De vreugden van de buitensporten.

Neem nou het mountainbiken, T. moet van de dokter meer bewegen en  werkt aan zijn conditie, hij doet mee met een groepje mountainbikers die de hellingen van ons Savelsbos teisteren. Als ze thuiskomen wijzen ze trots op hun besmeurde rug;  “het was een zware tocht, maar het loont de moeite”. Onze mooie limburgse lössgrond ligt daar al eeuwen maar tegen de bosfietsers is die bodem weerloos. Erosie heet dat.

Hoe leg ik het hem uit. Lieve T, zeg ik dan,  die grond die nu aan je kont plakt hoort daar niet, die hoort gewoon op mijn bospaden. Het duurt even eer het kwartje valt, hij snapt het amper want hij kijkt nooit over zijn schouder naar  wat hij aanricht.  En hij en zijn groepje zijn de enigen niet. De wandelaar moet het maar accepteren, van onze mooie hellende paden blijft niks over, ze vertonen  in het midden een diepe geul zodat je behoedzaam wijdbeens aan de randen moet balanceren.  De geelbruinige löss is een uiterst fijne kleigrond,  is het oppervlak eenmaal kapot dan vloeit de bodem niet meer dicht zoals bij zanden.

Maar voor de natuur op de zandgronden is het ook geen lolletje. Staatsbosbeheer maakt bekend dat  op de Sallandse Heuvelrug de  zandhagedissen het slachtoffer worden van de mounbtainbikers.  De dieren zoeken zonnige zandige plekjes om op te warmen en te paren. Dit voorjaar was de oogst honderden platgereden  zandhagedissen. Staatsbosbeheer overweegt nu het afsluiten van de MTB route.  Hoort u het gejammer al?…… <je mag ook helemaal niks meer in dit land>doodgereden zandhagedissenplatgereden hagedissen

Advertenties

Perfekte burostoel.

Na een eerdere miskoop  heb ik nu eindelijk een perfekte burostoel, jazeker, van Ikea. Hij blijft op hoogte, zakt niet in, is verstelbaar naar alle kanten en heeft goede wieltjes, als ik mij lichtjes afzet roetsj ik met een vaartje van mijn schrijftafel naar het zijtafeltje waar de laptop op staat.. Dat loopt op rolletjes, denkt u nu, Maar mis!  Poes Dolly heeft ook veel waardering voor die stoel, hij heeft zo’n lekkere lig en als hij onder de schrijftafel wordt geschoven kan ze in het duister de hele dag doorslapen.

Dat komt mij niet altijd goed uit, ik wil ook wel eens in mijn eigen stoel.  Vermanen helpt niet bij katten, dus probeer ik  haar om te kiepen maar ze zet haar nagels in de zitting en blijft  stug liggen. Ze kijkt niet eens op.

Dus zit ik nu op het keukenkrukje mijn blogje te schrijven. Ik neem wraak, ik zet haar  wangedrag te kijk met een foto.  Maar eerst even uitzoeken hoe dat ook weer moest, een nieuwe foto toevoegen.

2019-01-04 12.56.09

 

De uil die in de notenboom zat.

Lang geleden zongen wij op school het oude volkskliedje van <De uil die in de peerboom zat, en boven zijn hoofd daar zat er een kat, den uil vivat> Kent u dat nog?  Maar niet overal staan perenbomen en voor uilen is een notenboom ook een geschikte uitkijkpost. Gisteren hebben wij dat zelf waargenomen.

Met frisse tegenzin hadden wij in de motregen een lading bollen geplant en de modder weggebezemd, hèhè, die klus was klaar,  het begon al te schemeren. We  veegden onze voeten, rekten onze vermoeide ruggen,  keken omhoog, en daar zat, zomaar om half 5 in de middag,  mijn bosuil  op een lange tak van  de notenboom.  We konden hem goed waarnemen en zagen dat hij met  belangstelling het resultaat van onze ijver zat te observeren; althans, dat dachten wij. Waarschijnlijk was hij alleen maar geinteresseerd in de invloed die al dat geklieder in de natte grond op zijn woelmuizen zou hebben.

We gingen naar binnen  en voerden de kat haar avondprakje.  Toen ze klaar was likte ze haar poot en sprong door het katteluikje naar buiten. “Pas op voor de uil”, waarschuwden wij nog. Maar ze luisterde nauwelijks. Ze vindt zichzelf veel te groot om als prooi voor een bosuil te  dienen en bovendien weet ze dat hij dol is op woelmuizen.  “Hij liever dan ik”,  denkt ze.

Zij bijt die muizen dood, gewoon voor de lol ……maar opeten, ajakkes…..

 

 

>.

De roep van de bosuil.

Eergisteren werd ik wakker van de smekende roep van de bosuil, prachtig geluid is dat toch.  Hij bleef tussen 2 en 4 uur regelmatig roepen. Uilen beginnen vroeg in het jaar  aan de voortplanting te denken, maar deze was misschien iets tè vroeg, de snerpende antwoordkreet  van een vrouwtje heb ik nog niet gehoord.

Ik heb mijn bosuil ook wel eens gezien, in de maneschijn zag ik hem in glijvlucht van de dakgoot naar zijn slaapboom suizen,  geluidloos. Onder de grote berk vind ik wel eens braakballen,  een bevriende bioloog heeft er verrukt een hele avond aan zitten pluizen en stelde tevreden vast dat mijn tuin voor deze bosuil een rijkgedekte tafel is, vol malse woelmuizen. Dus uilendames, geef deze jongen een kans, hij zal voor jullie kuikens een zorgzame vader zijn.

nu ga ik op zoek naar de foto van die tafel vol muizenbotjes. geen idee  hoe ik die heb opgeslagen.

Weg met de bladblazer!

We hebben een schitterende herfst achter de rug. Het was dit jaar mooier dan ooit, al dat stralende  geel en oranje, maar toen het op de grond lag moest ik vegen en nog eens vegen.  Ben drie keer met vier volle bakken naar de bladerkorf bij de kerk geweest , maar toen ik alles had weggebracht deed de notenboom het nog eens dunnetjes over, met joekels van heerlijk geurende bladeren. Bladblazen doe ik niet meer,  dat is een hardhandige aanslag op het kleine leven in mijn tuin.  Wat dacht je van een paar felgroene wantsen, die zich onlangs haastig uit de voeten maakten voor de stormvlagen  van de blazer, en  die salamanders tussen wat gestapelde stenen. Dat kleine gedierte heeft het al zo moeilijk en je wordt niet goed van de bestrijdingsmiddelen in de tuincentra,  daar doe ik niet aan mee. Ik heb de wantsen met blad en al zorgvuldig tussen wat takken gewurmd en daar  mogen ze  met zijn allen gezellig overwinteren. Met de  driehonderdduizend walnootbladeren bedek ik de hoge houtstapel, dat is fijn voor de egel, want ik vermoed dat hij daar  zijn winterverblijf heeft. En al knaagt hij aan mijn bougiekabel en belaagt hij mij kippen, ook de steenmarter mag daar slapen. Of doet dat mormel niet aan winterslaap?

 

Sinterklaasfeest en wat er omheen speelt.

Ineens hoor je iedereen beweren dat Sinterklaas een kinderfeest is. Voor mij is dat niet waar.  Jazeker, kinderen zetten hun schoentje en zingen bij de schoorsteen. Maar bij ons thuis werd het pas een ècht feest als de kinderen niet meer geloofden, zelf verzen en surprises gingen maken, elkaar in de maling namen met gekke plaagverzen, en de vreselijkse grappen bedachten: een  enorme schoenendoos vol watten met stijfsel, waarin een briefje dat je naar zolder moest, en op zolder lag dan weer een pakje vol prikkende  kastanjedoppen,   met advies om eens in de kelder te gaan kijken. Toen onze  jongste ook niet meer geloofde werd de pakjesavond een jolig evenement dat tot middernacht duurde, buikpijn van het lachen hadden we. . De Limburgse buren snapten niets van de lachsalvo’s die uit het huis opstegen.  Zij hadden niks met Sinterklaas en gaven  met Kerstmis mooi verpakte kadootjes., net als Duitsers.  Jaren later,  volgens mij door de TV, werd Sinterklaas een nationaal evenement en gingen ook de katholieken meedoen.

En eenmaal op de middelbare school hoopte je dat je kralenarmbandje afkomstig was van die leuke krullebol en niet van die puistenkop. Later op kantoor trok het personeel briefjes wie aan  wie kadootje moest geven. En de saaie boekhouder  bleek ineens wervelende gedichten te maken . Niks kinderfeest.

Probeer eens de Camera Obascura in handen te krijgen en lees over het Verguldavondje, meisjes die samen de hele avond  speculaasvrijers zitten te vergulden. Niks kinderfeest.

Inderdaad, de folklore van het gezellige Sinterklaasfeest is ons afgenomen, niet door het mallotige uit Amerika geimporteerde verzet tegen blackfacing,  maar door onze eigen commercie.   Al vóór  half oktober verschijnen  de sinterklaas etalages,  in de winkelcentra rare eigentijdse sinterklaasliedjes,  steeds meer Pieten, die steeds gekker gingen doen, de eeuwige Dieuwertje Blok  met het Sinterklaasjournaal op TV,  ieder dorp zijn eigen intocht, steeds duurdere geschenken, steeds meer lawijt.  Maar niet zeuren,  we kregen  er een paar feesten voor terug, ook geimporteerd, van Valentijnsdag tot Halloween.

Wij moeten daar niks van hebben,  wij  houden de oerhollandse sinterklaasavond  ere.

 

IJzeren Trees.

Als u katholiek bent opgevoed kent u vast wel de twee heilige Theresia’s, de beroemdste (volgens mij beetje gestoord)  is Teresia van Avila, die een hartstochtelijke relatie had met OLH himself, maar veel  leuker is de kleine Thérèse, Thérèse de Lisieux geloof ik.

Maar in het Verenigd (nou ja, verenigd?) Koninkrijk is een derde Theresia bezig, een taaie lady  die onverstoorbaar probeert om nog iets te maken van de nationale puinhoop die haar partij  met dat referendum heeft aangericht. Na de zoveelste zeperd  blijft ze koel.  Je zou een huilbui verwachten of op zijn minst een ziekmelding maar niks daarvan.  Ze herschikt haar grijze kapsel, doet weer eens een andere  kleur ketting om en warempel, daar staat ze  weer , klaar om het hoofd te bieden aan vernederingen, scheldpartijen en warhoofderij.  Ze vecht voor haar deal als een kat voor haar jong. Zonder handbag, maar met een dappere glimlach en getooid met fraaie kettingen die meestal goed  harmoniëren met haar jurk.

Ik kom net terug uit Ierland en ik las in the Irish Independent  dat steeds meer bedrijven het UK willen verlaten om zich rond Dublin te vestigen. En niet te tellen zijn de Britten die een Iers paspoort aanvragen. Misschien moet Teresa May dat ook maar doen, ze krijgt vast wel asiel. Ze was ooit een Remainer..

Wachtwoord kwijt.

Ik kan al een paar weken niet reageren op  blogs, mijn account schijnt verdampt te zijn, ik weet wachtwoord niet meer en heb nieuw  aangevraagd, maar dat lukt niet. wat moet ik doen.Behalve het alias FIALAS is er nog het vorige alias PONCKIE.

Nu maar eens kijken of ik dit logje kan plaatsen.

Red light district in Barneveld.

Een zeer aktieve vleermuiswerkgroep heeft bij de gemeente Barneveld gedaan gekregen dat in een bepaald buurtje de straatverlichting is getemperd, eigenlijk veranderd, want  ten behoeve van de vleermuizen stralen de lantaarns nu geen geel of wit, maar een roodachtig licht uit. De vleermuizen zullen er wel blij mee zijn, maar de buurt niet, die willen er vanaf:  “het lijkt wel of we in een rosse buurt wonen”, klagen ze.  Die lui van de Veluwe kunnen het weten,  ze komen soms met bussen naar Amsterdam om van  de bedrijvigheid op de Wallen te genieten.

De lange vingers van Lubbers.

Wordt u ook een pietsie wee van de lofzangen op Ruud Lubbers.? Ik ook en het lijkt mij nuttig er een vals nootje tegenin te zingen. Bijvoorbeeld over  zijn grote graai in de kas van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds in de jaren 80. De schatkist had aanvulling nodig en de pensioenfondsen beschikten over ruime reserves. schandalig ruim, vond Lubbers en hij introduceerde de term <spek op de rug>, de pensioenfondsen hadden te veel spek op de rug en dat was slecht voor het monetaire evenwicht.

Dus hevelde hij miljarden over van de kas van het ABP naar de schatkist. Een enkele econoom waarschuwde, maar de media echoden Lubbers na: bah, helemaal verkeerd, al dat spek, weg ermee, wegsnijden! En zo geschiede. Het ABP zou er een stuk beter voorstaan als ze hun (=onze) miljarden hadden mogen behouden.

En dan de euro. Van vele kanten werd gewaarschuwd dat de euro nog lang niet kon worden ingevoerd vanwege het ontbreken van een gezamenlijke politieke basis in Europa. Maar Lubbers en Zalm duwden ons de euro door de strot. Handig voor het zakenleven en ook voor ons,  fijn toch, hoefden we niet meer te wisselen aan de grens.

De gevolgen hebben we gezien.

Sneu voor de jofele Rotterdammer dat hij een paar leuke internationale funkties misliep, maar zo gaat het nu eenmaal inde grotemensenwereld buiten onze grenzen.

Hji ruste in vrede.