Categorie archief: politiek

separatisme.

Zo’n 30 jaar geleden kwamen wij vaak in het Franse Catalonië, de omstreken van Perpignan. Lange wandelingen in ruig gebied met een groep Franse wandelaars,  we zagen voor het eerst sinaasappelen aan bomen groeien en op het plein zagen wij mensen van alle leeftijden in grote kringen de sardaigne dansen bij de snerpende meeslepende blaasmuziek van een kleine cobla band,  waarvan een soort schalmei met één hand werd bespeeld door een man die onder zijn arm ook een kleine trommel klemde.

In die tijd bestond er in dit gebied ook separatisme Hier en daar zagen we wel eens  auto’s  met OC, Occitan, of er liep ergens iemand met een vlag. Separatisten zwaaien graag met vlaggen. En inderdaad, het grote land Frankrijk is een boeiend mozaïek van onderling  verschillende regio’s. Voor een buitenlander zijn die verschillen aantrekkelijk, al die departementen hebben hun eigen geschiedenis, hun architectuur en hun soms vaag op het Frans lijkende taal.  Het Frans van Perpignan klinkt in mijn noordelijke oren net zo als  het Spaans van over de grens. Maar met zijn allen  voelen ze zich Fransen. Dat separatisme werd wat lacherig bekeken:  ach…..dat is iets van jonge jongens, die komen  daar  wel overheen als ze volwassen worden. En ik dacht aan de Voerstreek, bij ons over de grens, waar die sentimenten ook vanzelf waren verdampt.

Mijn vriend R. is geboren en getogen in Toulouse, hij spreekt zijn Frans met een prachtig knoflookaccent. Ik vraag hem wat hij denkt van dat opgewonden gedoe bij de buren. En net wat ik had verwacht, hij doet er lacherig over.

 

 

Advertenties

Scaramucci, Jan Klaasen in the White House en er ook weer uit.

Na 10 dagen vloog hij er alweer uit, de nieuwe perschef van Donald Trump. Hij werd meteen wereldberoemd door zijn krasse uitspraken.  Maar toen hij aantrad dacht ik meteen aan de clowneske figuur uit de Comedia dell’Arte, Scaramouche, die door Punch op zijn kop werd geslagen zodat hij zijn hoofd verloor. Niet iedereen beseft het al, maar in het Witte Huis wordt een eigentijdse, ietwat ordinaire versie van de Comedia dell’ Arte opgevoerd. lees maar:

Scaramouche (uit het Frans, van het Italiaanse scaramuccia = schermutseling) is een olijk, clownesk personage uit de Italiaanse commedia dell’arte. Hij draagt vaak een zwart masker en soms een bril. Hij vermaakt het publiek door zijn “grimassen en geaffecteerde taal”. Scaramouche kan slim of dom zijn, al naar gelang de acteur hem wenst weer te geven.
Scaramouche is ook een personage in het Britse Punch and Judy (Jan Klaasen en Katrijn)-poppenkastspel (met wortels in commedia dell’arte). Tijdens optredens krijgt Scaramouche een pak slaag van Punch, waardoor zijn hoofd van zijn schouders valt. Hierdoor wordt de term Scaramouche ook geassocieerd met het type marionetten waarvan de nek uitschuifbaar is.
Op deze figuur zijn diverse werken gebaseeerd van schrijvers, beeldend kunstenaars en componisten.

Tot zover Wikiperdia.

 

 

Die Gerrit toch!

Gerrit Zalm gaat als informateur aan de slag met de vier partijen. Daar gaan we dan: klimaat, inkomensverdeling, en heel belangrijk: meedoen in een Europa zonder de Britten. Als VVD-er moet hij even het vieze gezicht vergeten dat Rutte altijd trok als het over Europa ging, Brussel, bah! En hijzelf?

Veel meer dan onlangs de malle Jan Roos heeft Gerrit Zalm indertijd een behoorlijk steentje bijgedragen aan de modieuze afkeer van de Europese Unie. Hij was minister van Financiën in een tijd dat Europa de meeste Nederlanders koud liet, het was gewoon geen sexy onderwerp. Maar toen begon Gerrit ineens op de trom te slaan, hij  riep dat Nederland te veel betaalde, onze netto bijdrage was veel te hoog.( Het was net in de tijd dat de provincie Flevoland een groot bedrag uit Brussel kreeg uit een ontwikkelingsfonds.  Geen idee waarom, maar het viel mij op omdat ik familie heb in Zeewolde.) Gerrit’s alarm sloeg aan, de media namen het over en de burger, die amper begreep hoe de Unie in elkaar zit was beducht voor zijn centen.  Men  vond de Europese Unie  ineens een bedilzieke vraatzuchtige  club en uit dat enge Brussel kwam alleen maar kommer en kwel. Intussen proberen de media de burger uit te leggen dat er een continentale wind is gaan waaien en Den Haag zal zonder de Britten en met Trump in het achterhoofd moeten wennen aan een andere koers. Toch benieuwd hoe soepele Gerrit dat aanpakt. En of we daarna eindelijk eens van Rutte afkomen.

 

 

 

Antarctica.

Het was te verwachten dat de man in het Witte Huis uit de klimaatakkoorden zou stappen. Hij bewijst er Amerika geen dienst mee, maar zover reikt ’s mans voorstellingsvermogen niet. De media stonden bol van afkeuring en woede, ook dat was te verwachten.

Maar toen deed Moeder Aarde zelf een duit in het zakje. De dag nadat  Trump in de tuin van het Witte Huis zijn besluit wereldkundig maakte liet er in Antarctica een stuk ijs los ter grootte van de provincie Gelderland.

sex slavernij in Afganistan.

Bacha Bazi, spelen met jongens, zo heet een eeuwenoud gebruik in Afganistan, maar daar niet alleen. Mannen met macht en aanzien, vaak ook kleinere potentaten zoals politie commandanten, eigenen  zich het recht toe om mooie jongens te ontvoeren en te gebruiken voor hun eigen gerief. Dat kan heel ver gaan, in Brandpunt werd een chirurg aangehaald die vertelde over het repareren, dichtnaaien, van anussen.  Onze marechaussé’s moesten samenwerken met mannen de ze eigenlijk hadden moeten arresteren. Als u vanavond naar Brandpunt hebt gekeken weet u dat het een hete aardappel is voor Defensie. Afwachten hoe de Kamer reageert op deze uitzending van Brandpunt.

Bacha bazi is trouwens  een Perzsche uitdrukking, en het misbruik komt daar ook voor.Lees het prachtige boek De Vliegeraar. Aardig om te weten: de Taliban verboden het omdat het in strijd is met de wetten van de Islam.  Jongens die door hen worden bevrijd worden opgeleid tot terrorist met de bedoeling dat ze aanslagen op militairen plegen.De moord op twee Amerikaanse militairen was er de oorzaak van dat het verschijnsel bach bazi nu veel publiciteit krijgt.

Nu even een verhaal van 25 jaar geleden, dat zich afspeelde in het barre noorden van Iran.Een vriend van mij werkte als ingenieur bij een Duits bedrijf dat tunnels boorde om water uit de bergen naar droog gebied te leiden. ’s Middags is het daar heet, iedereen slaapt, maar hij niet, hij liep het dorp in omdat hij nog iets wilde regelen met een tapijthandelaar. Bij het betreden van de winkel hoorde hij ergens achterin vreemde geluiden,  hij liep door, keek om een hoek en zag tot zijn verbijstering hoe de baas een kleine winkeljongen bereed. De man schrok niet, maar gaf hem een knipoog en maakte gewoon zijn rit af. Daarna schonk hij thee en kwam ter zake over de koop:  hoe groot en zwaar mocht het tapijt zijn dat meneer mee naar Nederland wilde nemen?

 

 

 

De Cubacrisis, ik weet het nog zogoed.

Die warme dag in oktober 1961 staat in mijn geheugen gegrift.Ik liep met de kinderwagen door de stille Kummenadesrraat in Geleen. In die wagen lag mijn jongste kind, dat inmiddels  al een eindje over de vijftig is. Op de rijweg fietste mevrouw Theeuwen, een buurvrouw twee straten verderop , een gereserveerde vrouw waar ik nooit contact mee had. Zij had ook een kind achterop.

Ze reed wat langzamer, stapte af en vroeg aarzelend: hebt u al wat gehoord? Nee, zei ik, en we bleven even staan praten over onze angst. Chroetsjov had een vloot gestuurd met materiaal  en onderdelen voor een raketbasis op Cuba. Kennedy had gedreigd dat de schepen zouden worden aangevallen als de Russen  niet zouden omkeren.

Later thuis hoorde ik op de radio dat de Russen rechtsomkeert hadden gemaakt. Radio was toen het snelste medum. Er ging een zucht van opluchting door ons heen, en door de stad en de wereld. Jaren later hoorden we dat het inderdaad kantjeboord was geweest.

hoe zou zoiets tegenwoordig gaan?

 

 

riolen van Rio.

Sotsji vond ik al een maffe vertoning, maar Rio spant de kroon.

Iedere ochtend  doet correspondente Marion van Royen op Radio 1 verslag van de gruwelen in de achterbuurten,  hoe de politie is opgetrommeld om de favela’s te bezetten, en daar  straatkinderen martelt en doodschiet, bij bosjes.

De stad heeft de infrastructuur van een derdewereldland , de bouwsector is corrupt en heeft gammel haastwerk geleverd,  dus het Nederlandse OC  stuurt nog gauw even wat technici  die de verblijven van <onze> sporters  een beetje bewoonbaar moeten maken zodat de douche werkt. Want onze zeilers  moeten zich fatsoenlijk kunnen wassen als zij  in de van stront verzadigde baai hun kunsten hebben vertoond en we hopen dat niet hier en daar een tribune inzakt.

Het deficit van de spelen  wordt nu al op 6 miljard geraamd. Voor een fractie van dit bedrag zou Rio de Janeiro  kunnen beginnen met zuivering van het zwaar vervuilde oppervlaktewater  dat deze miljoenenstad produceert.

Het is een schandaal dat de multinationale Olympische maffia dit een land als Brazilië aandoet en onbegrijpelijk dat er straks weer  opgewonden wordt gejuichd als  een van ons wat harder loopt of zwemt dan die van een andere land. .

 

 

 

veteranen.

Gisteren belde mijn 91-jarige oom Rudie. Hij is een van de oudste veteranen, was als 19-jarige jongen naar Indië gestuurd. Hij had net zijn leven weer kunnen oppakken, want de laatste twee jaar van de oorlog had hij moeten onderduiken voor de razzia’s van de Duitse bezetter. Het in 1945 bevrijde Nederland  wilde de Indonesische bevolking in die vreugde  laten delen  door het zenden van troepen om in zogenaamde politionele akties  de strijd aan te binden met Soekarno en zijn revolutionaire vrienden.Maar het was gewoon een smerige oorlog.Toen Rudi en zijn maten na jaren van ontbering terugkwamen en aanmeerden in de haven van Amsterdam stond er achter de hekken een menigte te jouwen en te schelden: <lafbekken, moordenaars, SS-ers! Knechten van het kapitaal zijn jullie>. Zoiets draag je je even lang mee.

Rudie is nog goed gezond en geestelijk fit.Hij heeft een funktie in de Veteranenvereniging , maar was zaterdag niet naar de Veteranendag geweest. Een defilé op het glibberige moeras van het Maliveld vond hij te riskant voor zijn oude botten.

Toen Mevrouw de Minister in  haar toespraak  verwees naar de vreselijke gebeurtenissen in Bosnië verklaarde zij officieel  dat Nederland de soldaten van Dutchbat op een onmogelijke missie had gestuurd.

Eindelijk!, zei mijn oom, die veel weet over de verwoeste levens van de jongens die in die enclave hebben moeten toezien hoe de mannen werden weggevoerd. Die  Bosmische mannen zijn afgeslacht, de Nederlandse jongens kwamen terug met een stigma dat zij nooit zullenkwijtraken. En Karremans werd in alle media als idioot tekijk gesteld en ging emigreren.

Eindelijk, zei mijn oom nogmaals,  voor ons is het te laat,  maar die jongens van Dutchbat  kunnen nu  de regering aanklagen,  ze hebben een goeie advocaat.