Tagarchief: kippen

De kip is een omnivoor.

Misschien herinnert u zich Bets en Bella, twee struise hennen van het ras Mechelse Koekoek, volgens kenners de meest sociale kippen die er bestaan. Ze hechten aan mensen en dat gaat zover dat ze soms op je schoot springen als je in een lage tuinstoel zit. Ze hebben een ren van 7 x 3 meter maar mogen  toch iedere dag een uurtje loslopen, Op zoek naar kleine beestjes spitten ze een spoor van vernieling door de tuin. Ze hebben geen belangstelling voor planten, maar worden opgewonden van een mierennest, dat eten ze helemaal leeg en van mierenzuur hebben ze nog nog nooit gehoord. Ik heb wel eens geprobeerd ze een naaktslak voor te houden maar ze walgen van het slijm, dat ze haast niet van hun snavel kunnen krijgen. Maar ze hebben met de slakkenplaag  korte metten gemaakt door hun eieren op te eten, ze zijn gek op slakkeneieren.

Ik heb ze nu twee jaar en ze leggen nog steeds, niet de wekelijkse  14 eieren van het eerste jaar, maar toch nog zoveel dat ik er soms mee moet leuren bij vrienden en geburen.

Het zijn pittige tantes, die twee. Ze jagen de eksters uit de tuin en ook poes Dolly is als de dood voor ze. Dolly slaap overdag,maar als Bets en Bella ’s nachts veilig in hun nachthok op stok zitten gaat zij op jacht. Ze vangt lieve kleine muisjes en  soms zijn die muisjes ook nog drachtig.. Ze brengt ze gelukkig niet binnen, maar legt ze her en der in de tuin. Ik zie die kadavertjes  niet altijd,  maar de volgende dag ziet Bets ze wel,  Bets ziet alles. Ze stormt dan ineens met zo’n  muisje in haar snavel door de tuin , weg van Bella want die lust ook muis.

Ik houd het strikt geheim, anders willen de buren mijn eieren niet meer.

 

 

 

Advertenties

mijn eerste slak.

Hij zat  op het natgeregende glas van de voordeur, een prachtige hazelnootleurige naaktslak met diepe groeven in zijn rug. Als de slakken  eenmaal in dichte gelederen oprukken naar mijn asters en knolbegonia’s dan ben ik onverbiddelijk, ik vang ze in bakjes goedkoop Warsteiner bier, daar zijn ze dol op. En als ze beneveld zijn spoel ik ze door de plee.

Maar deze pionier heb ik gespaard. Laatst zag ik op BBC 4 een bioloog uitleggen hoe vernuftig zo’n slak in elkaar zit en hoe de soort zich heeft ontwikkeld. Dan moet ik toch wel even slikken eer ik mij  vergrijp aan zo’n klein wonder. Iedereen zegt dat ik de kippen er opaf moet sturen. Maar die kijken wel uit, zijn beducht voor het taaie slijm dat ze haast niet van hun snavel krijgen. Het is meer een klus voor de egel. Vorig jaar heb ik hem nog zien schuifelen, ik hoop dat hij er nog is en jonkies heeft gekregen. Mensen, wees goed voor de egel, geen melk geven maar  zorg dat je tuin niet hermetisch van de buurtuinen is afgesloten, anders wordt het niks met hun voortpanting.

En slakkenkorrels die het tuincentrum aanbiedt laat je netjes staan naast de flesjes spuitgif tegen de buxusmot. De koolmees voert zijn jonkies dood met vergiftigde wormen en slakken.

Brood en eieren.

Brood, wat  is het toch lekker, vooral als je het zelf bakt. Maar daar zit je met zo’n brood, het weegt 600 gram, veel kleiner kan ook maar dan moet ik dagelijks bakken, dus 500/600 gram. Het krijgt extra aroma doordat ik door het deeg wat zonnepitten kneed, en als het gerezen is vorm ik het en strooi ik er nog een handje zonnepitten overheen.

Ik snijd het dus in plakken en die gaan per zakje van twee in de diepvries. Broodrooster vind ik onzin dus ik ontdooi de sneden brood op een gietijzeren grillpan, op het laagste vlammetje. Na een paar minuten  is het ontdooid en een heerlijk geur verspreidt zich door de keuken.

Maar vanmorgen  werd  de idylle verstoord. Ik was laat opgestaan en bedacht dat  Bets en Bella  nog steeds in hun nachthok zaten. Ik loop naar het kippenhok achter in de tuin. Ik vul hun ruifje, maakt hun schuifje  open en ze rollen opgewonden naar buiten, het trapje af.

Nu de dagen langer worden gaan ze weer leggen, ik raapte twee mooie grote eieren. Maar zoals altijd lag er nog wat anders,  twee hopen poep, mooie stevige drolletjes. Ik pak het schepje en gooi het tevreden op de composthoop.Mijn moestuinvrienden zijn er blij mee.

Het zal u niet verbazen dat ik terug in de keuken verwelkomd werd door een afgrijselijke stank van verbrand brod, de keuken zag blauw.  Oud brood kun je aan de kippen voeren, maar met aangebrand brood kun je maar één kant uit, naar de kliko.

 

Kippen in de regen.

Kippen hebben haast overal een oplossing voor; toen het zo heet was zochten ze verkoeling in een zelfgegraven kuiltje. Nu het plensregent zou je verwachten dat ze in hun nachthok gaan zitten, daar zouden ze lekker droog blijven Maar liever kletsnat  dan overdag het nachthok in. Ze zitten dus in de bosjes, maar daar gaat het  straks ook doorlekken. Ik kijk peinzend naar de tuinparasol…… misschien…. Maar wacht eens, het kippenhok  staat op hoge poten, daaronder  staat hun voederruifje. Als ik het even weghaal kunnen ze onder het hok schuilen. Toch maar proberen, maar waar staat ook weer mijn paraplu??

De poes heeft een gruwelijke hekel aan regen, veel meer dan de kippen. Zij heeft haar eigen refuge, onder de auto.

En ik, ik ben blij, blij voor de uitgedroogde velden, voor mijn tuin,  en voor mezelf, ik ben  knus aan het breien. Maar denkend aan al die mensen op de campings die op hun werk zaten te smoren in de hitte schaam ik mij diep.