Tagarchief: wallonie

Jodenvervolging in Maastricht.

 Gisteravond was ik met Jan W. naar een lezing  in de bibliotheek van Maastricht.
Het was een lezing door Paul Bronzwaer over de jodenvervolging in Limburg. Paul Bronzwaer was docent Frans aan het Maartenscollege, en dat oude schoolgebouw, dat vlak tegen het spoorstation ligt, was op 23 augustus  1942 de plek waar de  Maastrichtse joden zich moesten melden. Mede door zijn belangstelling voor  dat oude gebouw kwam hij op het spoor van de gebeurtenissen die zich daar hebben afgespeeld, gbeurtenissen waar nooit over is gesproken.
Het hoofd van de Maastrichtse politie was een fel anti-semiet en misschien daardoor werkte de politie  ijverig met de Duitsers mee en gaf b.v. vanuit deze school de namen van 190 van deze joden  door aan de SD.  Deze mensen zijn toen door de achterdeur van de school naar buiten geloodst en door een klaphekje in de omheining  linea recta op de trein naar Westerbork gezet. Van daaruit werden ze naar Auschwitz vervoerd en nog dezelfde week  werden ze vergast.
Beschamend!
In Wallonie daarentegen is het heel anders gegaan. Daar hoort een tweevoudige uitleg bij.
Het Nederlandse staatshoofd verbleef in Engeland en daardoor  kreeg Nederland van de Duitse bezetter een burgerbestuur opgelegd , in de persoon van Arthur Seyss-Inquart en zijn handlangers van de SS.
In Belgié, waar nog een koning was, werd een militair bestuur aangesteld, en de Duitse generaals in Brussel waren  veel minder  geneigd de bevelen van de SS  uit te voeren, waren zogezegd laks in de leer van de jodenhaat.
Maar niet alleen daardoor zijn in Wallonie veel minder  joden gedeporteerd en omgekomen.
In het bisdom Luik ontstond al gauw massieve tegenwerking tegen maatregelen tot “Jüdische  Auswanderung”, om te beginnen in de persoon van de dappere Luikse bisschop Kerckhoffs.
Verder is van belang dat Wallonie politiek rood gekleurd was, communisten en socialisten wisten wat er in de dertiger jaren in Duitsland was gebeurd, hun broeders zaten als eersten in de concentratiekampen. Kortom, ook de burgerlijke overheden verleenden geen hand- en spandiensten aan de bezetter.
De politie in Luik deed niet mee aan het ophalen van joden. Hetzelfde in  Namen,Charleroi en Brussel.
Alleen in de stad Antwerpen is  de Vlaamse SS fanatiek op joden gaan jagen.
Schril kontrast  met de leiding van de Nederlandse politie (al zijn er individueel moedige uitzonderingen geweest, en heeft  in Twente zelfs een heel politiekorps geweigerd Joden op te halen.)
Leg zelf maar de associaties met het heden.
Advertenties