Categorie archief: Uncategorized

Kakafonië.

In de continentale media worden veel woorden besteed aan  pogingen om uit te leggen hoe en wat er nu met die Britten gaat gebeuren.Zou IJzeren Trees vannacht kunnen slapen? Of wordt ze bijgeladen met een stekker aan een uploader? Waarom laat ze dat zoodje schreeuwerds niet in hun eigen sop gaarkoken en komt lekker bij ons wonen er komt vast wel een aardige baan voor haar vrij.

En laten we dan maar hopen op een nieuw referendum waarin ook de jonge mensen meestemmen. Want die hadden het bij dat rare referendum mooi laten afweten.

 

 

 

 

Advertenties

Hogerop komen.

Om half 9 verscheen een hoogwerker bij mij voor de deur, een onheilspellend knalgeel stuk ijzerwerk op grote wielen dat kennelijk bedoeld was om iets te slopen of te vernielen. En inderdaad, hij werd naast  de tuin tegenover mijn huis gemanoeuvreerd met de cabine naast een machtige eikenboom die daar nog door de vorige bewoonster was geplant. Ik heb wat met die eik, ik koester in de voortuin zelfs een jonkie van hem, geplant door een voorzaat van onze nijvere straateekhoorn en door mij beetje in toom gehouden met een snoeischaartje.

Ik deed een schietgebedje dat de eik mocht blijven staan en gelukkig, hij hoeft niet weg,  maar moet op verzoek van de buren gesnoeid worden.  Toch beetje jammer,  want zo’n grote boom biedt onderdak, voedsel en vertier aan allerlei gedierte. Maar over twee jaar zit alles er weer aan en krijgt hij ook weer eikels.

Zo af en toe hoor ik een waarschuwende kreet en er vallen zware takken. Ze zijn met zijn tweeën,  werken afwisselend, eentje bestuurt het bedieningspaneel en de andere zaagt,  Heel eng hoor, zo hoog in de lucht. Zojuist hebben ze de cabine  even laten zakken om te lunchen. Ze deden hun helmen af en ik zag bij de kleinste een fraaie blonde knot te voorschijn komen. Een struise jonge vrouw die kennelijk groot plezier  had in de klus.  Ik bewonder haar. Die had als tiener tegen haar moeder gezegd: “nee mam, studeren is niks voor mij, ik hoef niet hogerop te komenimg_20190114_091456 en dat getut op een kantoor, ik moet er niet aan denken,  ik word hovenier”.

En het is goed uitgepakt, als je geluk hebt kun je als hovenier  ook hogerop komen.

 

Perfekte burostoel.

Na een eerdere miskoop  heb ik nu eindelijk een perfekte burostoel, jazeker, van Ikea. Hij blijft op hoogte, zakt niet in, is verstelbaar naar alle kanten en heeft goede wieltjes, als ik mij lichtjes afzet roetsj ik met een vaartje van mijn schrijftafel naar het zijtafeltje waar de laptop op staat.. Dat loopt op rolletjes, denkt u nu, Maar mis!  Poes Dolly heeft ook veel waardering voor die stoel, hij heeft zo’n lekkere lig en als hij onder de schrijftafel wordt geschoven kan ze in het duister de hele dag doorslapen.

Dat komt mij niet altijd goed uit, ik wil ook wel eens in mijn eigen stoel.  Vermanen helpt niet bij katten, dus probeer ik  haar om te kiepen maar ze zet haar nagels in de zitting en blijft  stug liggen. Ze kijkt niet eens op.

Dus zit ik nu op het keukenkrukje mijn blogje te schrijven. Ik neem wraak, ik zet haar  wangedrag te kijk met een foto.  Maar eerst even uitzoeken hoe dat ook weer moest, een nieuwe foto toevoegen.

2019-01-04 12.56.09

 

De uil die in de notenboom zat.

Lang geleden zongen wij op school het oude volkskliedje van <De uil die in de peerboom zat, en boven zijn hoofd daar zat er een kat, den uil vivat> Kent u dat nog?  Maar niet overal staan perenbomen en voor uilen is een notenboom ook een geschikte uitkijkpost. Gisteren hebben wij dat zelf waargenomen.

Met frisse tegenzin hadden wij in de motregen een lading bollen geplant en de modder weggebezemd, hèhè, die klus was klaar,  het begon al te schemeren. We  veegden onze voeten, rekten onze vermoeide ruggen,  keken omhoog, en daar zat, zomaar om half 5 in de middag,  mijn bosuil  op een lange tak van  de notenboom.  We konden hem goed waarnemen en zagen dat hij met  belangstelling het resultaat van onze ijver zat te observeren; althans, dat dachten wij. Waarschijnlijk was hij alleen maar geinteresseerd in de invloed die al dat geklieder in de natte grond op zijn woelmuizen zou hebben.

We gingen naar binnen  en voerden de kat haar avondprakje.  Toen ze klaar was likte ze haar poot en sprong door het katteluikje naar buiten. “Pas op voor de uil”, waarschuwden wij nog. Maar ze luisterde nauwelijks. Ze vindt zichzelf veel te groot om als prooi voor een bosuil te  dienen en bovendien weet ze dat hij dol is op woelmuizen.  “Hij liever dan ik”,  denkt ze.

Zij bijt die muizen dood, gewoon voor de lol ……maar opeten, ajakkes…..

 

 

>.

De roep van de bosuil.

Eergisteren werd ik wakker van de smekende roep van de bosuil, prachtig geluid is dat toch.  Hij bleef tussen 2 en 4 uur regelmatig roepen. Uilen beginnen vroeg in het jaar  aan de voortplanting te denken, maar deze was misschien iets tè vroeg, de snerpende antwoordkreet  van een vrouwtje heb ik nog niet gehoord.

Ik heb mijn bosuil ook wel eens gezien, in de maneschijn zag ik hem in glijvlucht van de dakgoot naar zijn slaapboom suizen,  geluidloos. Onder de grote berk vind ik wel eens braakballen,  een bevriende bioloog heeft er verrukt een hele avond aan zitten pluizen en stelde tevreden vast dat mijn tuin voor deze bosuil een rijkgedekte tafel is, vol malse woelmuizen. Dus uilendames, geef deze jongen een kans, hij zal voor jullie kuikens een zorgzame vader zijn.

nu ga ik op zoek naar de foto van die tafel vol muizenbotjes. geen idee  hoe ik die heb opgeslagen.

Sinterklaasfeest en wat er omheen speelt.

Ineens hoor je iedereen beweren dat Sinterklaas een kinderfeest is. Voor mij is dat niet waar.  Jazeker, kinderen zetten hun schoentje en zingen bij de schoorsteen. Maar bij ons thuis werd het pas een ècht feest als de kinderen niet meer geloofden, zelf verzen en surprises gingen maken, elkaar in de maling namen met gekke plaagverzen, en de vreselijkse grappen bedachten: een  enorme schoenendoos vol watten met stijfsel, waarin een briefje dat je naar zolder moest, en op zolder lag dan weer een pakje vol prikkende  kastanjedoppen,   met advies om eens in de kelder te gaan kijken. Toen onze  jongste ook niet meer geloofde werd de pakjesavond een jolig evenement dat tot middernacht duurde, buikpijn van het lachen hadden we. . De Limburgse buren snapten niets van de lachsalvo’s die uit het huis opstegen.  Zij hadden niks met Sinterklaas en gaven  met Kerstmis mooi verpakte kadootjes., net als Duitsers.  Jaren later,  volgens mij door de TV, werd Sinterklaas een nationaal evenement en gingen ook de katholieken meedoen.

En eenmaal op de middelbare school hoopte je dat je kralenarmbandje afkomstig was van die leuke krullebol en niet van die puistenkop. Later op kantoor trok het personeel briefjes wie aan  wie kadootje moest geven. En de saaie boekhouder  bleek ineens wervelende gedichten te maken . Niks kinderfeest.

Probeer eens de Camera Obascura in handen te krijgen en lees over het Verguldavondje, meisjes die samen de hele avond  speculaasvrijers zitten te vergulden. Niks kinderfeest.

Inderdaad, de folklore van het gezellige Sinterklaasfeest is ons afgenomen, niet door het mallotige uit Amerika geimporteerde verzet tegen blackfacing,  maar door onze eigen commercie.   Al vóór  half oktober verschijnen  de sinterklaas etalages,  in de winkelcentra rare eigentijdse sinterklaasliedjes,  steeds meer Pieten, die steeds gekker gingen doen, de eeuwige Dieuwertje Blok  met het Sinterklaasjournaal op TV,  ieder dorp zijn eigen intocht, steeds duurdere geschenken, steeds meer lawijt.  Maar niet zeuren,  we kregen  er een paar feesten voor terug, ook geimporteerd, van Valentijnsdag tot Halloween.

Wij moeten daar niks van hebben,  wij  houden de oerhollandse sinterklaasavond  ere.

 

Wachtwoord kwijt.

Ik kan al een paar weken niet reageren op  blogs, mijn account schijnt verdampt te zijn, ik weet wachtwoord niet meer en heb nieuw  aangevraagd, maar dat lukt niet. wat moet ik doen.Behalve het alias FIALAS is er nog het vorige alias PONCKIE.

Nu maar eens kijken of ik dit logje kan plaatsen.

Red light district in Barneveld.

Een zeer aktieve vleermuiswerkgroep heeft bij de gemeente Barneveld gedaan gekregen dat in een bepaald buurtje de straatverlichting is getemperd, eigenlijk veranderd, want  ten behoeve van de vleermuizen stralen de lantaarns nu geen geel of wit, maar een roodachtig licht uit. De vleermuizen zullen er wel blij mee zijn, maar de buurt niet, die willen er vanaf:  “het lijkt wel of we in een rosse buurt wonen”, klagen ze.  Die lui van de Veluwe kunnen het weten,  ze komen soms met bussen naar Amsterdam om van  de bedrijvigheid op de Wallen te genieten.

De lange vingers van Lubbers.

Wordt u ook een pietsie wee van de lofzangen op Ruud Lubbers.? Ik ook en het lijkt mij nuttig er een vals nootje tegenin te zingen. Bijvoorbeeld over  zijn grote graai in de kas van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds in de jaren 80. De schatkist had aanvulling nodig en de pensioenfondsen beschikten over ruime reserves. schandalig ruim, vond Lubbers en hij introduceerde de term <spek op de rug>, de pensioenfondsen hadden te veel spek op de rug en dat was slecht voor het monetaire evenwicht.

Dus hevelde hij miljarden over van de kas van het ABP naar de schatkist. Een enkele econoom waarschuwde, maar de media echoden Lubbers na: bah, helemaal verkeerd, al dat spek, weg ermee, wegsnijden! En zo geschiede. Het ABP zou er een stuk beter voorstaan als ze hun (=onze) miljarden hadden mogen behouden.

En dan de euro. Van vele kanten werd gewaarschuwd dat de euro nog lang niet kon worden ingevoerd vanwege het ontbreken van een gezamenlijke politieke basis in Europa. Maar Lubbers en Zalm duwden ons de euro door de strot. Handig voor het zakenleven en ook voor ons,  fijn toch, hoefden we niet meer te wisselen aan de grens.

De gevolgen hebben we gezien.

Sneu voor de jofele Rotterdammer dat hij een paar leuke internationale funkties misliep, maar zo gaat het nu eenmaal inde grotemensenwereld buiten onze grenzen.

Hji ruste in vrede.

 

 

 

Bets is aan de rui

Bella niet, vreemd is dat. Bella legt ook nog haar dagelijkse ei, terwijl Bets daar resoluut mee is gestopt.

Ik vind het een fout van de natuur, zo’n arme kip aan de rui zetten in januari. Januari was een zachte maand, maar Februari is met lichte vorst begonnen. Vanmorgen zag ik  met zorg  een dun laagje ijs op de vijver en de drinkbak,  maar  gelukkig beginnen er weer donsveertjes op Bets haar kale kont te groeien. En ik dek het hok af met dikke tuin stoelkussens en dubbel dekzeil. Want Bets moet warm gehouden worden.

Intussen bloeit er van alles in mijn tuin, de chamomeles (japanse kwee, kleine struik met gele vruchten in september.) bloeit nu al, met helderrode bloempjes.  De cariopteris prijkt met 1 blauw bloempje en de sneeuwklokjes worden al opzij gedrukt door de veel grotere lenteklokjes.  De winterakonieten, gele bolletjes met leuke groene clownskraagjes, kwamen op 2 januari al tussen de stenen gluren, en zijn nu vol in bloei. en vorige week dinsdag zong de merel, geen roepje maar een echt liedje, al was het maar kort. Omdat de egel nog rondspookt zet ik ’s avonds een bakje kattebrokjes voor hem neer, die zijn ’s morgens allemaal op. Maar wie weet deelt hij ze met de eekhoorn.1-DSCN0526

Het mooiste in mijn tuin zijn de helleborissen, ze dragen een vracht van lichtroze bloemen , soms donker lila,  en dan de Helleboris Foetidus, die bloeit met groen/gele schutbladen.  Helleboris voelt zich lekker in mijn Limburgse grond, ze zaaien zich woest uit en van de  tussen de tegels opkomende scheuten hebben sommigen ook al bloemen.

Poes Dolly  ligt te slapen onder de bank, naast de radiator.  Straks in de schemering  gaat ze de tuin inspecteren. En komt geheid zeker met een muis terug. Al dat moois waar ik zo blij mee ben  gaat aan haar voorbij.