Categorie archief: Uncategorized

Carnaval

Limburgers in den vreemde…..ook in Peru vieren ze in hun eentje met zijn tweeën Carnaval. …..en in hun tuin hoor ik de koolmees uitbundig zijn eerste lentelied jodelen.. Ik voer  hun kat, moet u weten….

peru maskerade

rozen snoeien

rozen_snoeien-2600_600

Vorige week ging  ik langs bij Truus. Het wordt tijd dat ik de rozen ga snoeien, zei ze, en ze wees op een stapel boeken op de keukentafel, vol artkelen over het snoeien van rozen, struikrozen, klimrozen, hondsrozen, ramblers. Het nieuwe snoeitangetje lag ernaast, een mooi rood tangetje. . We zijn in de tuin een uur bezig geweest met het beoordelen van uitlopers, valse scheuten,  knoppen en uitbotsels, we kwamen er niet uit en zijn maar een eindje gaan wandelen. De volgende dag kwam de buurman langs, die  ons vanuit zijn tuin had zien rondscharrelen Hij had zijn snoeitangetje bij zich,  een oud roestig tangetje.Laat mij maar effe zei hij.

Dat zit wel snor, die gaan groeien en bloeien, die rozen van Truus.

Maartse viooltjes voor Eduard.

Wij woonden 45 jaar naast elkaar, de familie B. en wij.

Mijn buurman  Eduard was al 6 jaar weduwnaar;  95 jaar is hij geworden en eigenlijk vond hij het welletjes. De geest was nog fris en helder, humor had hij ook nog, maar dat kromme stijve lichaam en die dove oren begonnen een last te worden. Hij is rustig weggegleden uit het leven en vorige week vrijdag hebben we in het crematorium van Eijsden afscheid van hem genomen.

Ik had in al die jaren  eigenlijk niks met hem, ik wist  dat hij een hoge ambtenaar bij het kadaster was, het was ten tijde van Dolle Mina en hij vond mij maar een linkse oproerkraaier. Onze kinderen waren tieners en gingen met elkaar om, maar Eduard was afstandelijk.  Hij werkte in ‘Roermond, juist ja, bij het kadaster. Ik werkte bij de Regionale Omroep Zuid en dat was in die jaren een bruisend gebeuren. Dus we leefden in gescheiden werelden.  Ik vond hem een saaie man.  Toen ik na mijn pensioen  vrijwilliger werd bij het CNME was ik dan ook erg verbaasd dat iedereen daar hem kende. Eduard B. bleek een autoriteit, had voor het Natuurhistorisch Genootschap de geillustreerde Atlas van de wilde flora in Zuid-Limburg gemaakt, daar was veel veldwerk aan vooraf gegaan, hij was Eduard B. de botanicus,  hij had er nog een lintje voor gekregen. Hij wist alles over wilde planten maar had een diepe afkeer van cultivars, hij noemde dat minachtend tuincentrumplantjes. Nog weer later kon je bij hem terecht met vragen over de sterrenhemel, wist-ie ook alles van.

Ik als naaste buur heb bij alle buren geld opgehaald voor een mooie laatste groet, men gaf met gulle hand, en zo kwam ik terecht bij ons tuincentrum voor een volimineus rouwboeket. “Het is voor Eduard”, zei ik ,” hou het een beetje simpel en natuurlijk, geen toestanden, anthuriums ofzo, je weet dat hij niks had met dit soort bloemen, als het nou lente was konden we een grote bos fluitekruid op zijn kist leggen, of koekoeksbloemen ” De tuinbaas begreep het, hij zou iets simpels bedenken, maar wel volimineus, want dat geld moest op.

En zo geschiede, veel familie had Eduard niet, maar het was toch een volle aula,  zijn kinderen en kleinkinderen, een verre neef, de  buurt natuurlijk, wel 10 heren van het  Natuurhistorische Genootschap en iemand van Groei en Bloei,  er waren nog een paar mooie toespraken en dat was het dan. Het is alweer een week geleden. Ik moet als naaste buur dagelijks de brievenbus inspecteren, want het huis is nu onbewoond. Vanmorgen zag ik onder die brievenbus een paar Maartse viooltjes staan, van die lieve paarse bloemetjes……. maarts viooltjeals  allerlaatste groet uit de wilde natuur aan Eduard de botanicus.

onze eekhoorn.

Onze buurteekhoorn zag ik vanmorgen soepel vanuit de noteboom in de berk springen, om te verdwijnen in de grote conifeer van de buren. Natuurlijk heeft hij/zij een mooie volle staart, maar dat lijfje leek mij wat schriel.  Ik denk dat die dieren te vroeg waker worden doordat het niet koud genoeg is. Dus zet ik vanavond weer een bakje kattebrokjes onder de tuintafel, beetje bijvoeren lijkt me wel goed. Maar pas als Bets en Bella weer opgesloten in hun ren zitten, want die twee boeven zijn gek op kattebrokjes.

Ik vind dat bakje ’s morgens altijd leeg terug. De vraag is dan wie het leeggegeten heeft, de eekhoorn of de steenmarter.

Of  de egel, want die ook wel eens te vroeg uit zijn winterslaap ontwaken. rode eekhoorn op noteboom

Niet alleen de gletschers en de poolkappen warmen op, in mijn tuin merken we het ook.

 

Iemand die jarenlang in Zuid-Afrika heeft gewoond, vertelde mij dat hij dikwijls hevig heimwee had gehad naar zo’n dag in het voorjaar met plensregen uit een dikke loodgrijze lucht en dan ineens een felle straal zon  waardoor de bomen en de keien sprookjesachtig werden belicht

Zoiets moois krijgen wij hier gewoon kado!.thumbnail_IMG_20200211_152151_resized_20200217_112758184

Krenktermen, column uit Dagblad de Limburger

Bij basisschool De Carrousel in Zevenaar draaien ze door. Daar vieren ze geen carnaval meer, maar ‘verkleedfeest’. Ideetje van de oudervereniging. Die heeft haar kroost immers niet voor niets bij een openbare school ingeschreven. Ze geloven niet in welk geloof dan ook. En aangezien carnaval wordt gevierd vanuit een katholieke traditie, moet dat woord volgens al die bezorgde mama’s en papa’s rap op het kerkhof van krenktermen worden gegooid, tussen de moorkop, de negerzoen, de kerststol, het VOC-café en de Gouden Eeuw. ‘Verkleedfeest’ neemt nu dus de honneurs waar.

Eerder nam de school het Laatste Avondmaal al onder handen. Op Witte Donderdag houden ze er een ‘lentelunch’. Daar blijft het echter bij wat betreft het ontkerkelijken van christelijke feestdagen. Kerst heet in Zevenaar bijvoorbeeld nog gewoon Kerst. Een gemiste kans, natuurlijk. Als je dan toch aan het doorslaan bent, doe het dan ook meteen goed.

Zo kan ‘Kerstmis’ prima worden vervangen door ‘Dienst Ter Ere Van De Geboorte van een Timmermanszoon’, met ‘Gourmetgala’ als een moderner alternatief. ‘Pasen’ verander je eenvoudig in ‘Ver-Ei-zenis’ en van ‘Hemelvaart’ maak je ‘Dampkring-cruise’. Als Pinksteren op de juiste dag valt, is ‘Jan Smeets Instuif’ een uitstekende optie. Sint Maarten kan worden omgedoopt tot ‘Plechtigheid Der Papieren Illumineerlantaarns’. En als je Driekoningen ten slotte transformeert tot ‘Nationale Dag van de Kraamvisite’, zijn ze bij basisschool De Carrousel eindelijk compleet van God los.

Marco van Kampen.

rode bloesems van de chaemomeles

japanse dwergkweeWel een beetje vroeg hè?  Zojuist gefotografeerd met mijn telefoon, snel om even van het zonlicht te profiteren.In het tuincentrum noemen ze hem Japanse dwergkwee, hij hoort te bloeien zo tegen eind Maart, maar daar doen we niet moeilijk over, niets is meer op tijd. Ik heb geprobeerd het bestand te verkleinen maar dat lukt niet, dus ik heb de foto maar bijgesneden.

Op kalkrijke bodem zie je hem vaak als plantsoenbeplanting, hij prijkt dan in de herfst met massa’s geurige goudgele appeltjes, waar je net als van de echte kwee lekkere gelei van kunt maken. Gelukkig weet niemand dat, Nederlanders denken dat alles wat niet bij de Jumbo ligt giftig is. En dat moeten we zo houwen.

Bets en Bella

Bets en Bella zijn onderhand twee jaar, ze leggen nog steeds eieren, niet meer zeven eieren per week, maar toch zeker een stuk of vier. Ze hebben zware tijden achter de rug met al die regen, waar blijf je als kip voor  je broodnodige stofbadje? Ik leef met ze mee, heb tuintafel in de ren gezet met een lading droog zand eronder. Op die tafel een dekzeil.

Dat vinden ze behelpen, maar goed……Ze mogen iedere dag een paar uurtjes uit de ren en los door de tuin struinen. Daar maken ze graag een stofbadje op de droge grond onder de grote kornoelje en dan graag met zijn tweeën, dat geeft geduw en getrek, maar daar houden ze van. Dat ze mijn bloeiende viooltjes hebben opgevreten heb ik ze al vergeven, heb primula’s neergezet in de hoop  dat ze die niet blieven. Viooltjes en dode muizen.

DSCN1749Mijn lieve poes Dolly is nog steeds bang voor ze, net zoals ze bang is voor de eekhoorn,  ze vindt het allemaal ongeleide projektielen die niet leven volgens de logica van de felix domestica. Bets en Bella jagen ook de eksters van de voedertafel, maar de vinken en koolmezen doen ze niks. Hier nog een aardige kiek van de dames, beetje gedateerd, een zomerfoto, tussen de vergeetmijnieten.  Ze komen uit Vlaanderen,  behoren tot het ras Mechelse Koekoek, de meest sociale hoenders die er zijn, als ze de kans krijgen springen ze bij je op schoot. Tot verdriet van Dolly de poes.Toch blijft ze muizen vangen voor die hellevegen.

DSCN1773

Pletterpoes

Luuk is 7 jaar en gaat graag naar school want hij vindt het fijn om dingen te leren. Ze doen deze maand het thema Australië en Azie. Gisteren kwam hij stralend thuis en zei met volle overtuiging: “mam, weet je dat er behalve de wombat en de koala ook nog een heel gèk dier in Australië leeft? De Pletterpoes!”. Honend gelach van moeder en grote zus. Maar hij was er niet vanaf te brengen, echt waar, dat beest heet pletterpoes en het is een heel mal dier, nèt  een soort dashond op korte poten maar met een  hele dikke lange snavel. Bij mijn kleindochter ging een lichtje branden en ze vond uit dat hij waarschijnlijk  het vogelbekdier bedoelde .En ja hoor, grote zus ging meteen googelen en daar stond het beest, Platypus, nooit geweten dat dit de wetenschappelijke naam is van het vogelbekdier. Ik heb  trouwens altijd gedacht dat dit dier ergens in Midden-Amerika leeft.De volgende dag ging Luuk met grote verwachtingen naar school, want ze kregen een workshop digeridoo.

Ik heb het appje van moeder Maartje door de hele familie gestuurd, ze hebben allemaal zitten schudden van de lach. even doorscrollen, dan zie je hem, de Pletterpoes.

wilde-dieren-vogelbekdier-9-cm