten ei, zonder stempels en helemaal clean. jullie vragen je misschien af hoe die twee zonder gif aan de bloedluis ontsnappen. Ik doe mijn best, .gisteren heb ik het  nachthok geboend met groene zeep en spritus en toen het droog was de zitstok en kiertjes ingevet met vaseline. Want de luizen komen ’s nachts, als de kippen slapen. In al die vettigheid kunnen eventuele luizen mijn argeloze kipjes niet bespringen.

Ik vet dan ook nog paar maal per week hun poten in., goed wrijven tussen de schubben. Wisten jullie niet hè, kippen stammen af van de sauriërs en hebben geschubde poten.

De eierheisa wijt ik overigens aan Mariëlle Tweebeke die in Nieuwsuur de onhandige woordvoerder van de NVWA zodanig in de klem zette dat hij uiteindelijk maar gezegd heeft: “als je tot zondag zonder eieren kunt dan moet je ze zolang maar niet eten”. Tweebeke is voor de eierbranche net zo’n ramp als Joep van ’t Heck indertijd voor Buckler.

Het wordt tijd dat er een regering komt, dan hebben de media geen ruimte meer om ons dagelijks de eiercrisis en het vrouwenvoetbal door de strot te duwen.

 

Advertenties

Kippen in de regen.

Kippen hebben haast overal een oplossing voor; toen het zo heet was zochten ze verkoeling in een zelfgegraven kuiltje. Nu het plensregent zou je verwachten dat ze in hun nachthok gaan zitten, daar zouden ze lekker droog blijven Maar liever kletsnat  dan overdag het nachthok in. Ze zitten dus in de bosjes, maar daar gaat het  straks ook doorlekken. Ik kijk peinzend naar de tuinparasol…… misschien…. Maar wacht eens, het kippenhok  staat op hoge poten, daaronder  staat hun voederruifje. Als ik het even weghaal kunnen ze onder het hok schuilen. Toch maar proberen, maar waar staat ook weer mijn paraplu??

De poes heeft een gruwelijke hekel aan regen, veel meer dan de kippen. Zij heeft haar eigen refuge, onder de auto.

En ik, ik ben blij, blij voor de uitgedroogde velden, voor mijn tuin,  en voor mezelf, ik ben  knus aan het breien. Maar denkend aan al die mensen op de campings die op hun werk zaten te smoren in de hitte schaam ik mij diep.

 

Inbrekers en uitbrekers.

DSCN1773 Vroeger, toen de boeven nog fatsoenlijk  en de gevangenissen mensvriendelijk waren, hadden we een knuffeldief en zijn naam was Gerrit de Stotteraar. Hij had zijn populariteit te danken aan zijn bekwaamheid in het ontsnappen, je kon er de klok op gelijkzetten, als Gerrit weer eens in de bak zat lukte het hem altijd weer om uit te breken.

Dat ik deze dagen weer aan hem denk komt door mijn vermaledijde kippen. Die hebben dat ook. Weliswaar kunnen ze uit hun mooie  ruime ren niet ontsnappen, maar ik kan hun smeekbeden niet weerstaan als ze eruit willen. Ze hebben in hun ren alle interessante onkruidjes al losgepikt en opgegeten en ze weten dat elders in de tuin nog veel meer staat. Ik zet dan tegen een uur of elf hun deurtje open en zij gaan meteen aan de slag in het achterdeel van de tuin;  met hun gaaipoten woelen ze randen om en ze laten een spoor van getolereerde vernieling achter, gegarneerd met hier en daar een poepje. Tevreden zijn ze nooit, ze willen mijn hele tuin maar dat mogen ze niet. Ze mogen niet verder dan de klimopbogen.

Dus dat deel heb ik samen met mijn handige buurvrouw afgegrendeld met van dat stijve groene gaas., dat klemmen  wij tegen de buxushaag. Het heeft ze één dag tegengehouden, wij bedenken weer iets anders, maar we weten dat de kippen dat ook zullen kraken..

Het is een wapenwedloop, wij nemen een maatregel en  zij vinden er weer wat op. Net als wijlen Gerrit de Stotteraar.

 

 

windkracht 5

Het weerbericht meldt voor Maastricht e.o. windkracht 5. Voor ons Limburgers is dat toch wel een harde wind hoor! Ik heb opgezocht dat windkracht 5 staat voor een wind die vuilnisbakken kan omblazen en takken doet afbreken. Dat klopt, onder mijn berkeboom liggen afgewaaide takjes, nou ja, twijgjes. Ik heb de bloempotten van hun plank gehaald, maar de kliko heb ik in de schuur  gezet, je weet maar nooit!

Antarctica.

Het was te verwachten dat de man in het Witte Huis uit de klimaatakkoorden zou stappen. Hij bewijst er Amerika geen dienst mee, maar zover reikt ’s mans voorstellingsvermogen niet. De media stonden bol van afkeuring en woede, ook dat was te verwachten.

Maar toen deed Moeder Aarde zelf een duit in het zakje. De dag nadat  Trump in de tuin van het Witte Huis zijn besluit wereldkundig maakte liet er in Antarctica een stuk ijs los ter grootte van de provincie Gelderland.

Rozengeur en knollensoep.

DSCN1802Deze geurende roos komt van een Engelse kweker, hij heet dan ook City of York. Hij is wit, maar niet krijtwit, bij het uitkomen heeft dat wit  een teergroene schijn. Toen ik vanmorgen een takje afsneed ontdekte ik tussen het  glanzende blad van de rozenstok  een indringer, een uitloper van de groep helianten verderop.  De heliant is een  robuste  plant  die 2 meter hoog wordt en in augustus met vrolijke gele bloemen pronkt. In de bodem ontwikkelt zich dan een eetbare knol, de aardpeer en daar kun je een geurig soepje  van koken. Heel lekker, al klagen sommige mensen over de flatuliserende werking. Ik heb hem uitgetrokken en zag dat de knol al aardig op formaat was. Van  zo’n enkele knol krijg je maar één kopje soep, net genoeg voor mij alleen. Van winderigheid heb ik nooit last.

Enci-Groeve vanavond om 19.20 op TV 2

Het veelzijdige natuurprogramma Vroege Vogels neemt ons vanavond mee naar de sinds kort gedeeltelijk toegankelijke groeve van de Enci, aan de rand van Maastricht. Afdalend langs een hoge trap kijken we 70 miljoen jaar terug en zien we laag voor laag de afzettingen die zich na het terugtrekken van de Krijtzee hebben gevormd. En misschien zien we nog de jonge oehoe’s die dit jaar uit het ei zijn gekropen.

The last rose of summer.

De knoppen van de mooie chrysanth die ik had laten overwinteren  beginnen uit te botten  Hij pakt het flink aan, zoveel knoppen! Dat belooft  een weelde van bloemen, geen bronskleur zoals ik had verwacht, maar een diep  bordeauxrood. nog even wachten, als mijn chrysanth  over enkele dagen in zijn herfsttooi staat te pralen krijgen jullie een foto.dscn1281

In zo’n tuin zie je hoe de seizoenen elkaar overlappen, want tegen de zijgevel bloeide nog een laatste rose roos. .Met een slecht geweten heb ik hem afgeknipt en binnen in een fles gezet,  om van de verrukkelijke geur te genieten. Er zitten nog twee andere knoppen aan de struik, maar ik denk niet dat die het nog redden.Wie kent nog dat weemoedige lied,  The last rose of summer? Mijn moeder zong het als ze buiten de was aan de lijn hing.

 

wonderpad in Bovenkarspel

Als u eens in de kop van Noord-Holland komt ga dan ook eens naar Bovenkarspel.  Daar heeft het IVN in het Streekbos Paviljoen een wonderpad voor slechtzienden aangelegd. Het pad bestaat uit twee routes langs paaltjes die voebaar genummerd zijn. Wat te denken van het bevoelen van de verschillende boomschorsen, en  met een beetje geluk zijn eetbare besjes rijp voor de pluk. De rondleiding staat stil bij vruchten zoals kastanjes, bij bladvormen en insecten. Deelnemers luisteren naar de vogels en ruiken de geuren van het seizoen. De gidsen vertellenoude verhalenover bomen en struiken. Een aardig initiatief om  in dat broodnuchtere West-Friesland een stukje natuur toegankelijk te maken voor de slechtziende medemens. Het is ook toegankelijk voor rolstoelen.

Trouwens, als je de uitgestrekte koolakkers kut vermijden is Noord-Holland overalwonderpad Bovenkarspel mooi.Mooie luchten, mooi water en prachtge dorpen.Gaat dat zien!

Mont Ventoux.

Jullie wisten het niet, maar de Ventoux is eigenlijk van mij.  Lang voor de hysterie van de wielermedia zo hevig toesloeg, hebben F. en ik daar een paar septemberweken gewoond, aan de warme zuidkant, bij een gezellige boerenfamilie tussen Bédoin en Malaucène. We woonden in een uitbouw van het oude huis en trokken iedere dag de berg in, die dooraderd is met kloven waar het heerlijk geurt naar tijm en bonenkruid. Het was er eind september nog bloedheet, maar we konden bijkomen  aan de stenige oevers van kristalheldere beekjes, die in de herfst toch nog genoeg water bevatten om languit in te liggen, de berg is een enorm waterreservoir. Je hoorde alleen het ruisen van het water en de roep van de dole, de bergkauwen, die ons leken te vergezellen.  In het voorjaar zijn we nog eens teruggeweest, toen bloeiden daar groepjes Turkse lelies,  de gele gentiaan en andere  wilde bolgewasjes. In de boomgaarden in de golvende vlakte werden we begroet door mensen die in een grote kring bezig waren met het ontpitten van abrikozen, of pellen van een soort grote bonen.  Ze droegen  grote strooien hoeden en nodigden ons uit bij ze te het komen zitten. Ze vertelden verhalen die voornamelijk over eten gingen, hoe we de verrukkelijke produkten van hun terroir konden klaarmaken. We hebben ook nog hun mooie liedjes met ze meegezongen. Pas na een week gingen wij de berg eens op, met de auto. Haarspeldbochten en doodenge steile afgronden. Die kale krijtwitte top is pas in de 19e eeuw ontstaan, toen de Franse regering er steen ging afgraven om in Toulon een vlootbasis te bouwen. Ze hadden een sterke oorlogsvloot nodig want Frankrijk lag achter  in de race met de Britten om overal ter wereld koloniën te bemachtigen. Met de gevolgen van al die  Europese expansiedrift  kampen wij nog steeds.  But that’s another story.

mont ventoux 2De campers van de toeristen staan vandaag voor joker op de Ventoux.Het schijnt er zo hard te waaien  dat de Tour naar Carpentras wordt gedirigeerd. Ik zou die mensen willen zeggen: laat dat ding staan en ga lopen, sla een zijpad in en sta versteld over de stille schoonheid om je heen. Het bloeiende bonenkruid en de tijm staan te geuren, en misschien hoor  je de kauwtjes.

 

H