Categorie archief: Uncategorized

Inbrekers en uitbrekers.

DSCN1773 Vroeger, toen de boeven nog fatsoenlijk  en de gevangenissen mensvriendelijk waren, hadden we een knuffeldief en zijn naam was Gerrit de Stotteraar. Hij had zijn populariteit te danken aan zijn bekwaamheid in het ontsnappen, je kon er de klok op gelijkzetten, als Gerrit weer eens in de bak zat lukte het hem altijd weer om uit te breken.

Dat ik deze dagen weer aan hem denk komt door mijn vermaledijde kippen. Die hebben dat ook. Weliswaar kunnen ze uit hun mooie  ruime ren niet ontsnappen, maar ik kan hun smeekbeden niet weerstaan als ze eruit willen. Ze hebben in hun ren alle interessante onkruidjes al losgepikt en opgegeten en ze weten dat elders in de tuin nog veel meer staat. Ik zet dan tegen een uur of elf hun deurtje open en zij gaan meteen aan de slag in het achterdeel van de tuin;  met hun gaaipoten woelen ze randen om en ze laten een spoor van getolereerde vernieling achter, gegarneerd met hier en daar een poepje. Tevreden zijn ze nooit, ze willen mijn hele tuin maar dat mogen ze niet. Ze mogen niet verder dan de klimopbogen.

Dus dat deel heb ik samen met mijn handige buurvrouw afgegrendeld met van dat stijve groene gaas., dat klemmen  wij tegen de buxushaag. Het heeft ze één dag tegengehouden, wij bedenken weer iets anders, maar we weten dat de kippen dat ook zullen kraken..

Het is een wapenwedloop, wij nemen een maatregel en  zij vinden er weer wat op. Net als wijlen Gerrit de Stotteraar.

 

 

windkracht 5

Het weerbericht meldt voor Maastricht e.o. windkracht 5. Voor ons Limburgers is dat toch wel een harde wind hoor! Ik heb opgezocht dat windkracht 5 staat voor een wind die vuilnisbakken kan omblazen en takken doet afbreken. Dat klopt, onder mijn berkeboom liggen afgewaaide takjes, nou ja, twijgjes. Ik heb de bloempotten van hun plank gehaald, maar de kliko heb ik in de schuur  gezet, je weet maar nooit!

Antarctica.

Het was te verwachten dat de man in het Witte Huis uit de klimaatakkoorden zou stappen. Hij bewijst er Amerika geen dienst mee, maar zover reikt ’s mans voorstellingsvermogen niet. De media stonden bol van afkeuring en woede, ook dat was te verwachten.

Maar toen deed Moeder Aarde zelf een duit in het zakje. De dag nadat  Trump in de tuin van het Witte Huis zijn besluit wereldkundig maakte liet er in Antarctica een stuk ijs los ter grootte van de provincie Gelderland.

Franse manieren.

Hebt u zich in Frankrijk ook wel eens verbaasd over de Franse gewoonte van eindeloos handen geven? Collega’s die elkaar na de middagpauze weer zien geven elkaar de hand, ze doen dat ook op de camping, mensen van drie tenten verderop worden iedere dag weer begroet met uitgebreid handen schudden, in het dorpscafé geven mannen die elkaar dagelijks zien toch een hand, zo nodig twee keer per dag. Je schijnt er sterke knuisten van te krijgen,  bleek onlangs uit het van pijn vertrokken gezicht van Trump.

 

 

Tjeenk Willink.

De man is zeer bij de tijd,  heeft overwicht en visie, maar toen ik hem gisteren hoorde praten  kreeg ik een gevoel van vroeger. Uit de tijd dat de PvdA nog beschaafde voorlieden had die niet met dat platte Haagse accent spraken. Hij is president van de Raad van State geweest, net als Max van der Stoel, ook een figuur van dat kaliber. Van der Stoel heb ik ooit ontmoet in zijn funktie van VN-rapporteur voor bedreigde minderheden. Het was in dat mooie gebouw waar RvS zetelt (zetelde?). . Het was nog onder het bewind van Saddam en wij  toonden hem gruwelijke films. Instructiefilms voor het martelen van Koerdische dorpshoofden, die wij uit Londen hadden gekregen omdat wij Van der Stoel makkelijker konden benaderen. Het was een vriendelijk ontvangst en een goed gesprek, opvallend hoe snel van begrip die man was. Hij heeft dat werk tot een goed einde gebracht en er verslag van uitgebracht aan de VN. Van der Stoel was ook de man die als diplomaat  vluchtelingen uit het Iran van de Sjah naar Nederland liet komen. Dat waren nog eens tijden. Intussen zijn overal weer nieuwe heren aan de macht. Irak is door Bush en Blair een puinzooi geworden, maar de Koerden hebben hun informele deelstaat.  Saddam is weg,  mijn strijdmakker Jamil en Max van der Stoel zijn er ook niet meer. En we  hebben geen structuur om Erdogan tot bedaren te brengen.

Maar misschien kan Herman Tjeenk Willink de jongens in Den Haag even met hun neus op hun verantwoordelijkheden drukken.

 

Tom D.

Die jongen kan bij mij niet meer stuk. De sportpers explodeert over zijn kracht, zijn uithoudingsvermogen, zijn koele verstand en inzicht, maar wat hij gisteren presteerde was toch wel de top: hij stuurde een boodschapper naar de buurtgenoten  die zich voor zijn inmiddels versierde huis hadden verzameld en liet weten:  “wegwezen, laat mij met rust”.  Woensdag komt de obligate huldiging in Maastricht, daar valt niet aan te ontkomen en dan maar hopen dat de gemeente Riemst geen soortgelijke plannen heeft. Tom is niet voor niets over de grens gaan wonen.

 

er is iets mis,kan niet meer reageren.

Ik lees met belangstelling jullie blogs, maar kan niet meer reageren. Ik schrijf een tekst en om die geplaatst te krijgen moet ik een wachrwoord geven en dat lukt niet. er schijnt iets veranderd te zijn, ik ben zwaar digibeet en heb hulptroepen nodig.

zal moeten wachten tot die terug zijn van vakantie.

 

 

Enci-Groeve vanavond om 19.20 op TV 2

Het veelzijdige natuurprogramma Vroege Vogels neemt ons vanavond mee naar de sinds kort gedeeltelijk toegankelijke groeve van de Enci, aan de rand van Maastricht. Afdalend langs een hoge trap kijken we 70 miljoen jaar terug en zien we laag voor laag de afzettingen die zich na het terugtrekken van de Krijtzee hebben gevormd. En misschien zien we nog de jonge oehoe’s die dit jaar uit het ei zijn gekropen.

Collecte aan de deur

zeg voortaan gewoon dat je zelf je goede doelen kiest en per giro steunt. Maar dan wel doen.

Raam Open

Na een drukke, lange dag ben ik net thuis wanneer er aan de deur wordt gebeld. Een mevrouw met een identiteitsbewijs als batch aan een koord. Ze collecteert voor een stichting die langdurig zieke kinderen een leuke dag bezorgt. Ergens verderop hoor ik iemand bij haar collega weigeren.

Er wordt hier zo opvallend vaak gecollecteerd dat ik meestal ‘nee’ zeg. Deze keer laat ik de collectante verder praten. Ze toont pakketjes wenskaarten en vraagt een eenmalige bijdrage van € 7.95. Eigenlijk zijn het vrij oubollige kaarten. Bovendien is de naam van de organisatie mij onbekend. Toch pak ik mijn portemonnee en geef geld.

Vreemd. Want gewoonlijk wil ik eerst nauwkeurig weten waaraan ik schenk. Misschien komt het door de afwijzing en vind ik dat sneu voor haar.

Later pak ik het kleine informatiekaartje en check de website. Hm, echt inzichtelijk is het allemaal niet. Als ik de naam google, verschijnt…

View original post 195 woorden meer

Japie won altijd met knikkeren.

geweest

Weer zo’n monument dat op zijn grondvesten schudt, het Blokker imperium, ooit een familiebedrijf waar je voor een prettige prijs alles kon krijgen wat je huishouden nodig had. Zonder de Blokker konden wij ons het leven niet voorstellen.

Nadat in 2011 Jaap Blokker was overleden  begon de boel te verzakken, de managers  van de huidige Blokker Holding zeggen dat de rigide bedrijfsvoering verouderd  was,  het bedrijf zou de  boot naar de moderne tijd hebben gemist. Weer een zekerheid minder, dacht ik. Waar moet het heen met Nederland, moeten al die gezellige oude bedrijven verdwijnen, deugt er opeens niets meer van? Dat doet mij wel wat.

Ik  heb  de oude Jaap nooit gekend,  maar mijn F was op de lagere school in Hoorn vriendjes met de kleine Jaap. Voetballen, stekeltjes vangen, appels jatten, dat soort dingen.

Toen in de jaren 60 het bedrijf steeds verder groeide en zowat in elk dorp een Blokker was te vinden had F. daar een verklaring voor.  Japie was  een aardig onopvallend  jochie geweest,, geen ster in voetballen of aardrijkskunde, maar één ding  stond vast: Japie won altijd met knikkeren.